Co pokazują badania
Badania kohortowe i rejestrowe dostarczają większości twardych liczb tej dziedziny dotyczących diagnoz, kontynuacji leczenia, działań niepożądanych i zgonów. Rejestry populacyjne pokazują gwałtowny wzrost liczby diagnoz — około 50-krotny w angielskich rejestrach lekarzy rodzinnych w latach 2011–2021 (Jarvis et al., 2025). Krajowe badania śmiertelności są zgodne, że wskaźniki zgonów i samobójstw są podwyższone. Śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny była około dwukrotnie wyższa niż u dopasowanych osób z grup kontrolnych w Szwecji (Clark et al., 2026), a samobójstwa były 3,5 razy częstsze w Danii (Erlangsen et al., 2023). Tam, gdzie badano historię psychiatryczną, wyjaśniała ona znaczną część tej różnicy. W Finlandii nadwyżkowe ryzyko samobójstwa stało się zgodne z przypadkiem, gdy uwzględniono specjalistyczną opiekę psychiatryczną (Ruuska et al., 2024). Na Tajwanie uwzględnienie depresji najbardziej zmniejszyło związek z samobójstwem (Hsu et al., 2025). Kohorty kliniczne odnotowują także ryzyka fizyczne, takie jak 4,5- do 5,5-krotnie wyższy niż oczekiwany wskaźnik zakrzepów żylnych u trans kobiet (Nota et al., 2019).
Kohorty młodzieży przyjmującej blokery dojrzewania, pozbawione grup kontrolnych, nie wykazały mierzalnej zmiany w cierpieniu związanym z płcią (de Vries et al., 2011; Carmichael et al., 2021) ani w depresji w ciągu dwóch lat (Olson-Kennedy et al., 2025), a niemal wszyscy przeszli następnie na hormony przeciwnej płci. Dane dotyczące kontynuacji są sprzeczne. W Amsterdamie 98% młodzieży miało nadal receptę na hormony w wieku około 20 lat (van der Loos et al., 2022), podczas gdy około 30% przerwało w ciągu czterech lat w amerykańskich rejestrach wojskowych (Roberts et al., 2022).
Ograniczenia dowodów
Większości tych badań brakuje grupy porównawczej bez leczenia. Badania rejestrowe zwykle dopasowują jedynie wiek i płeć, więc pokazują, że ryzyka są podwyższone, ale nie dlaczego. Kluczowe oszacowania często opierają się na kilku zdarzeniach, takich jak 12 samobójstw w Danii. Żal jest mierzony za pomocą wąskich wskaźników zastępczych w krótkim okresie obserwacji. W Szwecji 21 z 2467 osób cofnęło prawną zmianę płci (Clark et al., 2025). W Amsterdamie żal pojawiał się średnio po około 11 latach, a 36% pacjentów przestało uczęszczać do kliniki (Wiepjes et al., 2018). Wiele kohort to kliniki raportujące o własnej opiece. Jedna norweska kohorta została wycofana ze względów etycznych (Nyquist et al., 2025), a szeroko cytowane badanie chirurgiczne zostało poprawione po ponownej analizie, która nie wykazała korzyści z operacji (Bränström & Pachankis, 2020).