Ex-transgender vraagt senatoren om de counseling die haar hielp te veranderen niet te verbieden
Ik slikte elf jaar testosteron om aan mishandeling te ontsnappen. Echte genezing kwam pas toen counselors mijn trauma aanpakten, niet mijn lichaam. Zulke hulp verbieden veroordeelt anderen tot dezelfde onomkeerbare schade.
Overzicht
Kathy Grace Duncan, biologisch vrouw, leefde elf jaar als man na mishandeling en misbruik in haar jeugd. Ze vertelt de Canadese Senaat hoe traumagerelateerde genderdysforie haar naar hormonen en juridische transitie leidde. Ze schrijft de genezing van de onderliggende wonden toe aan counseling via de kerk, niet aan medische ingrepen, en leeft de afgelopen 27 jaar in vrede als vrouw.
Volledige Video Samenvatting
Kathy Grace Duncan, die zich tot de Canadese Senaat richt, stelt zich voor als een biologische vrouw die al vóór haar vijfde het gevoel had “in het verkeerde lichaam geboren” te zijn en dacht dat ze een jongen had moeten zijn. Ze beschrijft een jeugd getekend door genderdysforie en een verlangen om man te zijn, geworteld in een disfunctioneel gezin waar haar vader haar moeder mishandelde. Toen ze op haar zevende zag hoe haar pasgeboren broertje werd gevierd, versterkte dat het idee dat meisjes “vervangbaar” waren en dat een mannelijke identiteit de weg was naar de bevestiging waar ze naar hunkerde. Tussen haar tiende en twaalfde werd ze misbruikt door een familielid, een ervaring die volgens haar “de leugens bevestigde dat vrouwen gehaat, kwetsbaar en zwak waren”. Vastbesloten die eigenschappen niet te belichamen, begon ze op haar negentiende mannelijke hormonen te nemen en als man te leven, en veranderde ze wettelijk haar naam. Hoewel ze kort na haar transitie christen werd, legt Duncan uit dat ze als nieuwe gelovige nog niet begreep hoe ze haar leven in lijn kon brengen met Gods wil. Als man levend belandde ze in een “diepe pornoverslaving” en in een pijnlijke, disfunctionele relatie. Het keerpunt kwam op een avond onderweg naar de orkestrepetitie in de kerk toen, zo vertelt ze, “de Heer me riep en zei: ‘Wil je nu? Wil je nu?’” Omdat ze het gevoel had “niets te verliezen” te hebben, antwoordde ze ja en zegt ze onmiddellijk bevrijd te zijn van haar pornoverslaving. In dezelfde periode had ze een directe ontmoeting met Jezus die haar ervan overtuigde dat ze terug moest keren naar het leven als de vrouw die God had geschapen. Duncan schrijft de kerk en een discipelschapsbediening genaamd de Portland Fellowship toe dat zij de begeleiding en steun boden die leidden tot “genezing, herstel en grote vrede”. Ze benadrukt dat deze hulpbronnen onderliggend trauma aanpakten in plaats van alleen symptomen te behandelen, en ze presenteert ze als iets anders dan “conversietherapie”. Ze dringt er bij senatoren op aan tegen Wetsvoorstel S202 te stemmen en betoogt dat een verbod op zulke begeleiding mensen die worstelen met genderverwarring of ongewenste gevoelens voor het eigen geslacht hoop en keuze zou ontnemen. Ze sluit af met de herinnering aan wetgevers dat ze 11 jaar als man heeft geleefd en nu 27 jaar als haar biologische geslacht, en verklaart: “Verandering is mogelijk. Ik weet het, want ik ben veranderd.”