Definicja

Transseksualista homoseksualny (HSTS) to termin Raya Blancharda określający transseksualistę mężczyzna-do-kobiety (MtF), który pociąga go wyłącznie mężczyźni. W tej typologii „homoseksualny" odnosi się do pociągu do tej samej płci względem płci przy urodzeniu, a nie do tożsamości płciowej — zatem HSTS to mężczyzna pragnący mężczyzn, co Blanchard klasyfikuje jako homoseksualizm niezależnie od tego, jak dana osoba się identyfikuje.

Termin jest kliniczny i przestarzały. Większość osób trans-identyfikujących się dzisiaj nazwałaby tę osobę „heteroseksualną trans kobietą". Wiki LGBTQIA+ opisuje HSTS jako „przestarzały termin określający osoby trans o orientacji heteroseksualnej". Blanchard nie wymyślił tego terminu — był już powszechny w seksuologii — ale sformalizował go jako jedną z dwóch połówek swojej typologii dwóch typów.

Profil HSTS

Obserwacje kliniczne Blancharda, zebrane od ponad 200 pacjentów MtF w Clarke Institute w Toronto (obecnie Centre for Addiction and Mental Health) w latach 80. i 90. XX wieku, opisują spójny wzorzec:

• Wyraźna kobiecość od wczesnego dzieciństwa. Zachowania przeciwne płci, preferencja dla dziewczęcych aktywności, przebieranie się w stroje płci przeciwnej w celu zabawy, a nie pobudzenia. Często zauważane przez innych, nawet gdy dziecko stara się to ukryć.
• Wczesny początek identyfikacji z płcią przeciwną, zwykle przed okresem dojrzewania lub w jego trakcie.
• Wyłączny pociąg do mężczyzn, rozpoczynający się w dzieciństwie i utrzymujący się.
• Młody wiek w chwili zgłoszenia klinicznego — od wieku nastoletniego do połowy dwudziestych lat.
• Brak historii fetyszystycznego przebierania się. W przeciwieństwie do typu autogynefilicznego (AGP) (mężczyzn podniecanych myślą o sobie jako kobietach), osoby HSTS zgłaszają znikome pobudzenie na myśl o byciu kobietą.
• Kobiecość fizyczna. Drobniejsza, lżejsza budowa ciała, cechy neoteniczne (młodzieńcze) — co ułatwia uchodzenie za kobietę po tranzycji.
• Wyższy odsetek starszych braci (efekt braterskiej kolejności urodzeń), zgodny z tym, że HSTS jest podzbiorem homoseksualizmu męskiego.

W próbach Blancharda przypadki HSTS stanowiły około 25–30% zgłoszeń klinicznych. Reszta była niehomoseksualna (autogynefiliczna).

Co napędza tranzycję HSTS

Blanchard i późniejsi autorzy (zwłaszcza psycholog J. Michael Bailey i pisarz Rod Fleming) twierdzą, że tranzycja HSTS jest motywowana pragnieniem posiadania społecznie usankcjonowanych „heteroseksualnych" związków z mężczyznami. Prezentacja jako płeć przeciwna jest praktycznym środkiem do osiągnięcia tego celu, a nie doświadczeniem samym w sobie podniecającym seksualnie. Jak ujmuje to jedno z podsumowań Genspect (międzynarodowej grupy rodziców i specjalistów krytycznych wobec opieki afirmującej płeć): „Ich pragnienie tranzycji wydawało się motywowane chęcią posiadania społecznie usankcjonowanych 'heteroseksualnych' związków z mężczyznami, a prezentacja jako płeć przeciwna była praktycznym środkiem do osiągnięcia tego celu, a nie doświadczeniem samym w sobie podniecającym seksualnie" (Genspect, 2023).

Bailey dodaje wnikliwą obserwację: transseksualiści HSTS sami są fetyszystyczni — fetyszyzują heteroseksualnych mężczyzn — więc sam fetyszyzm nie może być używany do delegitymizacji tranzycji AGP. Oba typy, argumentuje, są napędzane motywacją seksualną.

Dowody przytaczane na korzyść

• Dane kliniczne Blancharda: jedynie 15% osób androfilnych (pociąganych przez mężczyzn) zgłaszało pobudzenie seksualne przy przebieraniu się, w porównaniu z 73% osób gynefilnych (pociąganych przez kobiety), biseksualnych i aseksualnych.
• Nuttbrock et al. (2010): całożyciowy fetyszyzm transwestytyczny u 23% osób homoseksualnych wobec 82% osób heteroseksualnych i 68% osób biseksualnych w próbie 571 osób MtF.
• Neuroobrazowanie: Rametti et al. (2010) ustalili, że mózgi homoseksualnych osób MtF w niektórych regionach plasują się między normami męskimi a żeńskimi. Przegląd z 2016 roku zauważył, że strukturalne badania neuroobrazowe „wydają się wspierać pogląd, że androfilne i gynefilne kobiety trans mają odmienne fenotypy mózgu", jednocześnie wzywając do większej liczby niezależnych badań.
• Efekt braterskiej kolejności urodzeń: obecny u homoseksualnych transseksualistów (iloraz szans ~1,3 na starszego brata), nieobecny u autogynefilicznych — zgodny z tym, że HSTS jest formą homoseksualizmu męskiego.

Krytyka

• Patologizuje gejów. Najczęstszy zarzut jest taki, że HSTS to po prostu zniewieściały gej, któremu homofobiczne społeczeństwo powiedziało, że rozwiązaniem jest tranzycja. „Podtrzymywanie i wzmacnianie homofobii i zasadniczo identyfikowanie się jako 'nawrócony' homoseksualista jest obrzydliwe. To po prostu terapia konwersyjna, wydanie liberalne" (merpderpderp1, kobieta, która odstąpiła od tranzycji).
• Tworzy hierarchię „prawdziwego trans". Typologia jest często używana do dzielenia trans kobiet na „prawdziwe" (HSTS) i „fałszywe" (AGP) — użycie, którego Blanchard nie popierał. „Sprawia to wrażenie, że HSTS to 'prawdziwi' transseksualiści, a AGP to 'fałszywi' zboczeńcy" (Traditional-You-4583, który odstąpił od tranzycji).
• Kategorie się nakładają. „Spotkasz przypadki hsts i przypadki agp, ale znajdziesz wielu mężczyzn, którzy pasują do obu" (merpderpderp1, kobieta, która odstąpiła od tranzycji).
• Nie przewiduje wyników. Tranzycja u HSTS nie daje niezawodnie satysfakcji, a osoby HSTS rzeczywiście detranzycjonują. „Kiedyś myślałem, że jestem HSTS, więc tak, my rzeczywiście detranzycjonujemy" (deleted, r/detrans).
• Może nie opisywać obecnej grupy. „Teoria Blancharda o mężczyznach poddających się tranzycji może być prawdziwa dla osób z dawnych czasów, ale większość młodszych mężczyzn (de)tranzycjonujących, z którymi rozmawiałem, niezbyt do niej pasuje" (Bananawarrior2, mężczyzna po detranzycji).

Co mówią osoby po detranzycji

Mężczyźni po detranzycji, którzy pasują lub kiedyś pasowali do profilu HSTS, opisują różnorodne doświadczenia. Powracającym motywem jest to, że tranzycja była sposobem na ucieczkę od trudności bycia gejem niemieszczącym się w normach płciowych.

• Zinternalizowana homofobia jako motor. "Przyznają, że robią to, bo chcą 'normalnego' związku z mężczyzną. Mówią zupełnie otwarcie, że jedynym powodem, dla którego uważają się za transseksualistów, jest zinternalizowana homofobia" (merpderpderp1, kobieta, która zrezygnowała z tranzycji). Inny: "To pułapka, w którą wpada większość trans kobiet/gejów, w tym ja, i przechodzi tranzycję, nawet gdy nie ma dysforii płciowej. Chcą heteroseksualnego związku z heteroseksualnym mężczyzną... Właśnie teraz uczę się kochać siebie jako mężczyznę, którego akurat pociągają mężczyźni. Nie muszę się przekształcać tylko po to, by potwierdzić, że potrafię romantycznie kochać innego mężczyznę. Przez cały ten czas była to zinternalizowana homofobia" (Entire-Construction1, kwestionujący własną tożsamość płciową).
• Trauma w społeczności gejowskiej. "Wielu HSTS to osoby, które miały negatywne doświadczenia lub przeżyły jakąś formę traumy związaną z męskim homoseksualizmem, w tym ja. W dzieciństwie/młodości doświadczyłem wiele groomingu ze strony starszych gejów... HSTS nie są jedynie ślepo nienawistni, mają naprawdę wiele słusznych zarzutów wobec gejowskiej (męskiej) społeczności" (Hedera_Thorn, mężczyzna po detranzycji).
• Tranzycja jako konformizm. "Kryteria HSTS opierają się dosłownie na... regresywnym społeczeństwie, które potępia skrajnie nieprzestrzegających norm płciowych mężczyzn... homofobicznym społeczeństwie, które zachęca/popycha osoby homoseksualne i nieprzestrzegające norm płciowych do tranzycji, aby mogły żyć łatwiej i być 'akceptowane'" (DetransIS, kobieta po detranzycji).
• Kategorie nie są czyste. "Kiedyś zdecydowanie dość dobrze pasowałem do kategorii HSTS, ale w detranzycji odkryłem, że nie pociągają mnie już mężczyźni, i teraz widzę swój HSTS raczej jako bardzo wcześnie rozpoczętą AGP... To, co mnie podniecało, to wyobrażanie sobie siebie w roli kobiety, co najpierw interpretowałem jako homoseksualizm, a później jako transpłciowość, ale teraz widzę w tym po prostu poważne problemy z poczuciem własnej wartości" (Lumpy_Atmosphere_924, mężczyzna po detranzycji).
• Tranzycja maskowała prawdziwy problem. "Gdy tylko zacząłem detranzycję, stałem się bardzo świadomy tego, jak kobiece są wszystkie moje gesty. Tranzycja to maskowała i sprawiała, że wyglądałem po prostu jak dziewczęca dziewczyna. Zaakceptowanie tego to podróż" (Dear-Shift-7636, mężczyzna po detranzycji).
• Nie każdy pasuje do teorii. "Jako 'homoseksualny transseksualista' (i rozważający detranzycję) uważam, że to niesprawiedliwa ocena... Teoria Blancharda do mnie nie pasuje. Tak, pociągają mnie mężczyźni i zacząłem tranzycję wcześniej w życiu, ale absolutnie nie miałem jedynego celu, jakim jest 'wyglądać seksownie i zdobywać facetów'" (deleted, osoba po detranzycji).

Analiza

1. Wzorzec HSTS jest realny. Mężczyźni, którzy od dzieciństwa są kobiecy, pociągają ich wyłącznie mężczyźni i którzy dążą do życia jako kobiety, są udokumentowani w literaturze klinicznej i konsekwentnie opisują siebie. Nie jest to poważnie kwestionowane.

2. Przyczyna jest sporna. Blanchard ujmuje HSTS jako podzbiór męskiej homoseksualności — skrajną formę kobiecości u gejów. Osoby, które zdetranzycjonowały, częściej ujmują to jako zinternalizowaną homofobię, traumę lub reakcję na homofobiczne społeczeństwo. Te wyjaśnienia się nie wykluczają: kobiecy gej w wrogim środowisku może postrzegać tranzycję jako racjonalną ucieczkę, niezależnie od leżącej u podstaw psychologii.

3. HSTS nie jest „prawdziwym trans“. Typologia jest czasem używana do walidacji HSTS jako „prawdziwych“ transseksualistów, a jednocześnie do delegitymizacji AGP. To nadużycie. Osoby z HSTS detranzycjonują, żałują tranzycji i zgłaszają te same niezaspokojone potrzeby co inne osoby, które zdetranzycjonowały. Żaden z typów nie jest „bardziej prawdziwie trans“ niż drugi.

4. Kategoria nie jest czysta. Niektóre osoby pasują do obu profili; niektóre z czasem przesuwają się między nimi. Same dane Blancharda wykazały mniejszość „homoseksualnych“ transseksualistów z fetyszystowską historią.

5. Znaczenie kliniczne. Niezależnie od tego, czy nazwiemy to zinternalizowaną homofobią, traumą czy orientacją seksualną, mężczyzna, który chce przejść tranzycję, ponieważ pragnie mężczyzn, zasługuje na uczciwe zbadanie tej motywacji przed nieodwracalnymi interwencjami. Pytanie „czy nadal byłbyś z mężczyznami, gdybyś nie przeszedł tranzycji?“ warto zadać.

Źródła

• Blanchard, R. (1985). Typology of male-to-female transsexualism. Archives of Sexual Behavior, 14, 247–261. PubMed
• Blanchard, R. (1989). The concept of autogynephilia and the typology of male gender dysphoria. Journal of Nervous and Mental Disease, 177, 616–623. PubMed
• Nuttbrock, L., et al. (2010). A further assessment of Blanchard's typology. Archives of Sexual Behavior, 39(2). źródło
• Bailey, J. M. (2003). The Man Who Would Be Queen. Joseph Henry Press.
• Genspect (2023). Typology, Classification and Diagnosis of Gender Distress. źródło