Οι αναφορές περιστατικών σε αυτή τη συλλογή είναι λεπτομερείς αφηγήσεις μεμονωμένων ασθενών ή μικρών κλινικών σειρών, οι περισσότερες από τις οποίες περιγράφουν άτομα που σταμάτησαν τη μετάβασή τους ή των οποίων τα αιτήματα για ιατρική θεραπεία άλλαξαν. Η κύρια συμβολή τους βρίσκεται στο βάθος: τεκμηριώνουν πορείες, βλάβες και κλινικές συναντήσεις που τα μεγαλύτερα σύνολα δεδομένων σπάνια καταγράφουν. Η μεγαλύτερη είναι μια φινλανδική σειρά και των εννέα ενηλίκων που επέστρεψαν σε κλινική φύλου στο Ελσίνκι για να διακόψουν τη μετάβαση το 2018–2019· η μεταμέλεια εμφανίστηκε κατά μέσο όρο μετά από επτά χρόνια, οκτώ υποβλήθηκαν σε επέμβαση μαστού, ενώ οι διαταραχές διάθεσης (89%), οι αγχώδεις διαταραχές (78%) και η οριακή διαταραχή προσωπικότητας (56%) ήταν συχνές (Kettula et al., 2025). Μια βρετανική σειρά διαπίστωσε ότι 12 από 128 εφήβους (9,4%) σταμάτησαν να επιδιώκουν ιατρική θεραπεία κατά τη διάρκεια παρατεταμένης αξιολόγησης, στην πλειονότητά τους κορίτσια, επτά με διάγνωση αυτισμού (Churcher Clarke & Spiliadis, 2019). Μεμονωμένες περιπτώσεις περιγράφουν βλάβες που συνήθως δεν μετρούνται, όπως η θλίψη για την αδυναμία θηλασμού μετά από μαστεκτομή στα είκοσι, χωρίς να αναφέρεται συζήτηση γι' αυτό πριν από την επέμβαση (Gribble et al., 2023), ή τεστοστερόνη που χορηγήθηκε στα 18 μετά από ραντεβού 30 λεπτών, με δύο νοσηλείες σε ψυχιατρείο στη συνέχεια (Marchiano, 2021).

Ένα επαναλαμβανόμενο θέμα είναι ότι η δυσφορία φύλου άρχισε να γίνεται κατανοητή, εκ των υστέρων ή στη θεραπεία, μαζί με τραύμα, μεταμέλεια, οικογενειακή σύγκρουση ή δυσκολίες στην ανατροφή ως κορίτσι (D'Angelo, 2020; D'Angelo, 2025; Kettula et al., 2025). Αυτές οι αναφορές έχουν επίσης στηρίξει πρακτικές συστάσεις, όπως συμβουλευτική για τον θηλασμό πριν από μαστεκτομή και ευκολότερες οδούς επιστροφής στις κλινικές για όσους διέκοψαν τη μετάβαση.

Όρια των τεκμηρίων

Η μέθοδος δεν μπορεί να προσδιορίσει πόσο συχνές είναι αυτές οι εμπειρίες ούτε τι τις προκαλεί. Τα δείγματα είναι ελάχιστα, δεν υπάρχουν ομάδες σύγκρισης και τα ποσοστά στη φινλανδική σειρά βασίζονται σε αριθμούς κάτω του δέκα, με ορισμένους αριθμούς στη συζήτησή της να μη συμφωνούν με τους δικούς της πίνακες. Οι αφηγήσεις συχνά ανασυντίθενται μετά τη μεταμέλεια, από τη μνήμη ή κλινικές σημειώσεις, και ερμηνεύονται από τον θεράποντα κλινικό χωρίς επικυρωμένα μέτρα ή ανεξάρτητο έλεγχο. Οι λεπτομέρειες συχνά αλλάζουν για ανωνυμία και αρκετοί συγγραφείς έχουν δηλωμένες θέσεις για ζητήματα ιατρικής του φύλου. Οι αναφορές περιστατικών διαβάζονται καλύτερα ως σήματα που παράγουν υποθέσεις και υποδεικνύουν ερωτήματα για μεγαλύτερη, προοπτική έρευνα.