Summary

In this short opinion piece, a hormone doctor at Beth Israel Deaconess and Harvard reacts to a US military health study in which about 30% of patients had stopped hormones within four years. He compares this with older figures, such as Dutch regret rates under 1%, which are weakened because 36% of people were lost to follow-up. He also points to surveys of detransitioners, who often never told their doctors. His argument is that care has changed: hormones are easier to get on consent alone, there are fewer mental health checks, and more patients are young, female-born or nonbinary. So old low regret figures may not hold, and detransition is probably rising. He urges full information about permanent effects before treatment, research comparing ways of providing care, and kind support for detransitioners. It is a reasoned expert opinion, not a study.

Key findings

• رابرتس و دیگران (2022) دریافتند 70% از 952 بیمار از خانواده‌های ارتش آمریکا (میانگین سن حدود 19) پس از 4 سال هنوز هورمون مصرف می‌کردند: 81% از زنان ترنس اما فقط 64% از مردان ترنس.
• احتمال قطع در مردان ترنس بیش از دو برابر بود، و کسانی که هورمون را از 18 سالگی یا بعد شروع کردند حدود 1.7 برابر احتمال قطع داشتند، هرچند دلایل قطع معلوم نبود.
• نویسنده اشاره می‌کند نرخ‌های پشیمانی هلندی پس از برداشتن بیضه‌ها یا تخمدان‌ها (0.6% در زنان ترنس، 0.3% در مردان ترنس) ممکن است بسیار پایین باشند، چون 36% از افراد از دست رفتند.
• او به نظرسنجی‌ای استناد می‌کند که در آن فقط 24% دترنزیشنرها به پزشکانشان گفته بودند، پس شمارش‌های مبتنی بر پرونده‌های کلینیک احتمالاً موارد زیادی را از دست می‌دهد.
• او استدلال می‌کند هورمون‌هایی که فقط با رضایت داده می‌شوند، بررسی‌های سلامت روان کمتر و تغییر به سوی بیماران زن‌متولد و غیرباینری افزایش دترنزیشن را محتمل می‌کند.
• او نتیجه می‌گیرد نرخ‌های پایین قدیمی پشیمانی و دترنزیشن ممکن است برای بیماران امروز صدق نکند، و خواستار پژوهشی است که مراقبت فقط با رضایت را با رویکرد تیمی هلندی مقایسه کند.

Conclusion

Irwig concludes that a proportion of transgender and gender-diverse patients discontinue hormone therapy, which endocrinologists may overlook because many who detransition stop attending clinics. Several factors give reason to believe detransition may increase and that low regret rates from earlier populations may no longer apply: rising numbers, the shift to the informed consent model, a likely smaller share receiving adequate mental health evaluation, and a shift toward more patients assigned female at birth and nonbinary. Endocrinologists should ensure patients receive adequate, comprehensive information on benefits and risks, especially irreversible effects. Research should compare outcomes of informed-consent and Dutch-style interdisciplinary models. Care for those who detransition should remain compassionate.