Summary

Detransition is often called rare. In this short opinion piece, Sarah Jorgensen argues that the rising number of young people who regret transition should be seen as harm caused by medical care, like past cases where drugs later proved harmful. She says the gender-affirming approach skips proper assessment, plays down risks, blames mental health problems mostly on stigma, and rests on weak evidence, as official reviews in Sweden, Finland and England found. She notes the main guidelines give little advice on detransition. She calls for open debate, more research, and recognition and support for detransitioners. It is a clear statement of concerns, but it is opinion, not new research. Its 10 to 30% figures come from a few studies that counted people stopping treatment, which is not the same as regret.

Key findings

• یورگنسن افزایش دترنزیشن در میان جوانان را آسیبی ناشی از مراقبت پزشکی توصیف می‌کند. آن را با آسیب‌های پزشکی گذشته مقایسه می‌کند، مانند آسیب دریچهٔ قلب از قرص‌های لاغری، خطرات قلبی برخی مسکّن‌ها و بحران مواد افیونی.
• او به مطالعاتی استناد می‌کند که نشان می‌دهد 10 تا 30% کسانی که گذار پزشکی را شروع می‌کنند ظرف 16 ماه تا چهار سال قطع می‌کنند. در یک نظرسنجی، فقط 24% دترنزیشنرها به کلینیک جنسیت خود گفته بودند.
• او استدلال می‌کند ارقام پایین پشیمانی بیشتر از بزرگسالانی که تحت قوانین سخت‌گیرانه‌تر درمان شدند، از مطالعاتی که بسیاری در آن کنار رفتند و از تعریف‌های محدود پشیمانی می‌آید، مانند درخواست برگرداندن جنس قانونی یا جراحی.
• او می‌گوید ارزیابی سلامت روان اغلب به‌عنوان «دروازه‌بانی» رد می‌شود و انگ برای توضیح بیماری روانی و اوتیسم به کار می‌رود که اغلب پیش از ناراحتی جنسیتی شروع شده بود.
• او اشاره می‌کند رهنمود بین‌المللی اصلی مراقبت ترنسجندر (ویراست هشتم WPATH) فصلی دربارهٔ دترنزیشن ندارد، یک رهنمود هورمونی کلیدی دربارهٔ قطع ایمن هورمون‌ها توصیه‌ای نمی‌دهد، و بیانیهٔ 2018 کودکان آمریکا از پشیمانی نام نمی‌برد.
• او به سوئد، فنلاند و انگلستان اشاره می‌کند که مرورهای رسمی‌شان شواهد را ضعیف یافتند و حرکت کردند تا برای زیر 18 سال‌ها گفتاردرمانی و درمان سایر مشکلات روانی را در اولویت قرار دهند.
• او خواستار گفتگوی باز، پژوهش و همکاری میان درمانگران است تا پشیمانی واقعاً نادر شود، و می‌خواهد دترنزیشنرها به‌عنوان افرادی که از مراقبت آسیب دیده‌اند شناخته شوند و حمایت متناسب دریافت کنند.

Abstract

Although transition regret and detransition are often dismissed as rare, the increasing number of young detransitioners who have come forward in recent years to publicly share their experiences suggests that there are cracks in the gender-affirmation model of care that can no longer be ignored. In this commentary, I argue that the medical community must find ways to have more open discussions and commit to research and clinical collaboration so that regret and detransition really are vanishingly rare outcomes. Moving forward, we must recognize detransitioners as survivors of iatrogenic harm and provide them with the personalized medicine and supports they require.

Conclusion

The medical community must find ways to have more open discussions and commit to research and clinical collaboration so that regret and detransition really are vanishingly rare outcomes. Last, we must recognize detransitioners as survivors of iatrogenic harm and provide them with the personalized medicine and supportive care that they need.