Ορισμός και προέλευση

Αυτογυναικοφιλία (Autogynephilia, AGP) σημαίνει κυριολεκτικά «αγάπη του εαυτού ως γυναίκας». Ο όρος επινοήθηκε από τον Καναδό ψυχολόγο Ρέι Μπλανσάρ τη δεκαετία του 1980 στο Ινστιτούτο Κλαρκ (νυν Κέντρο Εθισμών και Ψυχικής Υγείας, CAMH) στο Τορόντο. Την όρισε ως «την τάση ενός άνδρα να διεγείρεται σεξουαλικά από τη σκέψη ή την εικόνα του εαυτού του ως γυναίκας» (Moser 2010). Ο Μπλανσάρ περιέγραψε αρκετούς υποτύπους: διέγερση με την ιδέα να έχει γυναικείο σώμα (ανατομική), το να φορά γυναικεία ρούχα (τραβεστί), το να συμπεριφέρεται με στερεοτυπικά θηλυκούς τρόπους (συμπεριφορική) και το να τον βλέπουν και να τον επιθυμούν ως γυναίκα οι άλλοι (διαπροσωπική).

Ο σχετικός όρος αυτοανδροφιλία (AAP) περιγράφει το γυναικείου τύπου πρότυπο: διέγερση με την ιδέα του εαυτού ως άνδρα. Είναι πολύ λιγότερο μελετημένη — η έρευνα του Μπλανσάρ επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε άνδρες και αργότερα αποκήρυξε την έννοια — αλλά εμφανίζεται εξέχουσα στις αφηγήσεις γυναικών που έχουν κάνει detransition. Δείτε τη σελίδα για την αυτοανδροφιλία για πλήρη ανάλυση.

Η τυπολογία του Μπλανσάρ

Ο Μπλανσάρ πρότεινε ότι ο τρανσεξουαλισμός από άνδρα σε γυναίκα (MtF) εμφανίζεται σε ακριβώς δύο τύπους, που διακρίνονται από τον σεξουαλικό προσανατολισμό πριν από τη μετάβαση:

• Ομοφυλόφιλοι τρανσεξουαλικοί: έλκονται αποκλειστικά από άνδρες πριν από τη μετάβαση, τυπικά μη συμμορφούμενοι με το φύλο από την παιδική ηλικία, μεταβαίνουν νέοι και περνούν καλά. Σε αυτή την τυπολογία, το «ομοφυλόφιλος» αναφέρεται σε έλξη προς το ίδιο φύλο σε σχέση με το φύλο κατά τη γέννηση.
• Αυτογυναικοφιλικοί τρανσεξουαλικοί: έλκονται από γυναίκες, αμφιφυλόφιλοι ή ασεξουαλικοί· η επιθυμία τους να μεταβούν λέγεται ότι πηγάζει από την αυτογυναικοφιλία — μια σεξουαλικότητα στραμμένη προς τα μέσα, όπου ο άνδρας γίνεται το δικό του αντικείμενο επιθυμίας.

Ο Μπλανσάρ υποστήριξε ότι η AGP είναι «πάντα (ή σχεδόν πάντα)» παρούσα στους μη ομοφυλόφιλους MtF και απούσα στους ομοφυλόφιλους, και ότι είναι κλινικά σημαντική επειδή παρεμποδίζει τον σχηματισμό δεσμού ζεύγους (Moser 2010). Αργότερα, η συγγραφέας και σεξολόγος Ανν Λόρενς αναπλαισίωσε την AGP όχι ως απλή φετιχιστική προτίμηση αλλά ως «έναν τύπο σεξουαλικού προσανατολισμού και μια ποικιλία ρομαντικής αγάπης», που περιλαμβάνει τόσο ερωτικά όσο και στοιχεία προσκόλλησης — αυτό που αποκάλεσε «να γινόμαστε αυτό που αγαπάμε» (Lawrence, Άνδρες παγιδευμένοι σε ανδρικά σώματα, 2013).

Τα επιστημονικά στοιχεία

Στοιχεία που παρατίθενται υπέρ

• Τα ίδια τα κλινικά δεδομένα του Μπλανσάρ έδειξαν ισχυρή στατιστική συσχέτιση μεταξύ μη ομοφυλόφιλου προσανατολισμού και αυτοαναφερόμενων προτύπων διέγερσης AGP.
• Μια μελέτη πενικής πληθυσμογραφίας του 1986 (που μετρά τη γεννητική ροή αίματος ως δείκτη διέγερσης) (Blanchard, Racansky & Steiner) βρήκε μετρήσιμη διέγερση σε αφηγήσεις cross-dressing σε ορισμένες trans γυναίκες που αρνούνταν τέτοια διέγερση — αν και η μετρηθείσα διέγερση ήταν ελάχιστη και η μελέτη δεν παρουσίασε ποτέ στα υποκείμενα ένα σενάριο «σεξ ως γυναίκα με γυναίκα», που θα ήταν η αναμενόμενη φαντασίωση μιας γυναικοφιλικής (ελκόμενης από γυναίκες) trans γυναίκας (Moser 2010).
• Ορισμένοι κλινικοί αναφέρουν ότι μια υποομάδα ανδρών που μεταβαίνουν αργά έχει μακρά ιστορία cross-dressing, φαντασιώσεων θηλυκοποίησης ή διέγερσης με τη σκέψη να είναι θηλυκοί — ένα πρότυπο που είναι κλινικά παρατηρήσιμο ακόμη και από τους επικριτές της θεωρίας.

Κριτική

Η θεωρία έχει δεχθεί επίσημη κριτική στην αξιολογημένη από ομοτίμους βιβλιογραφία, κυρίως από τον Τσαρλς Μόζερ (2010). Αλλά η πιο δημοφιλής αντίκρουση — «το βιώνουν και οι cis γυναίκες» — είναι λογικά εσφαλμένη και αξίζει να αποδομηθεί.

Η σύγκριση «και οι cis γυναίκες έχουν AGP»

Η έρευνα του Μόζερ ρώτησε γυναίκες γεννημένες γυναίκες αν «διεγείρονται σεξουαλικά από το να είναι γυναίκες» και βρήκε ότι το 93% ανέφερε κάποια τέτοια διέγερση (Moser 2009, όπως παρατίθεται στον Moser 2010). Οι Veale, Clarke & Lomax (2008) βρήκαν επίσης ότι το 52% του βιολογικά γυναικείου δείγματός τους σκόραρε 6 ή περισσότερο στην Κλίμακα Πυρήνα Αυτογυναικοφιλίας (Core Autogynephilia Scale). Οι trans κοινότητες παραθέτουν αυτά τα ευρήματα ως απόδειξη ότι η AGP είναι «φυσιολογική γυναικεία σεξουαλικότητα» και επομένως όχι παραφιλία.

Αυτή η σύγκριση είναι ένα σφάλμα κατηγορίας. Μια γυναίκα γεννημένη γυναίκα που διεγείρεται από το «να είναι γυναίκα» απλώς διεγείρεται ενώ είναι γυναίκα. Το κατασκεύασμα της AGP αφορά τη διέγερση από το να γίνεσαι ή να φαντάζεσαι τον εαυτό σου ως το αντίθετο φύλο — ένα άτομο με ανδρικό σώμα που φαντασιώνεται ότι έχει γυναικείο σώμα. Δεν πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο. Η σεξουαλική αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας και η παραφιλική φαντασίωση ενός άνδρα για το αντίθετο φύλο δεν μπορούν να εξομοιωθούν θέτοντας και στις δύο ομάδες την ίδια ερώτηση. Είναι σαν να ρωτάς άνδρες «σου αρέσει να έχεις πέος;» και να συμπεραίνεις ότι οι άνδρες που θέλουν να το κόψουν είναι επομένως φυσιολογικοί.

Πού σφάλλει η σύγκριση

• Κατηγορικό σφάλμα. Η διέγερση ενώ κάποιος είναι γυναίκα δεν είναι διέγερση από το να γίνει γυναίκα. Η ερώτηση της έρευνας συγχωνεύει δύο διαφορετικά πράγματα σε ένα.
• Διάκριση προτύπου διέγερσης. Η διέγερση AGP κατευθύνεται σε ένα σώμα που κάποιος δεν έχει. Η γυναικεία σεξουαλική διέγερση κατευθύνεται σε ένα σώμα που κάποιος έχει ήδη. Αυτά είναι δομικά διαφορετικά.
• Μη διαψευσιμότητα. Αν ένας άνδρας αναφέρει διέγερση AGP, αυτό επιβεβαιώνει τη θεωρία. Αν την αρνείται, αυτό είναι «υποκινούμενη άρνηση» (η ίδια η εξήγηση του Blanchard). Αν μια γυναίκα αναφέρει παρόμοια διέγερση, αυτό είναι «απόδειξη» ότι το AGP είναι φυσιολογικό. Κάθε έκβαση επιβεβαιώνει τη θεωρία — που σημαίνει ότι η θεωρία δεν είναι διαψεύσιμη και επομένως δεν είναι επιστημονική με την αυστηρή έννοια (η τρανς συγγραφέας και βιολόγος Julia Serano, 2010).

Τι πετυχαίνει σωστά η σύγκριση

Η κριτική δεν είναι εντελώς λανθασμένη. Οι κλίμακες AGP ρωτούν πράγματι για συνηθισμένες εμπειρίες — την επιλογή ρούχων, το αίσθημα ελκυστικότητας, την απόλαυση της εμφάνισής του — που διογκώνει τις βαθμολογίες και κάνει το κατασκεύασμα ασαφές. Αν μια κλίμακα δεν μπορεί να διακρίνει μια γυναίκα που απολαμβάνει το σώμα της από έναν άνδρα που φαντασιώνεται να έχει το δικό της, τότε η κλίμακα μετρά κάτι πολύ ευρύ. Αυτό είναι ένα πραγματικό μεθοδολογικό πρόβλημα, ξεχωριστό από το κατηγορικό σφάλμα παραπάνω.

Η ισχυρότερη κριτική: θεωρία ή ετικέτα;

Τα ίδια τα δεδομένα του Blanchard έδειξαν ότι το 87% των τρανσεξουαλικών ήταν «μη ομοφυλόφιλοι» (δηλ. δεν έλκονταν αποκλειστικά από άνδρες) — αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι το AGP προκάλεσε τη μετάβασή τους. Η συσχέτιση δεν είναι αιτιότητα. Ένας άνδρας μπορεί να έλκεται από γυναίκες και ταυτόχρονα να έχει δυσφορία φύλου για λόγους άσχετους με την ερωτική αυτοεστίαση. Η θεωρία δεν προβλέπει ποιος θα απομεταβεί, ποιος θα μετανιώσει για τη μετάβαση ή ποιος θα μείνει ικανοποιημένος — κάτι που περιορίζει τη χρησιμότητά της στην κλινική πράξη.

Άλλες κριτικές

• Δεν διαχωρίζεται καθαρά με βάση τον προσανατολισμό. Τα ίδια τα δεδομένα του Blanchard έδειξαν ότι ~15% των «ομοφυλόφιλων» τρανσεξουαλικών ανέφεραν φετιχισμό διασταύρωσης φύλου, ενώ άλλες μελέτες βρήκαν ότι 10–27% των «μη ομοφυλόφιλων» τρανς γυναικών δεν ανέφεραν ποτέ διέγερση AGP (Moser 2010). Οι Veale et al. βρήκαν ότι οι τρανσεξουαλικοί που ταξινομήθηκαν ως AGP ανέφεραν περισσότερη έλξη προς άνδρες, όχι λιγότερη — σε αντίθεση με τη θεωρία.
• Ασαφής κλινική σημασία. Ο Moser σημειώνει ότι κανένα δεδομένο δεν δείχνει ότι το AGP παρεμποδίζει όντως τον σχηματισμό δεσμού ζεύγους· πολλές τρανς γυναίκες έχουν σταθερές σχέσεις με σύντροφο. Μια ανασκόπηση του 2016 (Nieder et al.) βρήκε «καμία σχέση μεταξύ σεξουαλικού προσανατολισμού και έκβασης της υγειονομικής περίθαλψης που σχετίζεται με τη μετάβαση για τρανς ενήλικες».
• Σύγχυση πληθυσμών. Οι μελέτες συχνά συγχέουν ερωτικούς cross-dressers (που ως επί το πλείστον δεν μεταβαίνουν) με ασθενείς με δυσφορία φύλου που αναζητούν μετάβαση — έναν συγχυτικό παράγοντα που έχει επισημανθεί επανειλημμένα σε κριτικές των Bailey & Hsu (2022).

Τι υποστηρίζουν τα στοιχεία

Η έντιμη σύνοψη είναι στενή: η ερωτική διέγερση στη σκέψη του εαυτού ως γυναίκας υπάρχει ως πραγματικό, τεκμηριωμένο φαινόμενο σε ορισμένους άνδρες, μερικές φορές μαζί με δυσφορία φύλου και μερικές φορές πριν από τη μετάβαση. Αυτό που δεν τεκμηριώνουν τα στοιχεία είναι οι ισχυρότεροι ισχυρισμοί του Blanchard — ότι το AGP είναι μια παραφιλία μοναδική για τους άνδρες, ότι αποτελεί την καθολική αιτία κάθε μη-ανδροφιλικής (χωρίς έλξη προς άνδρες) μετάβασης MtF, ή ότι ορίζει δύο αμοιβαία αποκλειόμενους τύπους τρανς γυναικών. Το DSM-5 (το διαγνωστικό εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας) εγκατέλειψε την τυπολογία του Blanchard, καταγράφοντας την «αυτογυναικοφιλία» μόνο ως προσδιοριστή για τη διαταραχή παρενδυσίας, όχι ως εξήγηση της δυσφορίας φύλου. Μεταξύ των κλινικών που εργάζονται σήμερα με τρανς ασθενείς, η τυπολογία θεωρείται ευρέως ως αστήρικτη (σύνοψη της βιβλιογραφίας στη Wikipedia· Nieder et al. 2016).

Τρανς προοπτικές

Τα τρανς-ταυτιζόμενα άτομα απορρίπτουν συντριπτικά τη θεωρία του AGP και στα πλαίσια των κοινοτήτων τους επαναλαμβάνονται αρκετά επιχειρήματα:

• "Το βιώνουν και οι cis γυναίκες." Η πιο συχνή αντίρρηση είναι ότι η διέγερση από το ίδιο το σώμα ή την εμφάνιση κάποιου είναι φυσιολογική γυναικεία σεξουαλικότητα, επικαλούμενη τα ευρήματα των Moser και Veale. Όπως το έθεσε ένας σχολιαστής, η θεωρία είναι "μια ψευδής μελέτη, που έκτοτε έχει καταρριφθεί, η οποία παραμένει δημοφιλής και παρεξηγημένη", συγκρίνοντάς την με την καταρριφθείσα ιδέα του "λύκου άλφα" (pineapplekief, MTF).
• Τα σεξουαλικά συναισθήματα δεν ακυρώνουν την ταυτότητα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η σεξουαλική χαρά στη μετάβαση είναι απλώς ανθρώπινη: "Είναι απολύτως εντάξει να έχεις σεξουαλικά συναισθήματα γύρω από τη μετάβαση. Το σεξ είναι ανθρώπινο... δεν ακυρώνει τα άλλα είδη χαράς που σου φέρνει η μετάβαση" (cyborg_sophie, mtf). Η αμφιβολία μετά τον οργασμό επαναδιατυπώνεται ως πτώση ντοπαμίνης συν εσωτερικευμένη τρανσφοβία, όχι ως απόδειξη φετιχισμού.
• Μια καταστροφική αφήγηση. Κάποιοι βλέπουν την AGP ως "πιθανώς την πιο καταστροφική αφήγηση του κινήματος κριτικής του φύλου", την οποία υιοθέτησαν ευάλωτα μέλη της κοινότητας (Sylvie_Ponders, MTF). Άλλοι επισημαίνουν ότι οι τρανς άνθρωποι που αποδέχονται τη θεωρία συχνά απορρίπτονται ως "όχι πραγματικά τρανς".
• Εναλλακτικές εξηγήσεις. Τρανς συγγραφείς όπως η Julia Serano υποστηρίζουν ότι οι "φαντασιώσεις γυναικείας ενσάρκωσης" είναι προϊόν ενός απωθημένου υποσυνείδητου φύλου, όχι παραφιλία — δηλαδή η AGP είναι αποτέλεσμα του να είσαι τρανς, όχι αιτία. Κάποιοι τρανς σχολιαστές περιγράφουν μοτίβα που επιφανειακά μοιάζουν με AGP αλλά τα ερμηνεύουν διαφορετικά: "αν θαυμάζω κάποιον, γιατί να μη θέλω να του μοιάσω;" (e-hekuma, MTF).

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές οι αντιρρήσεις έχουν μικτή ισχύ. Το επιχείρημα "το κάνουν και οι cis γυναίκες" υποστηρίζεται από πραγματικά δεδομένα (Moser 2009· Veale 2008), αλλά ο Lawrence και άλλοι αντιτείνουν ότι τα προσαρμοσμένα ερωτηματολόγια δεν ήταν ισοδύναμα με του Blanchard και ότι η διέγερση στη φαντασίωση ενός σώματος που κάποιος δεν έχει διαφέρει από τη διέγερση σε ένα σώμα που έχει ήδη. Η διατύπωση "καταρριφθείσα" υπερβάλλει: η θεωρία αμφισβητείται και έχει περάσει κλινικά στη μόδα, αλλά το υποκείμενο φαινόμενο τεκμηριώνεται στα δεδομένα του Blanchard και στους αυτοαπολογισμούς των απο-μεταβαινόντων.

Προοπτικές των απο-μεταβαινόντων

Οι απο-μεταβαίνοντες — ιδίως άνδρες που έκαναν μετάβαση και μετά επέστρεψαν στη ζωή ως άνδρες — είναι η ομάδα που είναι πιθανότερο να επιβεβαιώσει κάποια εκδοχή της θεωρίας AGP από τη βιωμένη εμπειρία. Ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στις αφηγήσεις στο /r/detrans είναι η αναγνώριση μετά την απο-μετάβαση:

• Αναγνώριση εκ των υστέρων. "Δεν πίστευα ότι το είχα όταν βρισκόμουν σε μετάβαση, παρά τα σημάδια· έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ψευδοεπιστήμη. Αλλά τώρα που έχω τεστοστερόνη και σεξουαλική επιθυμία — μου είναι απολύτως προφανές ότι ήταν AGP... που με οδήγησε στη μετάβαση" (nndndbsbsuzb, ντετράνς άνδρας). Περιγράφει ένα "θηλυκό τεχνούργημα" — μια εξιδανικευμένη γυναικεία περσόνα, στην οποία κανείς ερωτεύεται και αισθάνεται αναγκασμένος να γίνει.
• Η πορνογραφία ως επιταχυντής. Αρκετοί περιγράφουν κλιμάκωση μέσω πορνογραφίας "sissy" ή "shemale", όπου "το μίσος για τον εαυτό μαζί με την επιθυμία να ξεφύγεις είναι αυτό που τελικά διαμορφώνεται σε τρανς ταυτότητα" (vsapieldepapel, γυναίκα που αποχήθηκε). Ένας ντετράνς άνδρας αναφέρει ότι "η πορνογραφία και η αυτογυναικοφιλία οδήγησαν τη μετάβασή μου... η μετάβαση μου επέτρεπε να ζω το φετίχ μου όλη την ώρα", και ότι η διακοπή και των δύο μαζί ήταν αυτό που βοήθησε.
• Στρατηγική αντιμετώπισης, όχι απλώς σεξουαλική ορμή. Πιο στοχαστικές αφηγήσεις τοποθετούν την AGP κάτω από ανικανοποίητες ανάγκες: "Όταν μεταφέρεις την ταυτότητά σου σε αυτόν τον γυναικείο εαυτό, γίνεσαι κάποιος που θεωρείς επιθυμητό, αξιαγάπητο... ο λόγος που έχεις αυτή τη στρατηγική είναι ότι δεν ξέρεις πώς να καλύψεις αυτή την ανάγκη ως άνδρας" (cranberry_snacks, αποχήθηκε). Ένας άλλος την περιγράφει ως "ένα καταραμένο ναρκωτικό... Οι άνδρες με AGP χρειάζονται καλή, μη-επιβεβαιωτική θεραπεία" (Ionlyregisyererdbeca, άνδρας που αποχήθηκε).
• Κλινικοί που επιβεβαίωναν αντί να διερευνούν. Μια συχνή μετάνοια: "Το φετίχ μου κανονικοποιήθηκε και ενθαρρύνθηκε από γιατρούς ακτιβιστές της μετάβασης. Μου είπαν... ότι όλες οι γυναίκες φαντασιώνονται το σώμα τους, και ότι αυτό ήταν ακόμη μια απόδειξη ότι χρειαζόμουν ορμονοθεραπεία και χειρουργείο. Αν είχα λάβει σωστή συμβουλευτική αντ' αυτού, θα μπορούσα να κρατήσω το φετίχ μου στην κρεβατοκάμαρα" (joliphotia, ντετράνς άνδρας).
• Η γυναικεία πλευρά: αυτοανδροφιλία. Οι γυναίκες ντετράνς περιγράφουν παράλληλα μοτίβα — διέγερση όταν φαντάζονται τον εαυτό τους ως άνδρα, συχνά συνυφασμένη με μυθοπλασία yaoi και BL ("αγάπη αγοριών"), ερωτικές ιστορίες για άνδρες γραμμένες κυρίως για γυναίκες: "Δεν είμαι άνδρας γεννημένος σε λάθος σώμα. Είμαι γυναίκα που της αρέσει να φαντάζεται τον εαυτό της σεξουαλικά ως άνδρα. Αυτό είναι εντάξει" (wetfart41968, αμφισβητώντας τη δική της μετάβαση φύλου). Άλλες το περιγράφουν ως "τη γυναικεία εκδοχή της αυτογυναικοφιλίας" που οδηγεί σε πορεία από μπούτς σε FTM (furbysaysburnthings, γυναίκα ντετράνς). Οι σχολιαστές σημειώνουν ότι η AAP συζητείται πολύ λιγότερο από την AGP, εν μέρει επειδή η γυναικεία σεξουαλικότητα την εκφράζει λιγότερο χυδαία. Δείτε τη σελίδα για την αυτοανδροφιλία για πλήρη ανάλυση.
• Δεν συμφωνούν όλοι ότι η AGP εξηγεί τα πάντα. Κάποιοι ντετράνς τη βλέπουν ως έναν παράγοντα ανάμεσα σε τραύμα, εσωτερικευμένη ομοφοβία, αυτισμό και κοινωνική μετάδοση· άλλοι προειδοποιούν να μην αντιμετωπίζεται ως πλήρης εξήγηση. Λίγοι περιγράφουν την AGP ως "δευτερεύοντα παράγοντα" που επικάθεται στην αποξένωση από την αρρενωπότητα ή την ψυχική νόσο (sydney-speaks, ντετράνς άνδρας).

Οι γυναίκες ντετράνς εγείρουν επίσης τη φεμινιστική ένσταση ότι η AGP-ως-γυναικεία-σεξουαλικότητα εξαφανίζει την πραγματική εμπειρία των γυναικών: "το να λέει κανείς ότι η agp είναι απλώς φυσιολογική γυναικεία σεξουαλικότητα σημαίνει να ισχυρίζεται ότι... πώς οι γυναίκες που προσπαθούν να δουν τον εαυτό τους ως άνδρες τους βλέπουν... είναι αυτό που ΕΙΝΑΙ η σεξουαλικότητά μας, ενώ στην πραγματικότητα είναι προβολή της ανδρικής σεξουαλικότητας" (portaux, αποχήθηκε).

Ανάλυση: Τι μπορεί να συναχθεί λογικά

1. Το φαινόμενο υπάρχει. Άνδρες που διεγείρονται σεξουαλικά φανταζόμενοι τον εαυτό τους ως γυναίκες τεκμηριώνονται στην κλινική βιβλιογραφία και περιγράφουν τον εαυτό τους πρόθυμα. Η άρνηση αυτού απαιτεί την απόρριψη τόσο των δεδομένων του Μπλανσάρ όσο και της μαρτυρίας των ντετράνς.

2. Η ισχυρή θεωρία είναι υποπροσδιορισμένη. Ο ισχυρισμός του Μπλανσάρ ότι η AGP προκαλεί όλες τις μη-ανδροφιλικές MtF μεταβάσεις, απουσιάζει στις γυναίκες και σχηματίζει δύο καθαρούς τύπους, διαψεύδεται από τις εξαιρέσεις στα δικά του δεδομένα και από τη μη-διαψευσιμότητα που εισάγει η υπόθεση της "άρνησης". Μια συσχέτιση μεταξύ γυναικοφιλίας και AGP-τύπου διέγερσης δεν αποτελεί απόδειξη ενός ξεχωριστού παραφιλικού τύπου.

3. Η αντίρρηση «και οι cis γυναίκες το έχουν» είναι λογικά ασυνάρτητη. Συγκρίνει τη διέγερση μιας γυναίκας για το ότι είναι γυναίκα με τη διέγερση ενός άνδρα για το ότι γίνεται γυναίκα — δομικά διαφορετικά φαινόμενα. Το γεγονός ότι οι κλίμακες AGP βαθμολογούν υψηλά τις γυναίκες εκ γενετής δείχνει ότι οι κλίμακες είναι πρόχειρες, όχι ότι η ανδρική AGP είναι φυσιολογική γυναικεία σεξουαλικότητα.

4. Και οι δύο πλευρές υπερβάλλουν. Οι trans κοινότητες λένε συχνά ότι η AGP έχει «καταρριφθεί» — δεν έχει· είναι αμφισβητούμενη. Οι οπαδοί του Blanchard λένε συχνά ότι η AGP εξηγεί «κάθε» μη ανδροφιλική μετάβαση — τα στοιχεία στηρίζουν τη «μερική», όχι την «όλη». Η αλήθεια βρίσκεται στη μέση: η ερωτική εστίαση στον εαυτό διαπερνά την ταυτότητα φύλου, και σε ένα υποσύνολο ανδρών φαίνεται να αποτελεί σημαντικό κινητήριο μοχλό της επιθυμίας για μετάβαση.

5. Η κλινική συνάφεια είναι πραγματική ανεξάρτητα από τη θεωρία. Είτε την αποκαλέσουμε παραφιλία, προσανατολισμό ή ερωτική εστίαση στον εαυτό, οι ασθενείς των οποίων η επιθυμία για μετάβαση είναι συνυφασμένη με σεξουαλική διέγερση αξίζουν ειλικρινή διερεύνηση πριν από μη αναστρέψιμες παρεμβάσεις. Οι αφηγήσεις των απο-μεταβαινόντων για το ότι επιβεβαιώθηκαν αντί να αξιολογηθούν (joliphotia, άνδρας που απομετέβη) βρίσκουν απήχηση σε ευρύτερα ευρήματα ότι το 55 % των ερωτηθέντων απο-μεταβαινόντων έκρινε ανεπαρκή την αρχική του αξιολόγηση (Littman 2021).

6. Τι χρειάζεται. Έρευνα που διαχωρίζει τους cross-dressers από όσους ζητούν μετάβαση, χρησιμοποιεί κατάλληλες γυναικείες ομάδες ελέγχου, παρακολουθεί τους ασθενείς μακροπρόθεσμα και ρωτά για τα σεξουαλικά κίνητρα χωρίς στιγματισμό. Το θέμα είναι πολιτικά τοξικό και προς τις δύο κατευθύνσεις: οι trans χώροι το καταστέλλουν, και ορισμένοι χώροι κριτικοί απέναντι στο φύλο το χρησιμοποιούν ως όπλο. Κανένα από τα δύο δεν βοηθά τους ανθρώπους που ζουν πραγματικά με αυτό.

Πηγές

• Moser, C. (2010). Η θεωρία αυτογυναικοφιλίας του Blanchard: μια κριτική. Journal of Homosexuality. πηγή.
• Moser, C. (2009). Αυτογυναικοφιλία στις γυναίκες. Journal of Homosexuality (αναφέρεται στον Moser 2010). πηγή.
• Veale, J. F., Clarke, D. E., & Lomax, T. C. (2008). Σεξουαλικότητα των διαφυλικών από άνδρα σε γυναίκα. Archives of Sexual Behavior (αναφέρεται στους Moser 2010 και Serano 2010).
• Blanchard, R., Racansky, I. G., & Steiner, B. W. (1986). Φαλλομετρική ανίχνευση φετιχιστικής διέγερσης σε ετεροφυλόφιλους άνδρες cross-dressers. Journal of Sex Research (αναφέρεται στον Moser 2010).
• Lawrence, A. A. (2013). Men Trapped in Men's Bodies: Narratives of Autogynephilic Transsexualism. Springer.
• Serano, J. (2010). Αυτογυναικοφιλία, ad hoc υποθέσεις και υπεκφυγές. πηγή.
• Nieder, T. O., et al. (2016). Σεξουαλικότητα και φροντίδα σχετιζόμενη με τη μετάβαση (ανασκόπηση που δεν βρήκε σχέση μεταξύ σεξουαλικού προσανατολισμού και εκβάσεων της μετάβασης· αναφέρεται σε συνόψεις της βιβλιογραφίας).
• Littman, L. (2021). Άτομα που υποβλήθηκαν σε θεραπεία για δυσφορία φύλου με ιατρική ή/και χειρουργική μετάβαση και στη συνέχεια απο-μετέβησαν. σελίδα μελέτης.
• Blanchard, R. (1989). Η έννοια της αυτογυναικοφιλίας και η τυπολογία της ανδρικής δυσφορίας φύλου. Journal of Nervous and Mental Disease, 177(10), 616–623. PubMed.