Summary

Two clinicians at England's former national youth gender clinic (GIDS) looked back over 18 months of their own cases. They describe teenagers whose gender distress began in adolescence and who, after a longer assessment, no longer wanted puberty blockers (drugs that pause puberty) or hormones. They found 12 such young people out of 128 cases (9.4%). Most were girls, many were autistic, and many were self-harming or suicidal. Two case stories show how bullying, homophobia, family breakdown and distress about puberty came to be seen differently over time. The authors argue that assessment should allow unhurried exploration, while noting that many others do go on to medical treatment. It is a small case review by the treating clinicians, with no comparison group, no standard measurements and no long-term follow-up. It shows one path, but not how common it is or what caused the change.

Key findings

• Οι δύο συγγραφείς εξέτασαν όλους τους εφήβους (ηλικίας 12 ετών και άνω) που αξιολόγησαν στη GIDS μεταξύ Οκτωβρίου 2015 και Απριλίου 2017: 156 περιπτώσεις, που περιορίστηκαν σε 128 αφού εξαιρέθηκαν ορισμένες.
• Οι 12 από τους 128 (9,4%) είχαν δυσφορία φύλου που ξεκίνησε στην εφηβεία, ζήτησαν ιατρική θεραπεία στην αρχή και σταμάτησαν να τη θέλουν κατά την αξιολόγηση.
• Από τους 12, οι επτά ένιωσαν άνετα με το φύλο γέννησής τους, ενώ οι πέντε εξακολουθούσαν να αυτοπροσδιορίζονται ως τρανς αλλά δεν ήθελαν πια ορμόνες.
• Οι περισσότεροι ήταν κορίτσια (9 από 12), ηλικίας 12 έως 16 ετών (μέσος όρος 14). Οι 7 είχαν ήδη διαγνωστεί με αυτισμό, οι 7 είχαν σκεφτεί πρόσφατα την αυτοκτονία, οι 7 είχαν αυτοτραυματιστεί και οι 2 είχαν επιχειρήσει πρόσφατα αυτοκτονία.
• Οι περισσότεροι δεν είχαν κάνει κοινωνική μετάβαση (7 από 12) και οι περισσότεροι δεν είχαν επίσημη διάγνωση δυσφορίας φύλου από το άτομο που τους παρέπεμψε (9 από 12).
• Οι αξιολογήσεις ήταν μακρύτερες από τις συνήθεις 3 έως 6 συνεδρίες της κλινικής: κατά μέσο όρο 6,6 συνεδρίες σε 9,6 μήνες, κυρίως με την οικογένεια.
• Δύο ιστορίες περιπτώσεων, ένα 14χρονο αγόρι με αυτισμό και ένα 14χρονο κορίτσι με αυτισμό και παρελθόν διατροφικής διαταραχής, περιγράφουν τη δυσφορία να γίνεται κατανοητή μέσα από εκφοβισμό, ομοφοβία, διάλυση της οικογένειας και φόβο για την εφηβεία.
• Οι συγγραφείς καλούν για πλήρη επανεξέταση των αρχείων σε όλη την κλινική και για μακροπρόθεσμη έρευνα, και λένε ότι η ιατρική θεραπεία εξακολουθεί να βοηθά ορισμένους νέους.

Abstract

As the number of young people referred to specialist gender identity clinics in the western world increases, there is a need to examine ways of making sense of the range and diversity of their developmental pathways and outcomes. This article presents a joint case review of the authors' caseloads over an 18-month period, to identify and describe those young people who presented to the Gender Identity Development Service (GIDS) with gender dysphoria (GD) emerging in adolescence, and who, during the course of assessment, ceased wishing to pursue medical (hormonal) interventions and/or who arrived at a different understanding of their embodied distress. From the 12 cases identified, 2 case vignettes are presented. Implications for the development of clinical practice, service delivery and research are considered.

Conclusion

In conclusion, the adolescents included in this review met criteria for GD and initially requested medical interventions to resolve their difficulties. Over the course of the psychosocial assessment, they came to understand their distress and its alleviation (at that particular point in time) differently and eventually chose not take a medical (hormonal) pathway and/or identified their gender identity as broadly aligned with their biological sex. Of course, this is not the case for many other young people presenting to the service and it is important to hold onto the multiplicity of possible outcomes. The study highlights the need for the psychosocial assessment to nurture a space in between the internal and external worlds of these young people. Such an assessment would need to be properly located in a developmental framework which takes seriously the inescapable in between-ness of adolescence and joins with young people and their families to broaden the narratives available to them, to make sense of gender-based distress.