Summary

Bone density studies of puberty blockers (drugs that pause puberty) usually report averages. Sociologist Michael Biggs argued that averages hide the patients who matter most: those whose bone density falls into the abnormal range. He used individual data released with England's 2011–15 early puberty blocker study, covering 24 patients scanned after 2 years. On average, bone density fell well behind other teens of the same age and sex. About a third of patients had hip bone density low enough to count as low bone mass, found in only about 2 in 100 teens. More than a quarter had low spine density, and four were in the lowest 1 in 750. The study originally excluded children who already had low bone density, but this was relaxed in 2012. This is a short re-analysis of a small group with no data on broken bones, but it shows reassuring averages can hide worrying individual results.

Key findings

• De brief analyseerde individuele botscans opnieuw van 24 tieners uit de Engelse studie naar puberteitsblokkers (2011–15), onderdeel van een groep van 31 beschreven in een eerder artikel uit 2019.
• Over 2 jaar op puberteitsblokkers bleef de gemiddelde botdichtheid duidelijk achter bij andere tieners van dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht, met ruwweg één 'stap' op de standaardschaal in heup en wervelkolom.
• Na 2 jaar had ongeveer één op de drie patiënten een botdichtheid in de heup die laag genoeg was om als abnormaal te gelden, een niveau dat slechts bij 2,3% van de tieners van dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht voorkomt.
• Meer dan een kwart had een abnormaal lage botdichtheid in de wervelkolom, en vier zaten in de laagste 0,13% van de bevolking (ongeveer 1 op 750).
• Rekening houden met de lengte van de patiënten nam de groep met zeer lage scores niet weg.
• De Engelse studie sloot oorspronkelijk kinderen uit wier botdichtheid al abnormaal laag was. In 2012 werd dit versoepeld om behandeling 'in uitzonderlijke omstandigheden' toe te staan, ondanks het risico op broze botten later in het leven.
• Biggs betoogt dat botbreuken als bijwerkingen moeten worden geregistreerd, en bekritiseert voorstellen om botten minder vaak te scannen of de normale bereiken voor deze groep te wijzigen.

Conclusion

Biggs concludes that after 2 years of GnRHa, up to a third of patients had abnormally low bone density (Z-score below −2, the lowest 2.3% for sex and age), with a few in the lowest 0.13%. This undermines Joseph et al.'s reassuring conclusions. He calls their recommendations to reduce DXA monitoring and to redefine reference ranges for this cohort 'surprisingly complacent'. He argues that, rather than altering a measure that gives inconvenient findings, practitioners of puberty suppression must record fractures as adverse events. Whether cases of repeated fractures are exceptional is unknown because clinicians have not collected the relevant data.