Summary

A widely cited 2022 brain-scan study by Kurth and colleagues reported that the brains of 24 transgender women, before hormone treatment, fell between those of men and women, though closer to men. This 2026 critique argues the key difference from men only looked real because of lenient statistical choices: testing in one direction only, and not adjusting for making three comparisons. With standard adjustments, the difference from men could easily be chance, though the difference from women still holds. Small groups and one unusual result make it fragile. Sexual orientation, known to relate to brain structure, was never analysed though the data existed. The critique is plausible but uses only published figures, was accepted nine days after it was sent in, and its lead author is a Manhattan Institute fellow on the journal's advisory board.

Key findings

• De studie uit 2022 vergeleek 24 mannen, 24 vrouwen en 24 transgender vrouwen die nog geen hormonen gebruikten, met een computermodel dat hersenen op één mannelijk-tot-vrouwelijk schaal scoort. Ze concludeerde dat de hersenen van de transvrouwen waren verschoven van hun geboortegeslacht naar hun genderidentiteit.
• De studie toetste alleen op een verschil in één richting. Toetsen in beide richtingen, zoals gebruikelijk, maakt het belangrijkste verschil tussen transvrouwen en mannen zwakker. Corrigeren voor het feit dat drie vergelijkingen werden gemaakt, betekent dat het makkelijk toeval kan zijn.
• Het grotere verschil tussen transvrouwen en vrouwen zou na deze correcties nog steeds standhouden. Het geschil gaat dus over de vraag of de hersenen van transvrouwen verschillen van die van mannen, niet of ze verschillen van die van vrouwen.
• Met slechts 24 mensen per groep is de omvang van elk verschil instabiel. Eén ongewoon resultaat in de groep mannen werd nooit gecontroleerd door de analyse zonder dat resultaat opnieuw uit te voeren.
• De toets die de studie gebruikte om haar statistische methode te rechtvaardigen is zwak bij zulke kleine groepen. De critici zeggen dat methoden met minder aannames minstens ook hadden moeten worden gerapporteerd.
• Van de 24 transvrouwen waren er 6 aangetrokken tot mannen en 18 tot vrouwen. Seksuele oriëntatie hangt samen met hersenstructuur, en de oorspronkelijke auteurs hadden deze gegevens maar hielden er geen rekening mee.
• Elke criticus vroeg herhaaldelijk om de oorspronkelijke gegevens en kreeg geen antwoord, dus de kritiek leunt op gepubliceerde cijfers. Ze pleiten ervoor dat de gegevens worden vrijgegeven en de studie door anderen wordt herhaald.

Abstract

Kurth et al. (2022) concluded that the brain anatomy of transgender women is shifted away from their biological sex and toward their gender identity. We evaluate whether the study’s evidence supports this conclusion by focusing on its statistical methods and treatment of sexual orientation in its analyses. The principal finding relies on a very small sample, a weak justification for parametric analyses, one-tailed post hoc tests, no correction for multiple comparisons, and limited robustness testing. The study also did not properly account for sexual orientation as a potential neuroanatomical confound despite having the relevant participant data to do so. These methodological choices consistently bias the results toward smaller p-values and stronger apparent support for the authors’ stated hypothesis. The evidence presented therefore does not justify the study’s headline conclusion.

Conclusion

The analyses presented do not adequately support the paper's headline conclusion that transgender women's brains are shifted toward their gender identity. The evidence used to support that conclusion is weakened by a series of methodological limitations and poor choices, including a small sample size, parametric statistical methods, one-tailed post hoc hypothesis tests without correction for multiple comparisons, and the absence of several robustness analyses. The study also does not address sexual orientation as a potential confound, despite the authors possessing both the neuroanatomical and sexual orientation data needed to evaluate this possibility. These methodological choices and omissions consistently strengthen the perceived support for the authors' stated hypothesis while weakening confidence in the reported findings. Given the paper's unusually broad influence in neuroscience, medicine, journalism, law, and public policy, the methodological issues warrant careful consideration before the study can be cited as evidence supporting the hypothesis, and the authors welcome a response from the original authors and encourage public release of the anonymized participant-level data so that the findings can be independently replicated and evaluated.