Summary

Doctors checked the records of all 68 trans and gender-minority patients at one Cornish family doctor practice to see how their care compared with guidelines. There was no family doctor guideline to check against, and UK gender clinics and international guidelines gave conflicting advice on doses and check-ups. Judged against a US specialist guideline, up to two-thirds had missed some recommended check-ups. Patients waited an average of 26 months for an NHS gender clinic and had high rates of recorded anxiety, depression and self-harm. Of 41 who had started hormones, eight chose to stop, and five of them had notes recording detransition or regret. The authors call for proper family doctor guidance and larger checks like this. With so few patients, one practice and no talking to patients, the figures are a starting point for questions, not national rates.

Key findings

• 68 από 20.136 εγγεγραμμένους ασθενείς (337 ανά 100.000) ήταν τρανς ή με μειονοτική ταυτότητα φύλου: 42 (62%) τρανς άνδρες, 22 τρανς γυναίκες και 4 μη δυαδικοί, με διάμεση ηλικία 22 ετών.
• Τα προβλήματα ψυχικής υγείας ήταν συχνά στα αρχεία: άγχος ή κατάθλιψη στο 76%, αυτοτραυματισμός στο 54%, διαταραχή προσωπικότητας στο 10% και αυτισμός στο 15%. Το 19% είχε καταγεγραμμένη κακοποίηση, παραμέληση ή βία στην παιδική ηλικία.
• Οι ασθενείς που περίμεναν κλινική φύλου του NHS είχαν περιμένει κατά μέσο όρο 26 μήνες. Από τους 48 ασθενείς που είδε κλινική, οι 15 (31%) είχαν δει μόνο ιδιωτικά, και οι 16 που παραπέμφθηκαν μόνοι τους πήγαν σε ιδιωτικές κλινικές.
• Δεν υπήρχε κατευθυντήρια γραμμή για τους οικογενειακούς γιατρούς ώστε να γίνει σύγκριση, και οι οδηγίες των βρετανικών κλινικών φύλου προς τους γενικούς ιατρούς διέφεραν μεταξύ τους και από τις διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές ως προς τις δόσεις, τα επιθυμητά επίπεδα ορμονών και τους ελέγχους.
• Σε σύγκριση με μια αμερικανική εξειδικευμένη κατευθυντήρια γραμμή για τις ορμόνες, έως τα δύο τρίτα των ασθενών δεν είχαν κάνει όλους τους συνιστώμενους ελέγχους, κυρίως λόγω αυτών των διαφωνιών.
• Από 41 ασθενείς που ξεκίνησαν ορμόνες, οι 8 (20%) επέλεξαν να σταματήσουν μετά από περίπου πέντε χρόνια κατά μέσο όρο. Τέσσερις τρανς άνδρες είχαν σημειώσεις που περιέγραφαν αποχώρηση από την αλλαγή φύλου και μία τρανς γυναίκα είχε καταγεγραμμένη μεταμέλεια μετά την αφαίρεση των όρχεων.
• Καμία από τις κατευθυντήριες γραμμές που εξετάστηκαν δεν έδινε οδηγίες για την αποχώρηση από την αλλαγή φύλου, τη μεταμέλεια ή τη φροντίδα ασθενών που σταματούν τη θεραπεία.

Abstract

Primary care must ensure high quality lifelong care is offered to trans and gender minority patients who are known to have poor health and adverse healthcare experiences. This quality improvement project aimed to interrogate and audit the data of trans and gender minority patients in one primary care population in England. A new data collection instrument was created examining pathways of care, assessments and interventions undertaken, monitoring, and complications. General practitioners identified a sample from the patient population and then performed an audit to examine against an established standard of care. No appropriate primary care audit standard was found. There was inconsistency between multiple UK gender identity clinics' (GIC) individual recommended schedules of care and between specialty guidelines. Using an international, secondary care, evidence- informed guideline, it appeared that up to two-thirds of patients did not receive all recommended monitoring standards, largely due to inconsistencies between GIC and international guidance. It is imperative that an evidence-based primary care guideline is devised alongside measurable standards. Given the findings of long waits, high rates of medical complexity, and some undesired treatment outcomes (including a fifth of patients stopping hormones of whom more than half cited regret or detransition experiences), this small but population-based quality improvement approach should be replicated and expanded upon at scale.

Conclusion

These findings complement secondary care-generated knowledge and suggest room for improvement. Gender minority/trans people will be better served by evidence-based primary care guidance, including monitoring and communication standards. Existing guidance is contradictory. Given the findings of long waits for GIC assessment, and some unwanted outcomes and complications (including detransition), this small but hypothesis-generating primary care-focused, population-based, quality improvement approach should be replicated and expanded upon at scale.