Summary

Writing in the BMJ, Kinnon MacKinnon, Pablo Expósito-Campos and W Ariel Gould argue that people who stop or reverse a gender transition have been ignored by research and care, partly because the topic has become political. Drawing on a few small studies of volunteers, they describe detransitioners as varied, but often female and young when they transitioned. Their reasons range from a change in identity and gender distress that didn't go away, to health worries and discrimination. Many have medical and mental health needs that aren't being met. The authors recommend following patients for at least 5 to 10 years and not assuming that people who drop out of studies (over 30% in some) are doing well. It is a sensible research plan, not new evidence. There was no formal search, and some claims rest on news reports or the authors' own studies.

Key findings

• To artykuł analityczny, a nie pełny przegląd badań: podsumowuje kilka wczesnych badań i formułuje zalecenia, bez nowych danych.
• Cytowane badania (na przykład ankieta internetowa 237 osób po detransycji, z których 92% to kobiety, oraz kanadyjskie badanie wywiadowe 28 osób) sugerują, że wiele osób po detransycji urodziło się jako kobiety i przeszło tranzycję przed 25. rokiem życia.
• Powody detransycji obejmują zmianę tożsamości, cierpienie związane z płcią, którego tranzycja nie złagodziła, obawy o zdrowie fizyczne lub psychiczne, dyskryminację oraz cierpienie wywołane samym leczeniem („odwrócona dysforia”).
• Po detransycji wiele osób opisuje trwające cierpienie związane z płcią, żal, żałobę lub mieszane uczucia, utratę wsparcia ze strony przyjaciół z społeczności LGBTQ+ oraz unikanie lekarzy z obawy przed oceną.
• Autorzy mówią, że obserwacja przez 1–2 lata jest zbyt krótka, ponieważ detransycja zwykle następuje kilka lat po leczeniu. Zalecają co najmniej 5–10 lat.
• Ostrzegają, że ponad 30% pacjentów wypada z niektórych badań nad opieką związaną z płcią, i że badacze nie powinni zakładać, iż te osoby nadal identyfikują się jako trans lub nie mają dalszych potrzeb.
• Zalecają dobieranie grup badanych według otrzymanego leczenia, a nie obecnej tożsamości, używanie słów „detrans” i „detransycja” oraz włączenie nieoceniającej opieki nad osobami po detransycji do usług dla osób z dysforią płciową.

Abstract

Kinnon MacKinnon and colleagues call for robust, sensitive research to inform comprehensive gender care services for people who detransition

Conclusion

Rigorous and nuanced detransition research is indispensable. Investigating the experiences of people who detransition will provide a better understanding of the development of gender identity, as well as all health and psychosocial outcomes following gender care. This aligns with priorities identified by trans health experts. Unfortunately, ongoing debates and politicisation of gender care have resulted in the depiction of trans and detrans people as completely distinct groups with divergent needs and experiences, and who are doomed to conflict. However, we believe that trans and detrans people are more similar than different, and that detransition research holds value for advancing the healthcare of all those who transition, and for responsibly moving gender care research and practice forward.