TRANSITIE EN DETRANSITIE: HET VERHAAL VAN Cyryl Wilczyński! (Engelse audio)
Ik moest als vrouw leven om eindelijk een man te worden. Die reis was mijn therapie. Probeer eerst sociale transitie, anders raak je je twijfels misschien nooit kwijt.
Overzicht
Cyryl Wilczyński was ongeveer drie tot vier jaar in transitie nadat hij op zijn achttiende van Siberië naar Polen verhuisde, waaronder een jaar hormonen en actief LGBT-activisme, voordat hij detransitioneerde en weer als man ging leven. Nu ziet hij de ervaring als een noodzakelijke verkenning die zijn aanhoudende twijfels wegnam, hem empathie voor vrouwen leerde en hielp een jeugdtrauma te overwinnen dat mannelijkheid aan misbruik koppelde. Hij moedigt twijfelende jongeren aan eerst sociale transitie te proberen zonder zich te haasten naar medische stappen, en merkt op dat rigide genderrollen mensen naar onnodige medicalisering duwen.
Volledige Video Samenvatting
Cyryl Wilczyński groeide op in Siberië en zegt dat hij zich herinnert dat hij zichzelf vanaf zijn vroege jeugd als meisje zag. Omringd door voornamelijk vrouwen ontwikkelde hij het geloof dat alle mannen misbruikers waren, nadat hij als kind veel seksueel en fysiek geweld had gezien. Toen hij tijdens de puberteit aantrekking tot mannen begon te voelen, concludeerde hij dat het makkelijker zou zijn om een vrouw te zijn die op mannen valt dan een homoseksuele man, omdat dat laatste in een conservatieve cultuur de heteronormatieve verwachtingen doorbrak. Die cultuur miste de openheid die hij later in Polen vond. Op achttien- of negentienjarige leeftijd, na zijn verhuizing naar Polen, begon hij aan een sociale transitie. Hij begon vrouwenkleding te dragen, veranderde zijn voornaamwoorden bij vrienden op de universiteit in Słupsk en zocht uiteindelijk medische transitie. Met financiële hulp van zijn universiteit onderging hij psychologische en psychiatrische beoordelingen bij het HAK Therapy Center in Poznań en begon hij met hormoontherapie, die hij een jaar volhield. Hij merkte subtiele lichamelijke veranderingen op, waaronder een herverdeling van vet, veranderingen van de huid en minder lichaams- en gezichtsbeharing. In deze periode raakte hij ook betrokken bij LHBT-activisme, liep hij mee in optochten en pleitte hij publiekelijk voor de gemeenschap. Hoewel hij zich een tijd lang comfortabel voelde, bleven gedachten aan detransitie het hele proces door aanwezig. Hij voelde zich steeds ongemakkelijker in heteroseksuele relaties waarin hij zich als transvrouw ondergeschikt voelde aan mannen, en hij vond dat de sociale druk groter was dan als homoseksuele man. Een doorslaggevende factor was het besef dat chirurgische transitie zou kunnen betekenen dat hij de lichamelijke gewaarnemingen zou verliezen die hij als man waardeerde, gekoppeld aan het groeiende inzicht dat niet elke man een misbruiker is. Na ongeveer drie tot vier jaar als vrouw te hebben geleefd, besloot hij te detransitioneren en weer als man te gaan leven. Vandaag kijkt Cyryl grotendeels positief terug op de ervaring en beschrijft hij die als een noodzakelijke vorm van therapie. Hij zegt dat hij zonder de transitie te proberen gevangen zou zijn gebleven in voortdurende twijfel en niet de man zou zijn geworden die hij nu is. De ervaring leerde hem diepe empathie voor vrouwen en bracht hem in aanraking met nafluiten op straat en seksualisering. Hij adviseert jongeren die aan hun identiteit twijfelen om eerst een sociale transitie te overwegen, mogelijk zonder medische ingrepen, en zich te omringen met accepterende mensen. Hij speculeert ook dat zonder rigide maatschappelijke genderindelingen medische transitie voor sommigen minder nodig zou zijn. Momenteel richt hij zich op herstel van PTSS; hij streeft geen relaties na, maar staat open voor liefde in de toekomst nadat hij zijn persoonlijke werk heeft afgerond.