De prijs van vroege medicalisering: detransitie op volwassen leeftijd
Op mijn 13e vertelden artsen me dat ik een “vrouwelijk brein” had en zetten ze me op estrogeen. Ik verloor 15 centimeter lengte, kreeg borsten die vocht lekten, en kan niet aanklagen omdat de termijn verliep toen ik 15 was. Dit gebeurt nog steeds met kinderen.
Overzicht
Jonni Skinner, nu 22 jaar oud, kreeg op 13-jarige leeftijd oestrogeen en op 14-jarige leeftijd puberteitremmers toegediend nadat een gendertherapeut van de Universiteit van Michigan zijn vrouwelijke homoseksuele identiteit als een “neurologische aandoening” bestempelde. Het protocol heeft hem opgezadeld met chronische ziekte, geremde groei, gynaecomastie en geen juridische mogelijkheid omdat de verjaringstermijn voor medische fouten in Michigan verstreken was toen hij 15 was. Sprekend waarschuwt hij dat hetzelfde medische pad nog steeds aan andere kinderen wordt aangeboden.
Volledige Video Samenvatting
Jonni Skinner, nu 22 jaar oud, groeide op in het landelijke zuidwesten van Michigan in een conservatief luthers/baptistisch gezin. Vanaf zijn vroege jeugd voelde hij zich aangetrokken tot stereotiep vrouwelijk spel – het dragen van de schoenen en make-up van zijn moeder, verkleden – gedrag dat intense homofobe pesterijen en veroordeling door mannelijke familieleden opleverde. Zonder seksuele voorlichting opgegroeid en doordrenkt van religieuze leer die homoseksualiteit als zondig bestempelde, begon Jonni op 10- of 11-jarige leeftijd dagelijks te bidden of God zijn opkomende aantrekking tot jongens wilde wegnemen. Toen prominente mannelijke make-up influencers die hij online volgde rond 2014-2015 begonnen te transitioneren, beschreven zij hoe vrouw worden een einde had gemaakt aan hun uitsluiting; Jonni concludeerde dat “verdwijning in de maatschappij als een heterovrouw” de voorkeur verdiende boven leven als een homoseksuele man. Reeds gediagnosticeerd met autisme en daardoor in het medische systeem, werd Jonni op 13-jarige leeftijd door een tutor die zelf hormonen gebruikte, doorverwezen naar een gendertherapeut aan de Universiteit van Michigan. Na individuele sessies waarin Jonni zijn angst om een vrouwelijke homoman te zijn vertelde, zei de therapeut tegen zijn moeder “je hebt een dochter” en stelde de “dode zoon of levende dochter” vraag. Binnen enkele maanden verwees de therapeut hem door naar een endocrinoloog die, bij het allereerste bezoek, een “nader gespecificeerde endocriene stoornis gerelateerd aan de puberteit” en “lange gestalte” diagnosticeerde ondanks normale bloedwaarden en geen fysieke pathologie. Jonni, nog steeds een laatbloeiende anatomische jongen, werd onmiddellijk op 13-jarige leeftijd gestart met oestrogeen en spironolacton; een puberteitremmer werd toegevoegd op 14-jarige leeftijd. Voor dit alles stuurde kliniekpersoon moeder en zoon – met een visitekaartje met plakbriefje – naar een paarse, ongemarkeerde sekswinkel om realistische siliconen borstprotheses en heupvulling te kopen, een ervaring die Jonni herinnert als sterk geseksualiseerd en diep ongemakkelijk voor een kind. Het medische protocol maakte Jonni ernstig ziek: spierspasmen zo intens dat hij instortte, een spontane blaaszweer, opvliegers, pijn op de borst en gynaecomastie met vochtlekkage die artsen afdeden als “welkom in het vrouw-zijn”. Op medisch advies thuisonderwijs om pesten te vermijden, miste hij desalniettemin het grootste deel van de negende klas. Zijn moeder vocht ervoor om de puberteitremmer te laten verwijderen op 16-jarige leeftijd, maar Jonni bleef oestrogeen gebruiken tot hij 21 was, in de overtuiging dat hij een “neurologische aandoening” had die alleen met hormonen kon worden behandeld. In januari 2024 stelde een nieuwe endocrinoloog een hormoonpauze voor; twee maanden later overtuigden de uitgelekte WPATH-bestanden Jonni ervan dat hij misleid was. Nu bijna twee jaar zonder oestrogeen, lijdt hij nog steeds aan een laag testosteron, pijnlijke botmassa’s op groeischijven, resterende gynaecomastie en verdriet over de lengte die hij is misgelopen – hij is 1,73 m in plaats van de voorspelde 1,88 m. Jonni kan geen rechtszaak aanspannen omdat de verjaringstermijn van twee jaar voor medische fouten in Michigan verstreken was toen hij 15 was. In het openbaar benadrukt hij dat de vasthoudendheid van zijn moeder hem beschermde van een operatie die al werd besproken voordat hij 18 werd. Zijn doel bij het delen van zijn verhaal is om te voorkomen dat hetzelfde medische pad aan andere kinderen wordt opgelegd, zeggende: “Het maakt me fysiek misselijk om me voor te stellen dat dit een ander kind overkomt.”