Summary

Detransition is often called rare. In this short opinion piece, Sarah Jorgensen argues that the rising number of young people who regret transition should be seen as harm caused by medical care, like past cases where drugs later proved harmful. She says the gender-affirming approach skips proper assessment, plays down risks, blames mental health problems mostly on stigma, and rests on weak evidence, as official reviews in Sweden, Finland and England found. She notes the main guidelines give little advice on detransition. She calls for open debate, more research, and recognition and support for detransitioners. It is a clear statement of concerns, but it is opinion, not new research. Its 10 to 30% figures come from a few studies that counted people stopping treatment, which is not the same as regret.

Key findings

• Jorgensen opisuje rosnącą detransycję wśród młodych osób jako szkodę wyrządzoną przez opiekę medyczną. Porównuje ją do dawnych szkód medycznych, takich jak uszkodzenie zastawek serca przez tabletki odchudzające, ryzyko dla serca związane z niektórymi lekami przeciwbólowymi i kryzys opioidowy.
• Powołuje się na badania sugerujące, że od 10 do 30% osób, które rozpoczynają medyczną tranzycję, przerywa ją w ciągu 16 miesięcy do czterech lat. W jednej ankiecie tylko 24% osób po detransycji powiedziało o tym swojej poradni płci.
• Argumentuje, że niskie wskaźniki żalu pochodzą głównie od dorosłych leczonych według surowszych zasad, z badań, w których wiele osób wypadło z obserwacji, oraz z wąskich definicji żalu, takich jak prośba o cofnięcie płci prawnej lub operacji.
• Twierdzi, że ocena zdrowia psychicznego jest często odrzucana jako „strażnictwo”, a stygmatyzację wykorzystuje się do tłumaczenia chorób psychicznych i autyzmu, które często zaczęły się przed cierpieniem związanym z płcią.
• Zauważa, że główne międzynarodowe wytyczne dotyczące opieki nad osobami transpłciowymi (8. wydanie WPATH) nie mają rozdziału o detransycji, kluczowe wytyczne dotyczące hormonów nie dają porad dotyczących bezpiecznego odstawiania hormonów, a stanowisko amerykańskich pediatrów z 2018 roku nie wspomina o żalu.
• Wskazuje na Szwecję, Finlandię i Anglię, których oficjalne przeglądy wykazały słabe dowody, jako kraje, które przeszły do stawiania na pierwszym miejscu terapii rozmową i leczenia innych problemów ze zdrowiem psychicznym u niepełnoletnich.
• Wzywa do otwartej debaty, badań i współpracy klinicystów, tak aby żal stał się naprawdę rzadki, oraz do uznania osób po detransycji za osoby poszkodowane przez opiekę i objęcia ich dostosowanym wsparciem.

Abstract

Although transition regret and detransition are often dismissed as rare, the increasing number of young detransitioners who have come forward in recent years to publicly share their experiences suggests that there are cracks in the gender-affirmation model of care that can no longer be ignored. In this commentary, I argue that the medical community must find ways to have more open discussions and commit to research and clinical collaboration so that regret and detransition really are vanishingly rare outcomes. Moving forward, we must recognize detransitioners as survivors of iatrogenic harm and provide them with the personalized medicine and supports they require.

Conclusion

The medical community must find ways to have more open discussions and commit to research and clinical collaboration so that regret and detransition really are vanishingly rare outcomes. Last, we must recognize detransitioners as survivors of iatrogenic harm and provide them with the personalized medicine and supportive care that they need.