Zijn simpele vragen bevrijdden me van mijn eigen identiteit. Bedankt @BillboardChris
Na 18 jaar estrogeen sinds mijn 16e leerde ik op de harde manier: medische transitie heelt geen jeugdtrauma, het begraaft het. Detransitie redde mijn lichaam en mijn leven.
Overzicht
Airiel D. Salvatore, na 18 jaar estrogeen sinds zijn 16e, dankt een twee jaar oude video van Billboard Chris, James Lindsay en Peter Boghossian voor de simpele, taboe-doorbrekende vragen waardoor hij eindelijk kon onderzoeken hoe jeugdmisbruik zijn transitie dreef. Detransitioneren onthulde de lichamelijke en psychologische langetermijnkosten van het medicaliseren van trauma, en hij hoopt nu zijn verhaal te delen om anderen te helpen.
Volledige Video Samenvatting
Airiel D. Salvatore, de man die met Billboard Chris spreekt, schrijft het aan een twee jaar oude video met Chris, James Lindsay en Peter Boghossian aan Portland State University toe dat die de katalysator was die hem uiteindelijk “ertoe bracht me open te stellen en naar andere mensen te luisteren”. Levend in wat hij een geïsoleerde “bubbel” noemt, had niemand Airiel ooit de simpele, taboe geworden vragen gesteld – zoals “Wat betekent het om in het verkeerde lichaam geboren te zijn?” – die Chris en zijn collega’s stelden. Die vragen doorprikten de onbevraagde overtuiging dat hij “als vrouw moest leven en doorgaan voor vrouw om gelukkig te zijn”, en brachten hem ertoe te detransitioneren na 18 jaar cross-sekse hormonen. Airiel begon in 2005, op zijn zestiende, aan zijn medische transitie, waarbij hij testosteron blokkeerde en tot twee jaar geleden onafgebroken oestrogeen nam. Omdat de puberteit zo vroeg werd onderbroken, had hij nooit laserontharing nodig; de gezichtsbeharing die hij nu draagt groeide pas nadat hij met hormonen stopte en zijn lichaam de eigen testosteronproductie hervatte. De lichamelijke herstart viel samen met een emotionele: hij was op het punt van burn-out, depressie en angst beland, wat hem voor het eerst dwong om “de pijn te volgen” in plaats van zich “met brute kracht” door het leven te worstelen. In die reflectieve staat bestudeerde Airiel de ontwikkeling in de vroege kindertijd en confronteerde hij herinneringen aan mishandeling door zijn ouder. Zijn vader, een methamfetamineverslaafde, had hem onophoudelijk bespot met uitspraken als “wees een man” en “wil je een meisje zijn?”, terwijl hij zich onvoorspelbaar terugtrok. Airiel leerde dissociëren en begon stilletjes te herhalen: “Ik wou dat ik een meisje was; misschien zou hij me dan niet zo behandelen.” Na verloop van tijd verhardde dat kinderlijke copingmechanisme tot de overtuiging dat hij in feite vrouw was. Pas nadat hij buitenstaanders de transgenderideologie hoorde betwisten, besefte hij dat hij “[zijn vader] zonder het te beseffen in het middelpunt van mijn wereld had geplaatst”, en binnen een week na dat inzicht “viel zijn hele identiteit uit elkaar”. Sinds zijn detransitie heeft Airiel geworsteld met een cannabisverslaving die hem aanvankelijk hielp om te gaan met zijn gevoelens maar al snel een belemmering werd; sinds april is hij nuchter en nu wil hij, geïnspireerd door het voorbeeld van Chris, in het openbaar spreken. Hij beseft dat zijn eigen ervaring hem een “superkracht” geeft die critici niet gemakkelijk kunnen afdoen, en hij hoopt dezelfde “rimpelingen” te veroorzaken die ooit hemzelf bereikten.