Summary

Sociologist Michael Biggs estimated how many young patients of England's national youth gender clinic (GIDS) died by suicide between 2010 and 2020. Using hospital board papers and Freedom of Information requests, he found four known or suspected suicides, two of them among young people still on the waiting list, out of roughly 15,000 patients. That works out to about 13 suicides per 100,000 patients per year. This is around 5.5 times the rate for UK teenagers of similar age and sex mix, but still very rare (0.03% of patients). Biggs argues this shows higher risk, but also that claims that about half of trans youth attempt suicide give a misleading picture of how many die. Because it rests on four deaths, an estimated patient count and no data on other conditions, it is a rough figure. It says nothing about whether treatment raises or lowers risk.

Key findings

• Czworo pacjentów GIDS zmarło lub prawdopodobnie zmarło przez samobójstwo w latach 2010–2020. Dwoje było na liście oczekujących, a dwoje zostało przyjętych; jeden zgon czekał jeszcze na dochodzenie.
• Z około 15 032 pacjentów cztery zgony to 0,03%. To znacznie poniżej często cytowanych z ankiet i grup rzeczniczych szacunków „prób” w ciągu życia na poziomie 40–50%.
• Przy szacowanych 30 080 latach pacjentów pod opieką poradni roczny wskaźnik samobójstw wynosił około 13 na 100 000, choć prawdziwa wartość mogła wynosić od około 4 do 34.
• Po uwzględnieniu przeważnie żeńskich pacjentów poradni (69%) wskaźnik był około 5,5 raza wyższy niż u wszystkich brytyjskich nastolatków w wieku 14–17 lat (2,7 na 100 000).
• Wskaźnik w GIDS był około 70 razy niższy niż podawany dla belgijskiej poradni płci dla młodzieży (5 ze 177 pacjentów) i około cztery razy niższy niż dla przeważnie dorosłej poradni w Amsterdamie.
• Czas oczekiwania stanowił 41% policzonego czasu, a połowa samobójstw zdarzyła się wśród pacjentów z listy oczekujących, mniej więcej zgodnie z tym udziałem.
• Autor zauważa, że autyzm (14–15% skierowań do GIDS w porównaniu z około 1% angielskich uczniów), depresja i zaburzenia odżywiania prawdopodobnie wyjaśniają część wyższego ryzyka.

Conclusion

Data from the world's largest clinic for transgender youth over 11 years yield an estimated annual suicide rate of 13 per 100,000, 5.5 times greater than the overall suicide rate of adolescents of similar age after adjusting for sex composition. The estimate demonstrates elevated suicide risk among adolescents who identify as transgender, albeit without adjusting for accompanying psychological conditions such as autism. The proportion of patients who died by suicide (0.03%) is orders of magnitude smaller than the proportion of transgender adolescents who report attempting suicide in surveys. That deaths were so rare should provide some reassurance to transgender youth and their families, though it does not detract from the distress caused by non-fatal self-harm. The author argues it is irresponsible to exaggerate the prevalence of suicide, as this may itself increase the vulnerability of transgender adolescents.