Van transgender naar getransformeerd
Laura Perry dacht dat een dubbele mastectomie haar een man zou maken. In plaats daarvan was ze verwoest, nog steeds dezelfde gewonde vrouw. Het bewijs dat medische transitie de ziel niet kan genezen.
Overzicht
Laura Perry, ooit overtuigd dat ze “een man hoorde te zijn”, nam testosteron, onderging een dubbele mastectomie en werd juridisch man, maar bleef dezelfde lijdende persoon. Na een ontmoeting met Christus en de liefde van biddende vrouwen detransitioneerde ze. Ze getuigt nu dat geen enkele operatie de identiteit die God haar gaf kan overschrijven.
Volledige Video Samenvatting
Laura Perry begint haar getuigenis met een beschrijving van een jeugd waarin ze zich afgewezen voelde als meisje. Energiek en sportief had ze het gevoel dat haar rustige moeder haar gehoorzame, zachtaardige broer verkoos, waardoor Laura de overtuiging internaliseerde dat “jongens meer geliefd waren”. Op haar achtste werd ze misbruikt door een iets oudere jongen, een gebeurtenis die haar volgens haar seksualiseerde en haar op de middelbare school richting pornografie dreef. Op de middelbare school probeerde ze vrouwelijkheid te spelen om de aandacht van jongens te trekken, maar het patroon van promiscuïteit dat daaruit voortkwam, liet haar zich gebruikt en waardeloos voelen. Op de universiteit regelde ze anonieme seksuele ontmoetingen door de hele staat en zakte ze dieper weg in pornografie, maar niets bevredigde haar. Terugdenkend aan kinderlijke fantasieën over man zijn, concludeerde ze dat haar ongeluk voortkwam uit “zou de man in de relatie moeten zijn”. Toen ze transgenderondersteuningsgroepen ontdekte, overtuigde de bevestiging die ze kreeg – “hoe geweldig dit is en hoe dapper ik ben” – haar ervan dat een medische transitie haar pijn zou oplossen. Laura vertelt de stappen van haar transitie in opvallend detail. Ze begon met testosteron en was in de wolken met de eerste tekenen van gezichtsbeharing, een diepere stem en veranderende lichaamscontouren. In 2009 veranderde ze wettelijk haar naam en onderging ze een dubbele mastectomie met borstreconstructie. Op de operatietafel werd ze plotseling bang dat ze “in de handen van Satan was” en bad ze simpelweg om te overleven. Hoewel ze het mannelijke uiterlijk aanvankelijk vierde, leverde de operatie uiteindelijk niet de beloofde identiteit op: “Ik was nog steeds dezelfde persoon, alleen zonder borsten.” Emotioneel verwoest bleef ze als man leven, maar voelde ze zich steeds leger. Het keerpunt kwam toen Laura’s vervreemde moeder haar vroeg een website te bouwen voor een bijbelstudie. Bij het lezen van de studienotities kwam Laura een beeld van God tegen als liefdevol en trouw in plaats van boos en veroordelend. Er volgden dagelijkse telefoongesprekken met haar moeder, en Laura was verbijsterd door de verandering die ze zag in de vrouw die ooit afstandelijk had geleken. Toen haar moeder haar tijdens een crisis aanspoorde om “op de Heer te vertrouwen”, herkende Laura “een transformerende kracht” en bad ze die nacht om Christus te aanvaarden. Ze geloofde nog steeds dat ze een “man van God” kon blijven, maar na een maand van tranen en gebed had ze een visioen van Jezus die knielde, in haar “put” reikte en vroeg: “Vertrouw je mij?” Laura accepteerde, liet haar mannelijke identiteit, haar partner, haar baan en haar financiële zekerheid achter zich en verhuisde terug naar huis. Terug in haar geboortestad overhandigde Laura’s moeder haar een stapel kaarten van vrouwen uit de bijbelstudie die al jaren voor haar baden. De vrouwen hadden ook meer dan $1.600 ingezameld om een nieuwe garderobe voor haar te kopen. Toen Laura de studie bijwoonde, omringde de groep haar met “meer liefde en vreugde en knuffels dan ik ooit van vrouwen in mijn leven heb gevoeld”. Voor het eerst echt geliefd als vrouw, zegt ze, “brak de transgenderleugen gewoon”. Laura sluit af met de oproep aan anderen om het leven te ontdekken dat God biedt, en houdt vol dat geen enkele lichamelijke verandering de identiteit en het doel kan overschrijven waarvoor God elk mens heeft geschapen.