Summary

Lisa Marchiano describes her therapy with 'Maya', who identified as trans as a teenager, was quickly affirmed by a school psychologist, and was prescribed testosterone at 18 after a short clinic visit with no real assessment. Her mental health got worse on testosterone, with two psychiatric hospital stays. She stopped hormones and identified as female again before starting therapy. Using Jungian ideas, Marchiano links Maya's gender distress to grief she never worked through for the aunt who raised her, a hard relationship with her mother, and a wish to escape being a woman. She argues that affirming care can turn emotional pain into a problem with the body. The case shows that gender distress can carry other meanings for some people. But it is one case, pieced together afterwards by a critic of affirming care, and can't be generalised.

Key findings

• Het artikel is een verslag over één patiënt in diepgaande gesprekstherapie: 'Maya', een jonge vrouw die bijna twee jaar testosteron gebruikte en zich daarna weer als vrouw identificeerde.
• Maya begon zich op 14-jarige leeftijd als trans te identificeren nadat ze steeds meer tijd online doorbracht. Een schoolpsycholoog bevestigde haar identiteit snel en drong er bij haar ouders op aan medische transitie te steunen.
• Op 18-jarige leeftijd kreeg ze, zonder betrokkenheid van haar ouders, testosteron voorgeschreven bij een kliniek die alleen om geïnformeerde toestemming vraagt, na een gesprek van 30 minuten met een physician assistant.
• Op testosteron verslechterde haar geestelijke gezondheid, met twee psychiatrische opnames, waarvan één omdat ze suïcidaal was. Ze stopte met hormonen deels omdat ze vermoedde dat ze haar stemming verslechterden.
• Haar voorgeschiedenis omvatte het verlies van de tante die voor haar zorgde toen ze jong was, emotioneel afstandelijke ouders, boulimia en ADHD (aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit). De therapeut ziet haar trans identiteit deels als een manier om verdriet en een moeilijke band met haar moeder te vermijden.
• De auteur betoogt dat bevestigende zorg emotionele nood kan omzetten in een probleem met het lichaam en verkenning kan afsluiten. Ze geeft de voorkeur aan diepgaande therapie vóór medische stappen.

Abstract

Within the last decade, there has been a sharp global rise in the number of young people identifying as transgender. More recently, there appears to be an increase in the numbers of young people detransitioning or returning to identifying with their natal sex after pursuing medical transition. A case is presented of a young woman who pursued a gender transition and returned to identifying as female after almost two years on testosterone. The author considers and critiques the affirmative model of care for gender dysphoric youth in light of this case.

Conclusion

The case of Maya illustrates the extent to which her presenting problem was a metaphor for unresolved grief and deficient parenting which was later exacerbated by both peer and professional wounding. The purpose of psychological treatment is to bring unconscious issues to consciousness, thereby recovering and reconnecting affect, cognition and reality. Depth psychology posits the active presence of unconscious compensation and symbolization processes. We owe it to young people to explore multiple facets of any individual's expressed desire to transition. For some people, living life in the opposite sex role - even to the point of undergoing physical transition - may be what the psyche requires of them. We help our patients best by affirming the significance of their experience but without explicitly endorsing a specific course of action.