Co pokazują badania
Dowody, że testosteron i estrogen poprawiają zdrowie psychiczne, są konsekwentnie oceniane jako słabe. Przegląd 20 badań znalazł związki z lepszą jakością życia oraz mniejszą depresją i lękiem, ale ocenił każdy wniosek jako o niskiej sile i nie mógł wydać żadnego wniosku dotyczącego samobójstwa (Baker et al., 2021). Późniejszy przegląd 24 badań u osób poniżej 26. roku życia nie znalazł badań randomizowanych, ocenił większość ustaleń dotyczących zdrowia psychicznego jako o bardzo niskiej pewności i uznał, że nie można wykluczyć ani korzyści, ani szkody (Miroshnychenko et al., 2025). Wskaźniki kontynuacji różnią się gwałtownie w zależności od środowiska: 98% z 720 holenderskich nastolatków, które najpierw przyjmowały blokery dojrzewania, nadal miało receptę w medianie wieku około 19–20 lat (van der Loos et al., 2022), a klinika w Bostonie odnotowała 93% z 1050 nastolatków jako kontynuujących, choć 210 z nich nie było widzianych ponad rok (Boskey et al., 2025). Dla kontrastu, około 30% z 952 pacjentów objętych ubezpieczeniem wojskowym w USA przerwało w ciągu czterech lat, częściej użytkownicy testosteronu niż estrogenu (Roberts et al., 2022). Żadne nie zmierzyło żalu ani dobrostanu.
Ustalenia dotyczące bezpieczeństwa są bardziej spójne. Trans kobiety przyjmujące estrogen miały zakrzepy żylne 4,5- do 5,5-krotnie częściej niż oczekiwane wskaźniki populacyjne w kohorcie amsterdamskiej (Nota et al., 2019), a kohorta amerykańska wykazała, że nadwyżka rosła do około 17 dodatkowych zakrzepów na 1000 w porównaniu z mężczyznami niebędącymi trans po ośmiu latach (Getahun et al., 2018). Rak piersi u trans kobiet był około 46 razy częstszy niż wskaźnik męski, ale około jednej trzeciej wskaźnika żeńskiego, na podstawie 15 przypadków (de Blok et al., 2019), a antyandrogen octan cyproteronu wiązano z 7- do 19-krotnie wyższym ryzykiem oponiaka (Mikkelsen et al., 2022). U trans mężczyzn testosteron pogarszał cholesterol (Maraka et al., 2017), a skumulowana szansa przekroczenia męskiego limitu krwinek czerwonych osiągnęła 38% po dziesięciu latach (Madsen et al., 2021).
Ograniczenia dowodów
Niemal wszystkie dowody są obserwacyjne: kohorty z pojedynczych klinik, rejestry korygowane o kilka zmiennych i ankiety z samodzielnym doborem. Obserwacja jest często krótka, utrata z obserwacji wysoka, a osoby, które przerwały hormony, są często wykluczane z analiz bezpieczeństwa. Australijski rejestr raportujący cztero- do dziewięciokrotnie wyższą śmiertelność niż w populacji ogólnej nie mógł oddzielić efektu hormonów od choroby podstawowej lub innych czynników (Saxby et al., 2026).