Co pokazują badania

Większość literatury w tej kategorii to argumentacja, a nie dane. Centralne pytanie etyczne dotyczy tego, co uzasadnia leczenie osób nieletnich, które może być nieodwracalne. Gorin (2024) zauważa, że pierwotny protokół holenderski miał na celu poprawę zdrowia psychicznego i fizycznego, a przeglądy systematyczne w Anglii, Szwecji i Finlandii znalazły słabe dowody na te korzyści. Gorin argumentuje, że nowsze uzasadnienie, oparte na cielesnych celach i autonomii pacjentów, a nie na korzyściach zdrowotnych, jest sprzeczne z obowiązkiem medycyny unikania szkody. W tym ujęciu autonomia oznacza wybór spośród opcji, które klinicyści mogą uzasadnić. Komentarze Jorgensen (2023) i Entwistle (2021) rozciągają tę troskę na detranzycję. Jorgensen argumentuje, że rosnąca detranzycja wśród młodzieży powinna być traktowana jako szkoda jatrogenna, a ósme wydanie WPATH nie ma poświęconego rozdziału o detranzycji. Entwistle, była klinicystka w angielskiej usłudze płci dla młodzieży, argumentuje, że relacje osób po detranzycji wskazują na decyzje podejmowane na podstawie wprowadzających w błąd informacji o korzyściach i potrzebie.

Dowody empiryczne dotyczące zgody są skąpe, ale zgodne z tymi obawami. W jednej klinice w USA 72 z 73 nastolatków (99%) miało udokumentowaną rozmowę o płodności przed blokerami dojrzewania lub hormonami, jednak tylko 2 (3%) podjęły próbę zachowania płodności (Nahata et al., 2017). Badanie nie oceniało, czy nastolatki rozumiały ryzyko trwałej niepłodności ani jak mogą zmienić się ich życzenia. W wywiadach z 28 Kanadyjczykami, którzy przerwali lub cofnęli tranzycję, około jedna trzecia wyrażała żal lub mieszane uczucia. Żal często opisywano wraz z poczuciem niedostatecznego poinformowania o ryzykach i alternatywach. Niektórzy uczestnicy uważali, że pociąg do osób tej samej płci, trauma, autyzm lub choroba psychiczna nie zostały zbadane, a jedna osoba wyraziła zgodę na testosteron przebywając na przepustce z oddziału psychiatrycznego (MacKinnon et al., 2023). Większość uczestników mimo to nadal ceniła możliwość podejmowania własnych decyzji.

Ograniczenia dowodów

Trzy z pięciu pozycji to teksty opinii lub filozoficzne bez nowych danych, a niektóre doczekały się opublikowanych replik. Dwa badania empiryczne są małe. Jedno opiera się na notatkach klinicystów, a drugie na retrospektywnych wywiadach z samodzielnym doborem, i żadne nie mierzyło bezpośrednio zrozumienia ani zdolności decyzyjnych. Żadne badanie tutaj nie testowało, jak procesy zgody wpływają na wyniki, żal lub późniejszą satysfakcję, co pozostaje główną luką.