Summary

In this short opinion piece, a hormone doctor at Beth Israel Deaconess and Harvard reacts to a US military health study in which about 30% of patients had stopped hormones within four years. He compares this with older figures, such as Dutch regret rates under 1%, which are weakened because 36% of people were lost to follow-up. He also points to surveys of detransitioners, who often never told their doctors. His argument is that care has changed: hormones are easier to get on consent alone, there are fewer mental health checks, and more patients are young, female-born or nonbinary. So old low regret figures may not hold, and detransition is probably rising. He urges full information about permanent effects before treatment, research comparing ways of providing care, and kind support for detransitioners. It is a reasoned expert opinion, not a study.

Key findings

• Roberts i inni (2022) stwierdzili, że 70% z 952 pacjentów z rodzin wojskowych USA (średni wiek około 19 lat) nadal przyjmowało hormony po 4 latach: 81% kobiet transpłciowych, ale tylko 64% mężczyzn transpłciowych.
• Mężczyźni transpłciowi przerywali ponad dwa razy częściej, a osoby, które zaczęły hormony w wieku 18 lat lub starszym, przerywały około 1,7 raza częściej, choć powody przerwania nie były znane.
• Autor zauważa, że holenderskie wskaźniki żalu po usunięciu jąder lub jajników (0,6% u kobiet transpłciowych, 0,3% u mężczyzn transpłciowych) mogą być zbyt niskie, ponieważ 36% osób utracono z obserwacji.
• Powołuje się na ankietę, w której tylko 24% osób po detransycji powiedziało o tym swoim lekarzom, więc liczby oparte na dokumentacji poradni prawdopodobnie pomijają wiele przypadków.
• Argumentuje, że hormony podawane za samą zgodą, mniej kontroli zdrowia psychicznego i przesunięcie w stronę pacjentów urodzonych jako kobiety i niebinarnych sprawiają, że wzrost detransycji jest prawdopodobny.
• Wnioskuje, że dawne niskie wskaźniki żalu i detransycji mogą nie dotyczyć dzisiejszych pacjentów, i wzywa do badań porównujących opiekę opartą na samej zgodzie z holenderskim podejściem zespołowym.

Conclusion

Irwig concludes that a proportion of transgender and gender-diverse patients discontinue hormone therapy, which endocrinologists may overlook because many who detransition stop attending clinics. Several factors give reason to believe detransition may increase and that low regret rates from earlier populations may no longer apply: rising numbers, the shift to the informed consent model, a likely smaller share receiving adequate mental health evaluation, and a shift toward more patients assigned female at birth and nonbinary. Endocrinologists should ensure patients receive adequate, comprehensive information on benefits and risks, especially irreversible effects. Research should compare outcomes of informed-consent and Dutch-style interdisciplinary models. Care for those who detransition should remain compassionate.