Co pokazują badania
Oszacowania, jak często ludzie przerywają lub cofają tranzycję, wahają się od znacznie poniżej 1% do około 30%, głównie dlatego, że badania mierzą różne rzeczy. Badania kliniczne i rejestrowe zliczające formalne cofnięcia podają najniższe wartości: 0,6% trans kobiet i 0,3% trans mężczyzn wznowiło hormony płci urodzeniowej po usunięciu gonad w kohorcie amsterdamskiej (Wiepjes et al., 2018), 2,2% z 681 szwedzkich dorosłych złożyło wniosek o cofnięcie prawnej zmiany płci (Dhejne et al., 2014), a 21 z 2467 Szwedów później cofnęło prawną zmianę (Clark et al., 2025). Metaanaliza 27 badań chirurgicznych ustaliła żal na poziomie około 1% (Bustos et al., 2021). Dane o receptach rozchodzą się gwałtownie: 98% z 720 holenderskich nastolatków nadal miało receptę na hormony w typowym wieku 19–20 lat (van der Loos et al., 2022), jednak w amerykańskich wojskowych rejestrach zdrowia szacunkowo 30% przestało realizować recepty w ciągu czterech lat, przy czym kobiety przyjmujące testosteron miały około 2,4 razy większą szansę na przerwanie (Roberts et al., 2022). Przegląd systematyczny 15 badań ocenił całą bazę dowodową jako bardzo niskiej jakości (Feigerlova, 2025).
Ankiety wśród osób po detranzycji, które są w większości płci żeńskiej (69% do 92%), opisują zróżnicowane powody: oswojenie się z płcią urodzeniową (60%), obawa o powikłania medyczne (49%) oraz reinterpretacja cierpienia związanego z płcią jako zakorzenionego w traumie lub chorobie psychicznej (38%) (Littman, 2021). Wiele osób zgłasza niezaspokojone potrzeby, a tylko 18% czuło się odpowiednio wspieranych (Vandenbussche, 2022). Dla kontrastu ankieta ograniczona do osób, które nadal identyfikowały się jako trans, wykazała, że 13% kiedykolwiek dokonało detranzycji, podając głównie presje zewnętrzne (Turban et al., 2021).
Ograniczenia dowodów
Żal pojawiał się średnio około 11 lat po rozpoczęciu hormonów w Amsterdamie (Wiepjes et al., 2018) i około 8 lat po prawnej zmianie w Szwecji (Dhejne et al., 2014), podczas gdy wiele badań obserwuje pacjentów przez 2–4 lata. Utrata z obserwacji jest znaczna (36% w Amsterdamie), a tylko 24% badanych osób po detranzycji powiedziało o tym swoim klinicystom (Littman, 2021), więc rejestry kliniczne prawdopodobnie zaniżają. Definicje wahają się od 90-dniowej przerwy w recepcie do formalnego prawnego cofnięcia. Większość danych o niskim żalu pochodzi od dorosłych leczonych według starszych, surowszych protokołów, a nie od dzisiejszych pacjentów w większości nastoletnich i płci żeńskiej (Cohn, 2023). Ankiety wśród osób po detranzycji z kolei rekrutują ochotników z samodzielnym doborem ze społeczności internetowych, nie mogą zweryfikować odpowiedzi i brak im grup porównawczych. Żaden z tych zbiorów dowodów nie ustala jeszcze rzetelnego wskaźnika detranzycji ani żalu.