DETRANSITIE-VIDEO OPNIEUW GEÜPLOAD (uitlegvideo voor later)
Op mijn 15,5e kreeg ik testosteron. Op mijn 20e detransitioneer ik met een nekbaard, haaruitval en diepere littekens, mentaal en lichamelijk, dan welke arts dan ook me had gewaarschuwd. Transitie loste mijn pijn niet op, het voegde er alleen aan toe.
Overzicht
MacKenzie Wells, die op haar 15,5e met testosteron begon en nu 20 is, kondigt aan te detransitioneren nadat ze besefte dat medische transitie haar depressie, sociale isolatie of jeugdtrauma niet had opgelost. Vier jaar hormonen lieten haar achter met onomkeerbare haaruitval, acne en spijt, en putten haar financiën en relaties uit; ze dringt er nu bij anderen op aan onderliggende psychische problemen aan te pakken voordat ze genderzorg zoeken.
Volledige Video Samenvatting
MacKenzie Wells, een 20-jarige die op 15½-jarige leeftijd begon met het injecteren van testosteron, opent de video met excuses voor haar uiterlijk – nekbaardstoppels, acne en een over het algemeen slonzige staat – en legt dan uit dat ze nu kiest voor detransitie. Ze noemt zichzelf “een vrouwelijke mannelijke transseksueel” die nooit een operatie heeft ondergaan, hoewel ze dat wel van plan was, en zegt dat ze deze “uitlegvideo” opneemt omdat ze een toename van detransitiecontent ziet en haar eigen verhaal wil toevoegen. Vier jaar testosteron hebben haar onomkeerbare veranderingen bezorgd – haarverlies, vette huid en acne op haar rug en borst – waarvan ze hoopt dat ze gedeeltelijk omkeerbaar zijn zodra ze stopt. Ze presenteert de beslissing als het hoogtepunt van een lang proces waarin ze transitie is gaan zien als “een vergissing”. Wells herleidt haar oorspronkelijke motivatie tot een mix van een langdurig mannelijk zelfbeeld, sociaal isolement en onverwerkt jeugdtrauma. Ze beschrijft zichzelf als iemand met “altijd al meer mannelijke energie”, maar vertelt ook over ernstige sociale problemen, gezinsdisfunctie en de dood van haar broer slechts vier dagen nadat ze met testosteron begon. Deze stressoren, gelooft ze nu, voedden de overtuiging dat een medische transitie haar nood zou oplossen. Ze herinnert zich dat ze menstruatie, heupen, borsten en het idee van zwangerschap haatte – “de achterkant van de lul en naar binnen gaan … fuck man” – maar zegt dat die haat is weggeëbd en dat ze niet langer dezelfde lichamelijke walging voelt. Transitie, concludeert ze, “lost eigenlijk geen enkel van je problemen op; het voegt alleen maar meer pannenkoeken toe aan de al te hoge stapel”. Ze somt een cluster van comorbide psychische problemen op – klinische depressie, angst, OCS, mogelijk ADHD en autisme – die volgens haar vaak voorkomen bij mensen die transitioneren, en betoogt dat deze aandoeningen zich kunnen voordoen als genderdysforie. Wells suggereert dat neuro-ontwikkelings- en psychiatrische factoren meisjes het gevoel kunnen geven dat ze niet aan vrouwelijke schoonheidsnormen kunnen voldoen of geen contact kunnen maken met vrouwelijke leeftijdsgenoten, waardoor ze die vervreemding opvatten als bewijs dat ze “eigenlijk” man zijn. In haar eigen geval versterkten opgroeien met weinig vrouwelijke invloed thuis en naast een gehandicapt broertje of zusje dat “anders werd behandeld” haar gevoel er niet thuis te horen in het meisje-zijn. Transitie, zegt ze, putte haar bankrekening uit, bemoeilijkte vriendschappen en daten, en liet haar uiteindelijk geïsoleerder achter. Hoewel ze nog steeds “een innerlijke man” voelt, heeft Wells besloten te stoppen met testosteron en te proberen zich “weer als vrouw aan te passen”, ook al is ze bang dat ze nooit heeft geleerd “hoe vrouwelijk te zijn”. Ze nodigt andere detransitioners uit hun ervaringen en copingstrategieën te delen en belooft dat deze video slechts de eerste van een serie is. Zichtbaar depressief en moeite hebbend haar gedachten op een rij te zetten, sluit ze af met de erkenning hoe beangstigend de volgende stappen zijn, maar spreekt ze een voorzichtige hoop uit dat stoppen met hormonen duidelijk zal maken of haar dysforie een symptoom was van diepere problemen in plaats van een op zichzelf staande aandoening die medische interventie vereist.