Casusbeschrijvingen in deze collectie zijn gedetailleerde verslagen van afzonderlijke patiënten of kleine klinische series, de meeste over mensen die detransitioneerden of van wie de vraag naar medische behandeling veranderde. Hun belangrijkste bijdrage is diepgang: ze documenteren trajecten, schade en klinische ontmoetingen die grotere datasets zelden vastleggen. De grootste is een Finse serie van alle negen volwassenen die in 2018–2019 terugkeerden naar een genderkliniek in Helsinki om te detransitioneren; spijt kwam gemiddeld na zeven jaar aan het licht, acht hadden een borstoperatie ondergaan en stemmingsstoornissen (89%), angststoornissen (78%) en borderlinepersoonlijkheidsstoornis (56%) waren veelvoorkomend (Kettula et al., 2025). Een Britse serie vond dat 12 van 128 adolescenten (9,4%) tijdens een uitgebreide beoordeling stopten met het zoeken van medische behandeling, de meesten van hen meisjes en zeven met een autismediagnose (Churcher Clarke & Spiliadis, 2019). Afzonderlijke gevallen beschrijven schade die gewoonlijk niet wordt gemeten, zoals verdriet omdat men niet kon borstvoeden na een borstverwijdering op 20-jarige leeftijd, zonder dat men zich een gesprek daarover vóór de operatie herinnerde (Gribble et al., 2023), of testosteron voorgeschreven op 18-jarige leeftijd na een afspraak van 30 minuten, gevolgd door twee psychiatrische opnames (Marchiano, 2021).
Een terugkerend thema is dat genderdysforie achteraf of in therapie werd begrepen in samenhang met trauma, verlies, gezinsconflicten of moeite met opgroeien als meisje (D'Angelo, 2020; D'Angelo, 2025; Kettula et al., 2025). Deze verslagen hebben ook praktische aanbevelingen opgeleverd, waaronder borstvoedingsbegeleiding vóór borstverwijdering en gemakkelijkere wegen voor detransitioners om terug te keren naar klinieken.
Beperkingen van het bewijs
De methode kan niet vaststellen hoe vaak deze ervaringen voorkomen, noch wat ze veroorzaakt heeft. De steekproeven zijn klein, er zijn geen vergelijkingsgroepen, en de percentages in de Finse serie berusten op aantallen onder de tien, waarbij sommige cijfers in de discussie niet overeenkomen met de eigen tabellen. Verslagen worden vaak na spijt gereconstrueerd, uit het geheugen of uit klinische notities, en geïnterpreteerd door de behandelend clinicus zonder gevalideerde meetinstrumenten of onafhankelijke toetsing. Details worden vaak gewijzigd met het oog op anonimiteit, en verschillende auteurs hebben uitgesproken standpunten over gendergeneeskunde. Casusbeschrijvingen kunnen het beste worden gelezen als hypothesevormende signalen die vragen opwerpen voor grotere, prospectieve onderzoeken.