Summary

Low regret figures such as 0.3–0.6% are often quoted to show that detransition is rare. In this opinion piece, J. Cohn argues that the true rates are unknown. He sets four conditions for a sound study: long enough follow-up (published times to regret range from about 3 to over 10 years), few people lost along the way, clear definitions and suitable measures, and patients like today's, who are mostly teenage girls. None of the studies in a 2021 review of surgery regret followed at least 85% of people for 8 or more years. Studies reporting higher rates fail the same tests. It is a useful checklist for reading regret studies, but it offers argument, not new data. Some of its cut-offs are judgement calls, and the author works with SEGM (the Society for Evidence-Based Gender Medicine), which urges caution in youth gender medicine.

Key findings

• Cohn argumentuje, że wskaźniki przerywania, detransycji i żalu po medycznym leczeniu związanym z płcią nie są znane. Nie twierdzi, że prawdziwe wskaźniki są wysokie ani niskie.
• Często cytowane wskaźniki żalu na poziomie 0,3–0,6% pochodzą głównie od dorosłych leczonych według starszych, surowszych zasad, a nie od dzisiejszych pacjentów, u których cierpienie związane z płcią w większości pojawiło się po raz pierwszy w okresie nastoletnim i którzy są w większości kobietami.
• Opublikowane czasy do żalu lub detransycji są długie: od około 3 lat w badaniu ankietowym osób po detransycji do prawie 11 lat średnio po usunięciu jąder lub jajników w danych holenderskich, z typowymi czasami około 7,5–8 lat w danych szwedzkich.
• Przy ostrożnym minimum 8 lat żadne z badań w przeglądzie z 2021 roku dotyczącym żalu po operacjach (Bustos i współpracownicy) nie obserwowało co najmniej 85% pacjentów i nie obserwowało wszystkich przez 8 lub więcej lat.
• Badania, które liczą tylko osoby nadal uczęszczające do poradni płci lub ankietują tylko osoby nadal postrzegające siebie jako transpłciowe, pomijają całe grupy osób odczuwających żal lub przechodzących detransycję. W jednej ankiecie tylko około jedna czwarta osób po detransycji powiedziała o tym swojemu klinicyście.
• Badania wykazujące wyższe wskaźniki, takie jak prawie 30% przerywających hormony w ciągu czterech lat w amerykańskich danych wojskowych, również nie spełniają tych samych standardów.
• Cohn wnioskuje, że osobom rozważającym medyczną tranzycję należy powiedzieć, że szansa na żal lub detransycję jest nieznana, w ramach wyrażania zgody na leczenie.

Conclusion

The detransition rate is unknown. Existing studies claiming low regret or detransition rates (0.3-0.6%) are unreliable due to methodological flaws including: insufficient follow-up time (often shorter than observed median times to regret of 7.5-8 years), high loss to follow-up, inappropriate measurement instruments, and non-representative samples that differ from current patient populations. The frequently quoted extremely low rates are based on studies with adults who underwent extensive screening under older protocols, not the current adolescent-onset cohort with different characteristics. Until properly designed long-term studies are conducted with adequate follow-up duration, small loss to follow-up, appropriate definitions and measurement tools, and relevant samples, the true rates of discontinuation, detransition, and regret cannot be determined. This uncertainty should be communicated to patients and families as part of informed consent for gender-affirming medical interventions.