Summary

In this short opinion piece, a hormone doctor at Beth Israel Deaconess and Harvard reacts to a US military health study in which about 30% of patients had stopped hormones within four years. He compares this with older figures, such as Dutch regret rates under 1%, which are weakened because 36% of people were lost to follow-up. He also points to surveys of detransitioners, who often never told their doctors. His argument is that care has changed: hormones are easier to get on consent alone, there are fewer mental health checks, and more patients are young, female-born or nonbinary. So old low regret figures may not hold, and detransition is probably rising. He urges full information about permanent effects before treatment, research comparing ways of providing care, and kind support for detransitioners. It is a reasoned expert opinion, not a study.

Key findings

• Roberts en anderen (2022) vonden dat 70% van 952 patiënten uit Amerikaanse militaire gezinnen (gemiddelde leeftijd ongeveer 19) na 4 jaar nog hormonen gebruikte: 81% van de transvrouwen maar slechts 64% van de transmannen.
• Transmannen stopten meer dan twee keer zo vaak, en mensen die op 18-jarige leeftijd of ouder met hormonen begonnen stopten ongeveer 1,7 keer zo vaak, al waren de redenen om te stoppen niet bekend.
• De auteur merkt op dat Nederlandse spijtcijfers na verwijdering van testes of eierstokken (0,6% bij transvrouwen, 0,3% bij transmannen) mogelijk te laag zijn, omdat 36% van de mensen uit de follow-up verdween.
• Hij noemt een enquête waarin slechts 24% van de detransitioners het hun artsen vertelde, dus tellingen op basis van kliniekdossiers missen waarschijnlijk veel gevallen.
• Hij betoogt dat hormonen op basis van alleen toestemming, minder controles van de geestelijke gezondheid en een verschuiving naar als vrouw geboren en non-binaire patiënten een toename van detransitie waarschijnlijk maken.
• Hij concludeert dat oudere lage spijt- en detransitiecijfers mogelijk niet gelden voor de patiënten van nu, en pleit voor onderzoek dat zorg op basis van alleen toestemming vergelijkt met de Nederlandse teamgerichte aanpak.

Conclusion

Irwig concludes that a proportion of transgender and gender-diverse patients discontinue hormone therapy, which endocrinologists may overlook because many who detransition stop attending clinics. Several factors give reason to believe detransition may increase and that low regret rates from earlier populations may no longer apply: rising numbers, the shift to the informed consent model, a likely smaller share receiving adequate mental health evaluation, and a shift toward more patients assigned female at birth and nonbinary. Endocrinologists should ensure patients receive adequate, comprehensive information on benefits and risks, especially irreversible effects. Research should compare outcomes of informed-consent and Dutch-style interdisciplinary models. Care for those who detransition should remain compassionate.