Summary

This BMJ investigation asks whether the US claim of medical agreement on treating gender distress in young people is backed by evidence. Block looks at the three most-quoted US guidance documents (from WPATH, the American Academy of Pediatrics and the Endocrine Society) and interviews experts on how they were made. Research reviews behind these guidelines rated the evidence for teenagers as low or very low quality, yet strong recommendations were made, and the pediatrics statement was not based on a formal review of the research. Meanwhile Sweden, Finland and NHS England were restricting medical treatment. It documents real weaknesses in the US guidelines and showed a major journal took the debate seriously. But it is journalism: the reporter chose the sources and examples, some figures (such as 20–30% stopping hormones) come from limited studies, and some readers called it biased.

Key findings

• Amerykańskie organizacje medyczne (WPATH, Amerykańska Akademia Pediatrii i Endocrine Society) popierają blokery dojrzewania, hormony płci przeciwnej i w niektórych przypadkach operacje u niepełnoletnich, podczas gdy Szwecja i Finlandia przeszły do stawiania na pierwszym miejscu opieki psychologicznej i ograniczenia operacji do dorosłych.
• Endocrine Society zastosowało formalny system oceny dowodów i oceniło dowody dla wszystkich swoich zaleceń dla nastolatków jako „niskie” lub „bardzo niskie”, a mimo to czasem wydawało mocne zalecenia. Gordon Guyatt, współtwórca tego systemu oceny, powiedział, że powinno to zdarzać się rzadko i być jasno wyjaśnione.
• Wytyczne WPATH z 2022 roku nie mają systemu oceny dowodów. Ekspert od wytycznych Mark Helfand stwierdził, że niektóre stwierdzenia są „sprzeczne z” oceną recenzentów badań samych wytycznych, którzy ocenili dowody dotyczące wpływu hormonów na jakość życia, depresję i lęk jako niskiej jakości.
• Główny autor stanowiska Amerykańskiej Akademii Pediatrii z 2018 roku powiedział, że jego proces nie był w pełni formalnym przeglądem badań. Cochrane, wiodąca organizacja przeglądów dowodów, odmówiła opublikowania proponowanego przeglądu blokerów dojrzewania po ocenie ekspertów.
• Podsumowanie 61 przeglądów badań z Uniwersytetu McMaster, sfinansowane przez agencję Medicaid (publicznego ubezpieczenia zdrowotnego) stanu Floryda, wykazało „dużą niepewność” co do blokerów, hormonów i operacji u młodych osób.
• Dwa niedawne badania (audyt przychodni lekarza rodzinnego w Wielkiej Brytanii i dane aptek wojskowych w USA) sugerowały, że 20–30% pacjentów może przerwać hormony w ciągu kilku lat, ale mierzyły one przerwanie, a nie żal czy detransycję.
• Klinicyści opisywali szybsze leczenie medyczne i mniej oceny zdrowia psychicznego. W badaniu w poradni Seattle Children's dwie trzecie nastolatków przyjmowało hormony w ciągu 12 miesięcy od pierwszej wizyty.

Conclusion

This investigative report from The BMJ concludes that despite claims of consensus, gender-affirming medical treatments for minors with gender dysphoria lack strong evidence-based support. Key findings include: (1) US medical organizations (WPATH, AAP, Endocrine Society) endorse gender-affirming care including puberty blockers, hormones, and surgeries, while several European countries (Sweden, Finland, France, UK) have moved to restrict medical interventions for minors, prioritizing psychological care; (2) systematic reviews commissioned by guideline bodies found evidence quality to be "low" or "very low," with experts criticizing the misapplication of "evidence-based" labeling to recommendations not meeting rigorous standards; (3) the surge in treatment of minors—particularly birth-registered females with no prior history of gender dysphoria—has outpaced research, with long-term outcomes unknown and detransition rates potentially as high as 20-30%; (4) clinical practice has shifted toward rapid medicalization, with concerns about inadequate assessment and perfunctory informed consent processes; and (5) prominent evidence-based medicine experts conclude that when rigorous systematic reviews find "we don't know," claims of certainty are not evidence-based, and consensus-based guidelines should not be called evidence-based.