ภาพรวม
โปรโตคอลดัตช์ คือรูปแบบการรักษาที่นำตัวบล็อกวัยรุ่นเข้าสู่การแพทย์ด้านเพศสภาพ พัฒนาขึ้นในเนเธอร์แลนด์ในช่วงทศวรรษ 1990 และต้นทศวรรษ 2000 โดยกลุ่มแพทย์คลินิกเล็กๆ ในเมืองยูเทรกต์และอัมสเตอร์ดัม ตามโปรโตคอล วัยรุ่นที่ผ่านการคัดกรองอย่างรอบคอบและมีความทุกข์ทางเพศสภาพตลอดชีวิต (ความทุกข์จากความไม่สอดคล้องระหว่างเพศกับเพศสภาพที่รับรู้) สามารถเริ่ม อะโกนิสต์ฮอร์โมนโกนาโดโทรปินรีลีสซิง (GnRHa) ซึ่งเป็นยาที่ปิดสัญญาณฮอร์โมนที่ขับเคลื่อนวัยรุ่น ตั้งแต่อายุประมาณ 12 ปี ตามด้วยฮอร์โมนเพศตรงข้ามเมื่ออายุประมาณ 16 ปี และการผ่าตัดเมื่ออายุ 18 ปี
การศึกษาติดตามผลสองชิ้นของกลุ่ม cohort เดียวในอัมสเตอร์ดัมที่ตีพิมพ์ในปี 2011 และ 2014 กลายเป็นหลักฐานหลักว่าลำดับนี้ได้ผล แนวทางปฏิบัติระดับสากลอ้างอิงการศึกษาทั้งสอง และคลินิกในสหราชอาณาจักร อเมริกาเหนือ ออสเตรเลีย และที่อื่นๆ ได้นำรูปแบบของแนวทางนี้ไปใช้ ตั้งแต่ประมาณปี 2019 การศึกษาเหล่านี้เผชิญกับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างต่อเนื่อง นักวิจารณ์ชี้ให้เห็นถึงกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็ก ผู้ที่ออกจากการศึกษา มาตรวัดที่ถูกเปลี่ยน ผู้ป่วยที่เสียชีวิตหลังการผ่าตัด และข้อเท็จจริงที่ว่าความพยายามของอังกฤษในการจำลองผลลัพธ์ไม่พบประโยชน์ทางจิตใจใดๆ
หน้านี้ติดตามโปรโตคอลตั้งแต่ต้นกำเนิดจนถึงข้อมูลดัตช์ล่าสุด รวมถึง van der Loos et al. 2022 เกี่ยวกับการใช้ฮอร์โมนต่อเนื่องและการทบทวนของสภาสุขภาพเนเธอร์แลนด์ในปี 2026 หน้า�นี้วางเรื่องราวของผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศที่ได้รับตัวบล็อกตั้งแต่ยังเด็กไว้เคียงข้างเรื่องราวของคนข้ามเพศเกี่ยวกับการรักษาเดียวกัน หลักฐานทั่วไปเกี่ยวกับตัวบล็อก (ความหนาแน่นของกระดูก พัฒนาการของสมอง ภาวะเจริญพันธุ์ ผลข้างเคียง) อยู่ที่ ตัวบล็อกวัยรุ่น การทบทวนหลักฐานระดับประเทศที่ตามมาอยู่ที่ การทบทวนหลักฐาน งานวิจัยเรื่องการถอยกลับจากอัตลักษณ์ข้ามเพศในวัยเด็ก ซึ่งส่วนใหญ่มาจากอัมสเตอร์ดัมเช่นกัน อยู่ที่ การถอยกลับ
ประเด็นสำคัญ
การศึกษาในเนเธอร์แลนด์เป็นการวิจัยเชิงอนาคตชิ้นแรกเกี่ยวกับการยับยั้งวัยรุ่นในภาวะทุกข์ทางเพศสภาพ พบการดีขึ้นของอารมณ์และพฤติกรรมในกลุ่มเล็กที่คัดเลือกอย่างเข้มงวด ไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบ ไม่ได้ติดตามใครเกินช่วงอายุยี่สิบตอนต้น และไม่ได้ศึกษาผู้ป่วยประเภทที่ปัจจุบันเป็นเสียงส่วนใหญ่ของการส่งต่อในหลายประเทศ แพทย์คลินิกชาวดัตช์เองกล่าวว่าผลการศึกษาของพวกเขาอาจใช้ไม่ได้กับกลุ่มใหม่นี้
ต้นกำเนิดของโปรโตคอล
ก่อนตัวบล็อกวัยรุ่น
ในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 ผู้ใหญ่ "ผู้แปลงเพศ" ในเนเธอร์แลนด์ได้รับการรักษาในทีมเพศสภาพที่อัมสเตอร์ดัมและยูเทรกต์ โดยทั่วไปวัยรุ่นถูกบอกให้รอจนถึงอายุ 18 ปีสำหรับฮอร์โมน Peggy Cohen-Kettenis นักจิตวิทยาที่เคยทำงานกับผู้ป่วยผู้ใหญ่ ย้ายไปแผนกจิตเวชเด็กและวัยรุ่นที่ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ในปี 1987 วัยรุ่นที่มีความทุกข์ทางเพศสภาพเริ่มถูกส่งมาที่เธอ ตามวิทยานิพนธ์ของ Amsterdam UMC ปี 2024 ที่เล่าประวัติของคลินิก เธอสังเกตว่าบางคนยังลำบากแม้ได้รับการสนับสนุนทางจิตใจ และผลักดันให้ลดอายุสำหรับฮอร์โมนเพศตรงข้ามเหลือ 16 ปีสำหรับกลุ่มที่คัดเลือกซึ่ง "ทำงานทางสังคมได้ดีและมีพ่อแม่ที่สนับสนุน" (van der Loos 2024, The Dutch Protocol: Coming of Age)
ข้อโต้แย้งสำหรับการรักษาเร็วขึ้นอาศัยการติดตามผู้ป่วยเด็ก 22 คนแรกของคลินิกยูเทรกต์ ซึ่งสัมภาษณ์ในช่วงอายุยี่สิบกว่าหลังการผ่าตัด และดูเหมือนจะ ทำได้ดีกว่าผู้ใหญ่ที่เปลี่ยนเพศช้ากว่า Michael Biggs นักสังคมวิทยาจากอ็อกซ์ฟอร์ดผู้เขียนประวัติโปรโตคอลที่ละเอียดที่สุด ตั้งข้อสังเกตว่ากลุ่มเปรียบเทียบนี้มาจากผู้ป่วยผู้ใหญ่ในทศวรรษก่อนหน้า (Biggs 2023)
วัยรุ่นคนแรกที่ถูกบล็อก
แนวคิดการใช้ GnRHa มาจากต่อมไร้ท่อเด็ก ซึ่งยาเหล่านี้ถูกใช้อยู่แล้วเพื่อหยุด วัยรุ่นก่อนวัย (วัยรุ่นที่เริ่มต้นเร็วผิดปกติ) กรณีแรกที่ตีพิมพ์เป็นผู้ป่วยหญิงที่รู้จักในนาม "FG" หรือ "B" ซึ่งเริ่มยับยั้งวัยรุ่นเมื่ออายุ 13 ปี ต่อเนื่องจนถึง 18 ปี แล้วได้รับเทสโทสเตอโรนและการผ่าตัดหลายครั้ง: ตัดเต้านม ตัดมดลูกพร้อมเอาของรังไข่ออก และผ่าตัดอวัยวะเพศ โดยครั้งสุดท้ายยังค้างอยู่เมื่ออายุ 20 ปี (Cohen-Kettenis & van Goozen 1998) Biggs ตั้งข้อสังเกตว่าหลายปีที่รายงานผู้ป่วยรายเดียวนี้เป็นหลักฐานเดียวที่ตีพิมพ์สำหรับการแทรกแซงนี้ เขายังตั้งข้อสังเกตว่ามันถูกนำไปใช้ที่อื่นแล้ว รวมถึงในมาตรฐานการดูแลปี 2001 ของ Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association ซึ่งต่อมากลายเป็น World Professional Association for Transgender Health (WPATH) (Biggs 2023)
แพทย์คลินิก
มีสามชื่อที่ผูกกับโปรโตคอล: Peggy Cohen-Kettenis นักจิตวิทยาที่ Biggs ยกให้เป็นผู้คิดค้นหลัก; Henriette Delemarre-van de Waal แพทย์ต่อมไร้ท่อเด็กที่ VU University Medical Center (VUmc) ในอัมสเตอร์ดัม; และ Louis Gooren แพทย์ต่อมไร้ท่อในทีมผู้ใหญ่ ผู้ร่วมเขียนข้อเสนอฉบับพิมพ์ครั้งแรก (Gooren & Delemarre-van de Waal 1996)
บทความปี 1996 นั้นอธิบาย GnRHa ว่า "ย้อนกลับได้อย่างสมบูรณ์" ซึ่งเป็นข้อกล่าวอ้างที่ตาม Biggs ไม่มีข้อมูลรองรับในขณะนั้น เนื่องจากโปรโตคอลหมายถึงการยับยั้งนานถึงสี่ปี โปรโตคอลถูกเขียนขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 2006 (Delemarre-van de Waal & Cohen-Kettenis 2006) และอีกครั้งในปี 2008 (Cohen-Kettenis, Delemarre-van de Waal & Gooren 2008) บริการสำหรับวัยรุ่นย้ายไปอัมสเตอร์ดัม ซึ่ง Center of Expertise on Gender Dysphoria ที่ VUmc (ปัจจุบันคือ Amsterdam UMC) กลายเป็นแหล่งของงานวิจัยส่วนใหญ่
เหตุผล
โปรโตคอลตั้งอยู่บนข้อกล่าวอ้างสองข้อ: ว่าตัวบล็อกนั้น ย้อนกลับได้ (หยุดยาแล้ววัยรุ่นก็กลับมา) และว่าพวกเขา ช่วยในการวินิจฉัย โดยให้ "เวลาคิด" โดยไม่มีความทุกข์จากวัยรุ่นที่ไม่ต้องการ เป้าหมายที่สามเป็นเรื่องปฏิบัติ: คนที่ไม่เคยผ่านวัยรุ่นของเพศตนเองจะทำให้ดูเหมือนเพศตรงข้ามได้ง่ายกว่าในภายหลัง Biggs โต้แย้งว่าเป้าหมายด้านความงามนี้คือจุดขายจริง หากเกือบทุกคนที่เริ่มตัวบล็อกไปต่อฮอร์โมนเพศตรงข้าม ช่วง "วินิจฉัย" ก็ดูจะไม่กรองใครเลย (ดู ตัวบล็อกวัยรุ่น: คำถามเรื่อง "ปุ่มหยุดชั่วคราว")
กฎการมีคุณสมบัติ
โปรโตคอลดัตช์ไม่เคยมีไว้สำหรับเยาวชนทุกคนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนข้ามเพศ เกณฑ์ที่ตีพิมพ์นั้นเข้มงวด (Delemarre-van de Waal & Cohen-Kettenis 2006; de Vries et al. 2011):
| กฎ | สิ่งที่กำหนด | เหตุใดจึงสำคัญ |
|---|---|---|
| ความทุกข์ทางเพศสภาพที่เริ่มต้นเร็วและต่อเนื่อง | ความทุกข์ทางเพศสภาพตั้งแต่เด็กปฐมวัย ซึ่งแย่ลงเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายครั้งแรกของวัยรุ่น | การติดตามของแพทย์เองแสดงให้เห็นว่าความทุกข์ของเด็กส่วนใหญ่ที่ถูกส่งมาที่คลินิกจางหายไปเมื่อถึงวัยรุ่น (ดู การถอยกลับ) ความทุกข์ที่ต่อเนื่องเข้าสู่วัยรุ่นและรุนแรงขึ้นถือเป็นสัญญาณว่าจะคงอยู่ |
| ความมั่นคงทางจิตใจ | ไม่มีภาวะทางจิตเวชรุนแรงที่อาจรบกวนการประเมินหรือการรักษา; วัยรุ่นที่มีปัญหาอย่างซึมเศร้ารุนแรงหรือโรคจิตควรได้รับการรักษาก่อน | เพื่อให้แน่ใจว่าความทุกข์ไม่ได้เกิดจากสิ่งอื่น และเยาวชนสามารถรับมือกับการรักษาได้ |
| การสนับสนุนจากครอบครัว | พ่อแม่หรือผู้ดูแลที่สนับสนุนการรักษาและสามารถให้การสนับสนุนที่มั่นคงตลอดเส้นทาง | การรักษาใช้เวลาหลายปีและขึ้นอยู่กับบ้านที่มั่นคง |
| อายุและระยะวัยรุ่น | อย่างน้อย 12 ปีและอยู่ในระยะ Tanner 2–3 (สัญญาณแรกที่มองเห็นได้ของวัยรุ่น) | แพทย์ต้องการให้วัยรุ่นได้สัมผัสกับการเริ่มต้นวัยรุ่นของตนเองก่อน เป็นการทดสอบเพื่อวินิจฉัย |
| การประเมินอย่างครอบคลุม | หลายครั้งกับผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตตลอดระยะเวลาที่ยาวนานก่อนขั้นตอนทางการแพทย์ใดๆ และการสนับสนุนทางจิตใจอย่างต่อเนื่อง | เพื่อสำรวจคำอธิบายอื่นและสนับสนุนการตัดสินใจ |
เกณฑ์เหล่านี้ตัดการส่งต่อจำนวนมากออก ในกลุ่ม cohort ที่ให้กำเนิดการศึกษาในปี 2011 และ 2014 มีวัยรุ่น 140 คนจาก 196 คนที่ถูกส่งต่อติดต่อกันได้รับการพิจารณาว่ามีคุณสมบัติสำหรับการรักษาทางการแพทย์ (de Vries et al. 2011) ที่คลินิกไลเดินระหว่างปี 2010 ถึง 2018 มีวัยรุ่น 143 คนจาก 214 คนที่อายุมากพอสำหรับการรักษา (67%) ได้รับการพิจารณาว่าเหมาะสมกับตัวบล็อก (Brik et al. 2020)
Biggs พบว่าการปฏิบัติไม่ตรงกับกฎที่เขียนไว้เสมอ อายุขั้นต่ำ 12 ปีไม่ได้รับการเคารพเสมอ และตารางในบทความปี 2014 เองแสดงให้เห็นว่าอายุเมื่อเริ่ม GnRHa ในกลุ่ม cohort นั้นอยู่ในช่วง 11.5 ถึง 18.5 ปี (Biggs 2023; de Vries et al. 2014)
ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศจะผ่านเกณฑ์หรือไม่?
กฎการมีคุณสมบัติตั้งสมมติฐานว่าการประเมินความทุกข์ทางเพศสภาพที่เริ่มต้นเร็วและต่อเนื่องอย่างรอบคอบสามารถระบุวัยรุ่นที่ความทุกข์จะคงอยู่ ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศบางคนกล่าวว่าพวกเขาน่าจะผ่านการคัดกรองนั้น พวกเขาบรรยายถึงความทุกข์ตั้งแต่เด็ก การประเมินที่ยาวนาน และไม่มีสัญญาณเตือนที่ชัดเจน และยังเลิกเปลี่ยนเพศ
ฉันไปพบนักจิตวิทยาทุกสัปดาห์ตั้งแต่ 12 ปี ได้รับการประเมินความทุกข์ทางเพศสภาพซึ่งประกอบด้วยหลายครั้งใน 6 เดือน และได้รับการวินิจฉัยเมื่อ 15 ปี… ฉันเป็นกรณีที่ชัดเจนมากของเด็กชายข้ามเพศแบบไบนารีที่มีความทุกข์รุนแรง ผ่านเกณฑ์การวินิจฉัย และไม่แสดงสัญญาณเตือนใดๆ ที่อาจบ่งชี้ถึงการเลิกเปลี่ยนเพศในอนาคต และยังอยู่ตรงนี้ —Wonderful_Walk4093, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
ตลกดี ดูเหมือนว่าพวกเราหลายคนที่นี่เป็นคนที่เคยถูกจัดว่าเป็น "คนข้ามเพศแท้จริง" ความทุกข์ตั้งแต่เด็ก ไม่มีสัญญาณแบบแผนใดๆ ของการเลิกเปลี่ยนเพศในอนาคต มันทำให้คุณตั้งคำถามกับเรื่องทั้งหมดจริงๆ —malcoze, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
เรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้แสดงว่ากรณีที่เริ่มต้นเร็วเลิกเปลี่ยนเพศบ่อยแค่ไหน แต่แสดงว่าสมมติฐานหลักของโปรโตคอล ซึ่งก็คือเกณฑ์การคัดเลือกที่ถูกต้องสามารถทำนายว่าใครจะได้ประโยชน์ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศถือเป็นเรื่องแน่นอน งานวิจัยวัยเด็กของทีมอัมสเตอร์ดัมเดียวกันพบว่าความทุกข์ของเด็กส่วนใหญ่ที่ถูกส่งมาที่คลินิกจางหายไป และความทุกข์ในวัยเด็กเชื่อมโยงอย่างstrongกับความดึงดูดเพศเดียวกันในภายหลัง (การถอยกลับ) Biggs โต้แย้งว่าโปรโตคอลไม่เคยจัดการกับความหมายของการบล็อกวัยรุ่นสำหรับวัยรุ่นที่ความทุกข์อาจจางหายไปเอง
การศึกษาในปี 2011: ตัวบล็อกเพียงอย่างเดียว
สิ่งที่ทำ
de Vries et al. 2011 ที่ตีพิมพ์ใน Journal of Sexual Medicine ติดตามผู้ป่วย 70 คนแรกจาก 111 คนที่ได้รับตัวบล็อกที่คลินิกอัมสเตอร์ดัมระหว่างปี 2000 ถึง 2008 พวกเขาได้รับการประเมินก่อนเริ่ม GnRHa และอีกครั้งก่อนเริ่มฮอร์โมนเพศตรงข้ามเล็กน้อย โดยเฉลี่ยประมาณสองปีต่อมา การวัดครอบคลุมปัญหาทางพฤติกรรมและอารมณ์ (รายงานโดยพ่อแม่และตนเอง) ภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล ความโกรธ การทำหน้าที่โดยรวมที่ประเมินโดยแพทย์ ความทุกข์ทางเพศสภาพ และความพึงพอใจต่อร่างกาย
สิ่งที่พบ
- ปัญหาทางพฤติกรรมและอารมณ์รวมถึงอาการซึมเศร้าลดลง และการทำหน้าที่ที่ประเมินโดยแพทย์ดีขึ้น
- สัดส่วนวัยรุ่นที่มีปัญหาตามรายงานของพ่อแม่อยู่ในระดับทางคลินิกลดลงจาก 44% เป็น 22%
- ความทุกข์ทางเพศสภาพและความไม่พอใจต่อร่างกายไม่เปลี่ยนแปลง ความวิตกกังวลและความโกรธก็เช่นกัน
- ไม่มีวัยรุ่นคนใดหยุดตัวบล็อก ทั้ง 70 คนไปต่อฮอร์โมนเพศตรงข้าม
ผู้เขียนสรุปว่าการยับยั้งวัยรุ่น "อาจถือได้ว่าเป็นส่วนสนับสนุนที่มีคุณค่า" ต่อการรักษา
ข้อจำกัด
- ไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบ การดีขึ้นอาจสะท้อนการเติบโต การสนับสนุนทางจิตใจที่วัยรุ่นแต่ละคนได้รับ หรือ การถดถอยเข้าหาค่าเฉลี่ย (ผู้คนมักถูกประเมินเมื่อความทุกข์สูง ดังนั้นคะแนนภายหลังจึงมีแนวโน้มดูดีขึ้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น)
- ข้อมูลน้อยและไม่สมบูรณ์ สำหรับการวัดบางอย่าง ผลลัพธ์มีเฉพาะวัยรุ่นประมาณ 41 คน ตามการวิเคราะห์ซ้ำของ National Institute for Health and Care Excellence (NICE) ของอังกฤษ ซึ่งประเมินผลการค้นพบว่ามีความแน่นอนต่ำมาก (NICE 2020)
- คะแนนส่วนใหญ่อยู่ในเกณฑ์ปกติเมื่อเริ่มต้น การเปลี่ยนแปลงที่รายงานส่วนใหญ่เป็นการเคลื่อนย้ายภายในช่วงปกติ
- ปัญหาแกนกลางไม่ดีขึ้น ยาถูกออกแบบมาเพื่อบรรเทาความทุกข์เกี่ยวกับร่างกาย แต่การวัดความทุกข์นั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
- ผู้ป่วยทุกรายไปต่อ การที่ 100% ไปต่อฮอร์โมนสามารถอ่านได้ว่าเป็นสัญญาณของการคัดเลือกที่ดี หรือเป็นสัญญาณว่าการหยุดชั่วคราว "เพื่อวินิจฉัย" ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นการหยุดชั่วคราว
การศึกษาในปี 2014: หลังฮอร์โมนและการผ่าตัด
สิ่งที่ทำ
de Vries et al. 2014 ที่ตีพิมพ์ใน Pediatrics ติดตามกลุ่ม cohort เดียวกันจนถึงอย่างน้อยหนึ่งปีหลังการผ่าตัด ผู้เข้าร่วมได้รับการประเมินสามครั้ง: ก่อนตัวบล็อก (อายุเฉลี่ย 13.6) เมื่อเริ่มฮอร์โมนเพศตรงข้าม (16.7) และหลังการผ่าตัด (20.7) การผ่าตัดหมายถึงการสร้างช่องคลอดสำหรับผู้หญิงข้ามเพศ และสำหรับผู้ชายข้ามเพศคือการตัดเต้านมและตัดมดลูกพร้อมเอาของรังไข่ออก
ใครอยู่ในกลุ่มตัวอย่างสุดท้าย
จากวัยรุ่น 70 คนในการศึกษาปี 2011 มี 55 คน (ผู้หญิงข้ามเพศ 22 คน ผู้ชายข้ามเพศ 33 คน) เข้าร่วมการประเมินครั้งสุดท้าย บทความระบุ 15 คนที่ไม่ได้เข้าร่วม:
| เหตุผล | จำนวน |
|---|---|
| ยังไม่ถึงหนึ่งปีหลังการผ่าตัด | 6 |
| ไม่สามารถผ่าตัดได้ทางการแพทย์ (เช่น เบาหวานที่ควบคุมไม่ได้ โรคอ้วนรุนแรง) | 3 |
| ปฏิเสธการเข้าร่วม | 2 |
| ไม่ส่งแบบสอบถามคืน | 2 |
| ออกจากการดูแล | 1 |
| เสียชีวิตหลังการสร้างช่องคลอด (เนื้อเยื่อตายอักเสบ การติดเชื้อเนื้อเยื่อรุนแรง) | 1 |
สิบเอ็ดใน 15 คนที่ไม่เข้าร่วมเป็นผู้หญิงข้ามเพศ (เกิดเป็นชาย) ข้อมูลที่สมบูรณ์ในทั้งสามช่วงเวลามีสำหรับผู้เข้าร่วม 40 คน
สิ่งที่พบ
- ความทุกข์ทางเพศสภาพและความยากลำบากเกี่ยวกับภาพลักษณ์ร่างกายยังคงอยู่ตลอดการยับยั้งวัยรุ่น และ "ทุเลาลง" หลังฮอร์โมนและการผ่าตัด
- การทำหน้าที่ทางจิตใจดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนถึงอัตราของปัญหาทางคลินิกที่ "แยกไม่ออกจากกลุ่มตัวอย่างประชากรทั่วไป"
- ความเป็นอยู่ที่ดีและคุณภาพชีวิตถูกอธิบายว่าคล้ายคลึงหรือดีกว่าเพื่อนชาวดัตช์ในวัยเดียวกัน
- ไม่มีผู้เข้าร่วมคนใดรายงานความเสียใจ และทุกคน "พอใจมากหรือค่อนข้างพอใจ" กับการผ่าตัดของตน
ผู้เขียนสรุปว่าโปรโตคอลให้เยาวชนที่มีความทุกข์ทางเพศสภาพ "โอกาสในการพัฒนาเป็นผู้ใหญ่ที่ทำหน้าที่ได้ดี" ร่วมกับบทความปี 2011 สิ่งนี้กลายเป็นหลักฐานหลักของโปรโตคอลในแนวทางปฏิบัติเช่น แนวทางของ Endocrine Society ปี 2017 และมาตรฐานการดูแลของ WPATH
การวิพากษ์วิจารณ์
Abbruzzese, Levine และ Mason (2023)
ในปี 2023 E. Abbruzzese จาก Society for Evidence-Based Gender Medicine (กลุ่มที่วิพากษ์วิจารณ์การเปลี่ยนเพศของเยาวชน) จิตแพทย์ Stephen Levine และกุมารแพทย์ Julia Mason ตีพิมพ์บทวิจารณ์โดยละเอียดใน Journal of Sex & Marital Therapy (Abbruzzese, Levine & Mason 2023) เป็นการตอบกลับ Annelou de Vries ผู้ซึ่งปกป้องการศึกษาจากบทความก่อนหน้าของ Levine และเพื่อนร่วมงาน (de Vries 2023)
ผู้เขียนยอมรับว่าการศึกษาแสดงให้เห็นว่าฮอร์โมนและการผ่าตัด "สามารถเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ฟีโนไทป์ของวัยรุ่นได้สำเร็จ" พวกเขาโต้แย้งว่าการศึกษาไม่ได้แสดงประโยชน์ทางจิตใจที่มากพอจะ justify อันตราย "รวมถึง ความแน่นอน ของการเป็นหมัน" ประเด็นหลักของพวกเขา:
- อคติจากการคัดเลือก มีเพียงวัยรุ่นที่ทำได้ดีพอในแต่ละขั้นตอนเท่านั้นที่ไปต่อและถูกนับ ผู้ที่ไม่สามารถผ่าตัดได้ ไม่ตอบสนอง หรือออกจากการศึกษา หายไปจากผลลัพธ์ ในคำของพวกเขา การศึกษา "รายงานเฉพาะผลลัพธ์ที่ดีที่สุดโดยไม่ตั้งใจ" พวกเขาตั้งข้อสังเกตว่ากลุ่มตัวอย่างสุดท้ายคือ 55 คน "โดยมีผลลัพธ์หลักavailableสำหรับเพียง 32 คน"
- มาตรวัดความทุกข์ทางเพศสภาพถูกเปลี่ยน Utrecht Gender Dysphoria Scale (UGDS) มีเวอร์ชันชายและหญิงที่มีข้อรายการแตกต่างกันเป็นส่วนใหญ่ ก่อนการรักษาและเมื่อเริ่มฮอร์โมน ผู้เข้าร่วมกรอกเวอร์ชันสำหรับเพศกำเนิด หลังการผ่าตัดพวกเขากรอกเวอร์ชันสำหรับเพศที่ระบุ บทความเองกล่าวไว้เช่นนั้น Abbruzzese และเพื่อนร่วมงานโต้แย้งว่าการเปลี่ยนไปใช้มาตรวัดที่ออกแบบสำหรับเพศตรงข้าม "รับประกันโดยพื้นฐาน" ว่าคะแนนจะลดลง ดังนั้นผลการค้นพบหลักเรื่อง "การแก้ไขความทุกข์ทางเพศสภาพ" จึง "ไม่ถูกต้องอย่างสิ้นเชิง"
- ความสับสนจากการบำบัด วัยรุ่นแต่ละคนได้รับการสนับสนุนทางจิตใจอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นผลของยา การบำบัด และการเจริญเติบโตจึงแยกออกจากกันไม่ได้
- ไม่ได้วัดอันตรายทางร่างกาย การศึกษาไม่ได้ประเมินกระดูก สมอง หรือการทำหน้าที่ทางเพศ แม้ว่าความเสี่ยงเหล่านี้ถูกหยิบยกขึ้นมาตั้งแต่ต้น
- อัตราการเจ็บป่วยและการเสียชีวิต เมื่อนับการเสียชีวิตและผู้ป่วยที่ไม่สามารถผ่าตัดได้ด้วยเหตุผลทางการแพทย์ ผู้เขียนประเมินอัตราการเจ็บป่วยและการเสียชีวิตรุนแรงระยะสั้นว่า "อาจสูงถึง 6%–7%"
- การนำไปใช้ได้ต่ำ ตามความเห็นของผู้เขียน รูปแบบที่พบบ่อยในคลินิกวันนี้คือความทุกข์ทางเพศสภาพที่เริ่มหลังวัยรุ่น ร่วมกับโรคทางจิตที่มีนัยสำคัญ: "สองภาพทางคลินิกที่ชาวดัตช์ ตัดออกอย่างชัดเจน" ดังนั้นผลการค้นพบจึงใช้กับพวกเขาไม่ได้
บทความเขียนโดยนักวิจารณ์การเปลี่ยนเพศของเยาวชนและควรอ่านในฐานะข้อโต้แย้ง ไม่ใช่การทบทวนที่เป็นกลาง แต่ทุกประเด็นสามารถตรวจสอบกับบทความต้นฉบับได้ และข้อเท็จจริงที่มันอ้างอิง (ผู้เข้าร่วม 55 คน การเปลี่ยนมาตรวัด การเสียชีวิต ผู้ป่วยที่ถูกตัดออก กฎการคัดเลือก) มาจากการรายงานของนักเขียนชาวดัตช์เอง
Michael Biggs
ประวัติของ Biggs ปี 2023 (Biggs 2023) มาถึงข้อสรุปที่คล้ายกันผ่านเส้นทางอื่น เขาโต้แย้งว่า "จำนวนการสังเกตน้อยกว่า 70 อย่างมีนัยสำคัญ" ว่าการลดลงของความทุกข์ทางเพศสภาพ "ขึ้นอยู่กับมาตรวัดที่เทียบกันไม่ได้" (คะแนนก่อนและหลังมาจากแบบสอบถามต่างกัน) และผลลัพธ์ "ละเว้นผู้ป่วยหนึ่งคนที่เสียชีวิตเพราะการยับยั้งวัยรุ่นกำหนดให้ต้องทำการสร้างช่องคลอดที่เสี่ยงกว่า" เขาเสริมว่าไม่มีข้อกล่าวอ้างพื้นฐานใดเลยที่เคยถูกทดสอบ: การยับยั้งสี่ปีหรือมากกว่านั้นไม่ได้แสดงว่าไม่ทิ้งผลกระทบถาวร และเนื่องจากเกือบทุกคนไปต่อฮอร์โมน การหยุดชั่วคราว "เพื่อวินิจฉัย" จึงไม่เคยคัดใครออก โปรโตคอลยังเพิกเฉยต่อความเชื่อมโยงระหว่างความทุกข์ในวัยเด็กกับรักร่วมเพศในภายหลัง และผลของการยับยั้งต่อพัฒนาการทางเพศ
Biggs ยังเปรียบเทียบผลลัพธ์ดัตช์กับผลลัพธ์เริ่มต้นของการจำลองของอังกฤษที่คลินิก Tavistock นำเสนอต่อคณะกรรมการของตนเองในปี 2015 เขารายงานว่าการดีขึ้นของการทำหน้าที่ทางจิตใจแบบดัตช์ไม่เกิดขึ้นซ้ำในอังกฤษ (Biggs 2020) และชี้ให้เห็นสัญญาณในข้อมูลเบื้องต้นเหล่านั้นถึงการทำร้ายตนเองที่มากขึ้นและปัญหาที่มากขึ้นในเด็กผู้หญิง (Carmichael et al. 2021) ข้อมูลเบื้องต้นเหล่านั้นไม่เคยถูกตีพิมพ์ในวารสาร จึงไม่สามารถตรวจสอบได้อย่างอิสระ
การเสียชีวิตหลังการผ่าตัด
ผู้หญิงข้ามเพศอายุน้อยคนหนึ่งในกลุ่ม cohort เสียชีวิตหลังการผ่าตัด กรณีของเธอถูกตีพิมพ์แยกโดยทีมศัลยกรรมอัมสเตอร์ดัม (Negenborn et al. 2017) เธอถูกบล็อกตั้งแต่วัยรุ่นตอนต้น ดังนั้นเนื้อเยื่ออวัยวะเพศของเธอจึงพัฒนาไม่พอสำหรับการสร้างช่องคลอดแบบกลับอวัยวะเพศชายมาตรฐาน ศัลยแพทย์ใช้ลำไส้ส่วนหนึ่งแทน ซึ่งเป็นการผ่าตัดที่ซับซ้อนกว่า เธอพัฒนาเนื้อเยื่อตายอักเสบที่เกิดจาก E. coli ที่ดื้อยาและเสียชีวิต
บทความปี 2014 กล่าวถึงการเสียชีวิตในประโยคเดียวเป็นเหตุผลในการไม่เข้าร่วม นักวิจารณ์โต้แย้งว่าการเสียชีวิตที่เชื่อมโยงโดยตรงกับโปรโตคอล (การยับยั้งเร็วที่นำไปสู่การผ่าตัดที่เสี่ยงกว่า) ควรได้รับการปฏิบัติเป็นผลลัพธ์ของโปรโตคอล ไม่ใช่ข้อมูลที่หายไป ปัญหาเนื้อเยื่อเดียวกันนี้ส่งผลกระทบต่อผู้ชายคนอื่นที่ถูกบล็อกเร็ว ดู การสร้างช่องคลอด และ การทำหน้าที่ทางเพศ
การออกจากการศึกษาและข้อมูลที่หายไป
นักเขียนชาวดัตช์ไม่ได้รายงานความแตกต่างทางสถิติที่จุดเริ่มต้นระหว่างผู้เข้าร่วม 55 คนและผู้ไม่เข้าร่วม 15 คน นักวิจารณ์ตอบว่าผู้ไม่เข้าร่วมเป็นคนที่ผลลัพธ์สำคัญที่สุดสำหรับความปลอดภัย และ "ไม่มีความแตกต่างที่จุดเริ่มต้น" ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับว่าพวกเขาทำได้อย่างไรในภายหลัง ปัญหาเดียวกันนี้ไหลผ่านการศึกษาในเนเธอร์แลนด์ในภายหลัง ในการศึกษากระดูกของ van der Loos et al. 2023 มีเพียง 75 คนจาก 143 คนที่มีคุณสมบัติ (52%) เข้าร่วม ในกลุ่ม cohort ผู้ใหญ่ของคลินิก ผู้ป่วย 36% หยุดมาโรงพยาบาลหลังจากหลายปี (Wiepjes et al. 2018)
ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศมักยกประเด็นนี้จากประสบการณ์ของตนเอง หลายคนกล่าวว่าพวกเขาเพียงแค่หยุดไปคลินิกและจะไม่ถูกบันทึกว่าเป็นผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศเลย
ฉันไม่เคยพูดคุยกับแพทย์ที่คลินิกเพศสภาพอีกเลยหลังจากหยุดฮอร์โมน แล้วพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันเลิกเปลี่ยนเพศ? —Lurkersquid, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
ฉันก็เซ็นเอกสารที่หมายความว่าฉันถูกรวมอยู่ในการศึกษาบางอย่าง แต่ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้ลงทะเบียนฉันเป็นผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศ ดังนั้นฉันจึงไม่แน่ใจว่าการศึกษาเหล่านี้เป็นจริงได้แค่ไหน ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศจำนวนมากเพียงแค่หายไปจากคลินิกของพวกเขาเพราะพวกเขามีบาดแผลที่เชื่อมโยงและไม่อยากกลับไป —ClydeFallon, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
การจำลองของอังกฤษ: Carmichael et al. (2021)
Gender Identity Development Service (GIDS) ของ Tavistock ในลอนดอนเริ่ม "Early Intervention Study" ในปี 2011 ออกแบบมาเพื่อจำลองแนวทางดัตช์ในเยาวชนอายุ 12–15 ปีที่มีความทุกข์รุนแรงและต่อเนื่อง ด้วยเกณฑ์การรับเข้าที่คล้ายกัน: ความทุกข์ตลอดชีวิต ความมั่นคงทางจิตใจ และการประเมินอย่างน้อยหกเดือน (Carmichael et al. 2021)
| อัมสเตอร์ดัม (de Vries et al. 2011) | ลอนดอน (Carmichael et al. 2021) | |
|---|---|---|
| กลุ่มตัวอย่าง | 70 จาก 111 คนที่รักษา, 2000–2008 | 44 คน เริ่ม 2011–2015 |
| กลุ่มเปรียบเทียบ | ไม่มี | ไม่มี |
| ปัญหาทางจิตใจ | ดีขึ้น | ไม่เปลี่ยนแปลง (พ่อแม่และตนเอง) |
| การทำร้ายตนเอง | ไม่ได้รายงานแยก | ไม่เปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ย |
| ความทุกข์ทางเพศสภาพ | ไม่เปลี่ยนแปลง | ไม่เปลี่ยนแปลง |
| ไปต่อฮอร์โมนเพศตรงข้าม | 70 จาก 70 (100%) | 43 จาก 44 (98%) |
| ข้อมูลในช่วงเวลาต่อมา | ประมาณ 41–70 ตามการวัด | 24 ที่ 2 ปี, 14 ที่ 3 ปี |
ผู้เขียนไม่พบ "การเปลี่ยนแปลงในการทำหน้าที่ทางจิตใจ คุณภาพชีวิต หรือระดับความทุกข์ทางเพศสภาพ" ความหนาแน่นของกระดูกตามหลังเพื่อน และผลข้างเคียงเช่นปวดหัว อาการร้อนวูบวาบ และอ่อนเพลียพบได้บ่อย การศึกษาไม่ได้ตีพิมพ์ในวารสารจนถึงปี 2021 สิบปีหลังจากเริ่ม; Biggs โต้แย้งว่าความล่าช้าสะท้อนผลลัพธ์ที่น่าผิดหวัง การวิเคราะห์ซ้ำของข้อมูลที่ตีพิมพ์ในปี 2024 ดูที่แต่ละบุคคลแทนค่าเฉลี่ยของกลุ่ม พบว่า 15–34% ของเยาวชน "แย่ลงอย่างน่าเชื่อถือ" ขึ้นอยู่กับการวัดและช่วงเวลา (McPherson & Freedman 2024)
ความพยายามที่ตรงที่สุดในการทำซ้ำการศึกษาดัตช์ด้วยกฎการคัดเลือกที่คล้ายกันจึงไม่ได้จำลองประโยชน์ทางจิตใจของมัน การศึกษาในสหรัฐฯ ในภายหลังกับเยาวชน 94 คนที่เริ่มตัวบล็อกก็ไม่พบการเปลี่ยนแปลงที่วัดได้ในสุขภาพจิตเป็นเวลาสองปี โดยข้อมูลภาวะซึมเศร้า 37% หายไปในการติดตาม (Olson-Kennedy et al. 2025; ดู การศึกษา Olson-Kennedy ของ NIH)
การตอบสนองของดัตช์
แพทย์คลินิกชาวดัตช์ไม่ได้ถอนการศึกษา ในคำตอบของเธอต่อ Levine และเพื่อนร่วมงาน de Vries โต้แย้งว่านักวิจารณ์เข้าใจงานวิจัยผิด ว่าการศึกษาในภายหลังที่สั้นกว่าก็แสดงให้เห็นการทำหน้าที่ทางจิตใจที่ดีขึ้นหรือมั่นคงและการบรรเทาความไม่สอดคล้องทางเพศสภาพ และการประเมินอย่างรอบคอบและการยินยอมอย่างมีข้อมูลได้รับการแนะนำเสมอ (de Vries 2023) จุดยืนที่กว้างขึ้นของดัตช์ ซึ่งสภาสุขภาพเนเธอร์แลนด์และรัฐบาลย้ำในปี 2026 คือปัญหาที่พบในต่างประเทศ (เช่น โดย Cass Review ในอังกฤษ) มาจากคลินิกที่ไม่ได้ตามรูปแบบดัตช์ และดังนั้นจึงใช้ไม่ได้กับการดูแลของดัตช์ (กระทรวงสาธารณสุข สวัสดิการ และกีฬา 2026)
คลินิกทั่วโลกเบี่ยงเบนจากเกณฑ์อย่างไร
โปรโตคอลดัตช์แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ใน большинство ยาและเกณฑ์อายุถูกนำไปใช้ แต่กฎการมีคุณสมบัติถูกลดหย่อนหรือยกเลิก
ประชากรผู้ป่วยเปลี่ยนไป
ตั้งแต่ประมาณปี 2012 การส่งต่อไปยังคลินิกเพศสภาพเยาวชนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในหลายประเทศ และเสียงส่วนใหญ่เปลี่ยนไปเป็นวัยรุ่นหญิง หลายคนไม่มีประวัติความทุกข์ทางเพศสภาพในวัยเด็กและมีปัญหาสุขภาพจิตอื่น ในบริการเพศสภาพเยาวชนแห่งแรกของฟินแลนด์ 41 จาก 47 วัยรุ่นที่ประเมินในปี 2011–2013 (87%) เกิดเป็นหญิง 75% เคยอยู่ในการดูแลทางจิตเวชเฉพาะทางด้วยเหตุผลอื่น และ 64% ไม่มีความทุกข์ทางเพศสภาพในวัยเด็กที่พวกเขาหรือพ่อแม่จำได้ (Kaltiala-Heino et al. 2015) นี่คือสองกลุ่มที่เกณฑ์ดัตช์ตัดออก นั่นคือการเริ่มหลังวัยรุ่นและปัญหาทางจิตเวชที่มีนัยสำคัญ ดู การเปลี่ยนแปลงประชากร และ ความทุกข์ทางเพศสภาพที่เริ่มเร็ว
อังกฤษ
ที่ GIDS ตัวบล็อกถูกให้ครั้งแรกเฉพาะใน Early Intervention Study Cass Review 2024 พบว่าตั้งแต่ปี 2014 ก่อนมีผลลัพธ์ใดๆ ตัวบล็อก "ย้ายจากโปรโตคอลการวิจัยล้วนไปสู่การมีให้ใช้ในการปฏิบัติทางคลินิกตามปกติ" พวกเขาถูกให้กับกลุ่มผู้ป่วยที่กว้างขึ้นซึ่งจะไม่ผ่านเกณฑ์การรับเข้าเดิม การทบทวนยังพบว่าการประเมินไม่สอดคล้องและคำอธิบายอื่นสำหรับความทุกข์ เช่น ออทิซึมและบาดแผล มักไม่ถูกสำรวจ ดู GIDS ของ Tavistock และ Bell กับ Tavistock
แนวทางปฏิบัติ
- แนวทางของ Endocrine Society ปี 2017 แนะนำตัวบล็อกเมื่อมีสัญญาณแรกของวัยรุ่น ตามการจัดระดับของตัวเอง หลักฐานเบื้องหลังทุกคำแนะนำสำหรับวัยรุ่นมีคุณภาพต่ำหรือต่ำมาก ดู Endocrine Society
- WPATH Standards of Care 8 (2022) ต้องการ "หลายปี" ของความทุกข์ต่อเนื่องและการประเมินอย่างละเอียด แต่ไม่ได้กำหนดว่าความทุกข์ต้องเริ่มในเด็กปฐมวัย ไม่ได้กำหนดอายุขั้นต่ำสำหรับฮอร์โมนหรือการผ่าตัดส่วนใหญ่ อายุขั้นต่ำในร่างปี 2021 ถูกถอดออกก่อนตีพิมพ์ ดู WPATH
- คลินิกในสหรัฐฯ จำนวนมากเคลื่อนไปสู่รูปแบบ "ยืนยัน" ซึ่งตัวตนที่เยาวชนระบุได้รับการยอมรับแทนที่จะถูกสำรวจ (ดู การทบทวนหลักฐาน: รูปแบบการยืนยัน)
ภายในเนเธอร์แลนด์
การปฏิบัติในคลินิกดัตช์ก็เปลี่ยนไป ที่ไลเดิน (2010–2018) อายุทั่วไปเมื่อเริ่มตัวบล็อกคือ 15 ปีสำหรับผู้หญิงข้ามเพศและ 16 ปีสำหรับผู้ชายข้ามเพศ คือช่วงปลายหรือหลังวัยรุ่น วัยรุ่น 20 คนอยู่กับตัวบล็อกนานกว่าที่วางแผนไว้ มัก เนื่องจากสถานการณ์ครอบครัวที่ไม่มั่นคง ออทิซึม หรือภาวะซึมเศร้า (Brik et al. 2020) ในกลุ่ม cohort 720 คนของอัมสเตอร์ดัม ค่ามัธยฐานอายุเมื่อเริ่มตัวบล็อกคือ 16.0 สำหรับผู้ที่เกิดเป็นหญิง (van der Loos et al. 2022) การทบทวน 20 ปีของผู้ป่วยเด็กและวัยรุ่น 1,766 คนในอัมสเตอร์ดัมพบการเพิ่มขึ้นอย่างชันของการส่งต่อ การเปลี่ยนไปทางเพศหญิง และอายุที่เพิ่มขึ้นเมื่อรับและเมื่อเริ่มตัวบล็อก (van der Loos et al. 2023, J Sex Med)
สิ่งที่ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศบรรยาย
ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศที่ได้รับการรักษานอกเนเธอร์แลนด์มักบรรยายขั้นตอนที่เกณฑ์ดัตช์ควรรับประกันว่าขาดหาย: การประเมินไม่กี่ครั้ง ประวัติทางจิตเวชที่ถูกละเลย และพ่อแม่ที่ถูกบอกว่าการรักษาเร่งด่วน
ฉันหวังว่าใครสักคนจะสามารถโต้แย้งข้อกล่าวอ้างที่ว่าตัวบล็อกไม่ใช่การทดลองและถูกใช้อย่างสม่ำเสมอมาหลายทศวรรษได้ ข้อความที่ทำให้เข้าใจผิดมาก เพราะโปรโตคอลดัตช์ไม่ได้ถูกตามในประเทศอื่น มันถูกเปลี่ยนอย่างรุนแรงโดยการนำไปใช้กับประชากรที่แตกต่าง ในทางประวัติศาสตร์ ไม่เคยถูกใช้เมื่อเด็กมีความทุกข์ที่เริ่มช้าในวัยรุ่น —Takeshold, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
ฉันจำได้ว่าตอนอายุ 16 ไปที่คลินิกเพศสภาพและกลัวมากว่าพวกเขาจะกีดกัน ฉันกังวลมากว่าพวกเขาจะสนใจข้อเท็จจริงที่ฉันเป็นพยานในศาลต่อคนที่ข่มขืนฉัน มีความผิดปกติในการกิน มีประวัติซึมเศร้าและพยายามฆ่าตัวตาย มีความวิตกกังวลตลอดชีวิตและอาการแพนิกรุนแรง แต่พวกเขาไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย —Admirable_Treacle_97, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
ฉันได้รับยาสโตรเจนและตัวบล็อกวัยรุ่นเมื่ออายุ 16 ปี พบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลเด็กเพียงสองครั้งครั้งละหนึ่งชั่วโมง แล้วก็ได้ไฟเขียวให้เริ่มการรักษาด้วยฮอร์โมน —Dear-Shift-7636, ผู้ชายที่เลิกเปลี่ยนเพศ
เรื่องราวเหล่านี้บรรยายการรักษาที่ละเมิดกฎเดิม: ความไม่มั่นคงทางจิตเวช การสำรวจน้อย และในบางกรณีฮอร์โมนที่เริ่มพร้อมกับตัวบล็อก ดู สุขภาพจิตและความทุกข์ทางเพศสภาพ บาดแผล และ การยินยอมอย่างมีข้อมูล
การถูกบล็อกเมื่อยังเด็ก: เรื่องราวของผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศและคนข้ามเพศ
ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศ
ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศบางคนได้รับตัวบล็อกในวัยรุ่นตอนต้น ใกล้กับอายุและระยะวัยรุ่นที่โปรโตคอลตั้งใจไว้ เรื่องราวของพวกเขามุ่งเน้นไปที่วิธีการนำเสนอการตัดสินใจ สิ่งที่ไม่ได้สำรวจ และสิ่งที่สูญเสียไป
ครอบครัวของผู้แสดงความคิดเห็นคนหนึ่งวางแผนโปรโตคอลดัตช์ตามชื่อ:
ฉันได้รับตัวบล็อกเมื่ออายุ 12 ปีแล้วเริ่มเทสโทสเตอโรนขนาดต่ำที่เลียนแบบวัยรุ่นชาย ฉันและครอบครัววางแผนจะทำโปรโตคอลดัตช์ตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก ฉันมีความรู้สึกที่ปนกันมาก บางกรณีอาจคุ้มค่า แต่มีสิ่งที่ไม่รู้มากเกินไป พ่อแม่ของฉันต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันจริงๆ และได้รับเฉพาะข้อมูลและทรัพยากรที่ยืนยัน ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงอายุ 15 ปีที่มีเสียงต่ำและใบหน้าผู้ชาย และเพิ่งเลือกหยุดตัวบล็อกและ T ฉันรู้สึกเหมือนการทดลองทางวิทยาศาสตร์ และโดยพื้นฐานแล้วแค่รอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉัน —redactedchicken, ผู้แสดงความคิดเห็นใน /r/detrans
คนอื่นบรรยายตัวบล็อกเป็นก้าวแรกบนเส้นทางที่พวกเขาถูกกดดันให้เดินเร็ว เพื่อไม่ให้ผ่านวัยรุ่นของตนเอง:
ฉันเปลี่ยนเพศทางสังคมเมื่ออายุ 10 ปี ถูกใส่ตัวบล็อกอย่างรวดเร็ว แต่เริ่มเทสโทสเตอโรนเมื่ออายุประมาณ 15/16 ประสบการณ์ของฉันคล้ายกับของคุณ พวกเขาบอกให้ฉันลงมือเร็วเพื่อไม่ให้ผ่านวัยรุ่นหญิง นั่นก็เป็นหนึ่งในประเด็นหลักที่นำฉันไปสู่การเปลี่ยนเพศต่อไป ฉันได้รับการยืนยันจากทุกคนเท่านั้น ดังนั้นในฐานะเด็กเล็กฉันคิดว่ามันเยี่ยม จนกระทั่งเมื่อไม่นานนี้ —Empty_Context222, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
แม้ว่ามันจะเป็นทางเลือกของฉันและฉันรู้ว่าฉันรับผิดชอบอย่างน้อยบางส่วน ฉันยังคงไม่พอใจมากที่พวกเขาให้ตัวบล็อกเมื่ออายุ 14 ปีและฉีดเทสโทสเตอโรนเมื่ออายุ 16 ปี สมองของฉันยังพัฒนาไม่พอที่จะเข้าใจการเปลี่ยนแปลง (บางครั้งย้อนกลับไม่ได้) ที่การรักษาด้วยฮอร์โมนจะนำมา และหากนักบำบัดเพียงพยายามขุดลึกจริงๆ พวกเขาจะตระหนักว่าสิ่งที่ฉันเข้าใจผิดว่าเป็นความทุกข์ทางเพศสภาพจริงๆ แล้วเป็นเพียงบาดแผลที่ฝังลึกและความเกลียดชังตนเอง —Luzzenz, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
บางคนกล่าวว่าพวกเขาถูกบอกว่าตัวบล็อกไม่เป็นอันตราย ซึ่งสะท้อนภาษาของ "การย้อนกลับได้อย่างสมบูรณ์" จากข้อเสนอปี 1996:
ฉันต้องการตัวบล็อกวัยรุ่นเมื่อยังเด็กเพราะฉันได้ยินว่าพวกมันไม่เป็นอันตรายและจะช่วยคนที่ต่อสู้กับภาพลักษณ์ตนเองเหมือนฉัน ฉันไม่เคยถูกบอกเกี่ยวกับความเสียหายทางชีวภาพใดๆ ที่พวกมันอาจก่อ —willow_wind, ตั้งคำถามกับสถานะข้ามเพศของตนเอง
และบางคนชี้ให้เห็นว่าตารางเวลาของโปรโตคอลเอง ตัวบล็อกตั้งแต่ 12 ถึงฮอร์โมนที่ 16 หมายถึงการยับยั้งหลายปี ไม่ใช่การหยุดชั่วคราวสั้นๆ:
ยิ่งไปกว่านั้น คนคนหนึ่งจะต้องอยู่กับตัวบล็อกประมาณ 5 ปีระหว่างการเริ่มวัยรุ่นและเวลาที่พวกเขาโตพอที่จะตัดสินใจอย่างมีข้อมูลเกี่ยวกับการเปลี่ยนเพศ นั่นไม่สามารถถือเป็นหลักสูตรระยะสั้นได้ —bigbeard61, ผู้ชายที่ถอยกลับ
คนข้ามเพศ
คนข้ามเพศที่ได้รับตัวบล็อกเร็ว หรือหวังว่าพวกเขาจะได้รับ มักบรรยายว่ามันเป็นการรักษาที่ช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากผลกระทบที่เจ็บปวดและถาวรที่สุดของวัยรุ่นที่ผิด ในรูปแบบที่ชัดเจนที่สุด มุมมองนี้กล่าวว่าวัยรุ่นแต่กำเนิดนั้นย้อนกลับไม่ได้ด้วยตัวมันเอง การไม่ให้ตัวบล็อกจึงไม่ใช่ทางเลือกที่เป็นกลาง และวัยรุ่นที่หยุดมันยังสามารถผ่านวัยรุ่นของตนเองได้
การให้วิธีแก่ใครบางคนเพื่อไม่ก่อความเสียหายของวัยรุ่นที่ผิดคือ จุดมุ่งหมาย ของตัวบล็อก ให้โอกาสพวกเขาในการตัดสินใจ ก่อนที่ฮอร์โมนที่ผิดจะถูกบังคับให้พวกเขา ใช่ไหม? ถ้าคุณไม่ให้สิ่งที่ใครบางคนต้องการ อย่าบังคับให้พวกเขามีชีวิตอยู่กับสิ่งที่อาจทำร้ายพวกเขาได้ —ZoeyKaisar, ผู้หญิงข้ามเพศ (MTF)
ถ้าลูกอายุ 13 ปีของคุณทุกข์ทรมานจากวัยรุ่น ตัวบล็อกวัยรุ่นอาจเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและย้อนกลับได้เพื่อให้เวลาแก่เขาในการสำรวจตัวตนโดยไม่มีความเครียดเพิ่มเติมจากการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายที่ไม่ต้องการ —Alexzulii, ผู้ชายข้ามเพศ (FTM)
ฉันรู้ว่ามีบางอย่างตั้งแต่ 7 ขวบ แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าการเป็นคนข้ามเพศเป็นสิ่งที่มีอยู่ด้วยซ้ำ ผลก็คือ ฉันกดตัวเองจนถึงอายุยี่สิบตอนต้น และถูกทำร้ายด้วยวัยรุ่นหนึ่งทศวรรษ ถ้าฉันรู้ตอนนั้นว่ามันคืออะไร ฉันคงไม่ทุกข์ทรมานมาก และฉันแน่ใจว่าฉันสามารถโน้มน้าวพ่อแม่ให้พาฉันไปใช้ตัวบล็อกวัยรุ่นได้ —Ok_Delay1124, ผู้หญิงข้ามเพศ (MTF)
ไม่ใช่เรื่องราวของคนข้ามเพศทุกเรื่องจะชัดเจนเช่นนั้น ผู้ชายข้ามเพศที่ได้รับตัวบล็อกเมื่ออายุ 11 หรือ 12 ปีรู้สึกขอบคุณ แต่ก็กล่าวว่าเขาไม่เสียใจกับส่วนหนึ่งของวัยรุ่นหญิงที่เขาได้ผ่าน
ฉันเข้าใจเรื่องนี้อย่างเต็มที่ ฉันไม่ "เสียใจ" กับวัยรุ่นหญิงเลย ฉันไม่ได้ผ่านทั้งหมด แต่ฉันจำได้ว่าตื่นเต้นกับหน้าอกและอะไรแบบนั้น ฉันดีใจที่สามารถได้รับตัวบล็อกฮอร์โมนเร็วขนาดนั้น (ประมาณ 11–12) —MISOSOOUPE, ผู้ชายข้ามเพศ (FTM)
จุดที่เรื่องราวมาบรรจบและแยกจากกัน
| คำถาม | เรื่องราวของคนข้ามเพศ | เรื่องราวของผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศ |
|---|---|---|
| ตัวบล็อกทำอะไร | ป้องกันการเปลี่ยนแปลงที่ย้อนกลับไม่ได้ของวัยรุ่นที่ผิด; ซื้อเวลา | หยุดการพัฒนาในช่วงเวลาที่ไม่กลับมา; ไม่ใช่การหยุดชั่วคราว |
| การรักษาเร็วเป็นข้อดีหรือไม่ | ใช่: เร็วขึ้นหมายถึงความทุกข์น้อยลงและผลลัพธ์ทางร่างกายที่ดีขึ้นในภายหลัง | การรักษาเร็วมาก่อนที่พวกเขาจะเข้าใจสิ่งที่ถูกตัดสินใจ หรือสำรวจสาเหตุอื่น |
| ความเสี่ยงได้รับการอธิบายหรือไม่ | มักถูกอธิบายว่าปลอดภัยและย้อนกลับได้ | มักกล่าวว่าพวกเขาถูกบอกว่าตัวบล็อกไม่เป็นอันตราย |
| "เวลาคิด" ล่ะ | เวลาในการสำรวจตัวตนโดยไม่มีความทุกข์ | เวลาถูกใช้เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนต่อไป ไม่ใช่เพื่อตั้งคำถามกับมัน |
ทั้งสองกลุ่มบรรยายการรักษาเดียวกัน ในบางกรณีในวัยเดียวกัน ด้วยผลลัพธ์ที่ตรงกันข้าม ทั้งสองบรรยายถึงวัยรุ่นตอนต้นเป็นช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจภายใต้แรงกดดัน ความขัดแย้งอยู่ที่ว่าความผิดพลาดใดแย่กว่า: การผ่านวัยรุ่นที่คุณไม่ต้องการ หรือการพลาดวัยรุ่นที่คุณจะหวังว่าคุณมีในภายหลัง การศึกษาดัตช์ไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ เพราะพวกเขาไม่เคยติดตามกลุ่มที่ไม่ได้รับตัวบล็อกและหยุดที่อายุประมาณ 20 ปี
สิ่งที่แพทย์คลินิกชาวดัตช์กล่าวตั้งแต่ตอนนั้น
ทีมดัตช์ได้ปกป้องงานต้นฉบับของตนพร้อมกับเตือนในหลายจุดว่ามันไม่ควรถูกนำไปใช้อย่างไม่วิจารณ์กับผู้ป่วยในปัจจุบัน
- 2020: "ความระมัดระวังบางอย่างเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล" ในบทวิจารณ์ใน Pediatrics Annelou de Vries ตั้งข้อสังเกตว่าโปรโตคอลเดิมกำหนดให้ "มีการปรากฏของความทุกข์ทางเพศสภาพตั้งแต่เด็กปฐมวัย" เธอตั้งข้อสังเกตว่าวัยรุ่นที่มีประวัติเริ่มหลังวัยรุ่น "ยังไม่ได้เข้าร่วมในการศึกษาประเมินผลช่วงแรก" เธอกล่าวว่านี่ "สร้างคำถาม" ว่าผลลัพธ์เชิงบวกใช้กับวัยรุ่นที่ "ปรากฏในจำนวนมหาศาล" ในปัจจุบันด้วยหรือไม่ รวมถึงผู้ที่อายุมากกว่า "อาจไม่มีประวัติในวัยเด็ก" เธอตั้งข้อสังเกตว่าประวัติผู้ป่วยบางส่วนบรรยายถึงวัยรุ่นที่ปรากฏช้าและในที่สุดเลิกเปลี่ยนเพศ และการศึกษาอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับการหยุดหลังฮอร์โมนหรือการผ่าตัด "ขาดอยู่ในปัจจุบัน" (de Vries 2020)
- 2021: "เราไม่รู้ว่าการศึกษาที่เราทำในอดีตยังใช้ได้กับเวลานี้หรือไม่" Thomas Steensma จากศูนย์อัมสเตอร์ดัมบอกกับหนังสือพิมพ์ดัตช์ Algemeen Dagblad ว่า "มีเด็กจำนวนมากที่ลงทะเบียน และเป็นประเภทที่แตกต่าง" โดยมีผู้ที่เกิดเป็นหญิงลงทะเบียนมากกว่าผู้ที่เกิดเป็นชายสามเท่า เขากล่าวว่ามีงานวิจัยน้อยเกี่ยวกับตัวบล็อกและฮอร์โมนในเยาวชน "นั่นคือเหตุผลที่มันถูกมองว่าเป็นการทดลองด้วย" เขายังวิจารณ์คลินิกในต่างประเทศที่นำการรักษาของดัตช์ไปใช้ "อย่างไม่ลืมหูลืมตา" โดยไม่วิจัยผู้ป่วยของตนเอง (คำแปลภาษาอังกฤษผ่าน Voorzij) หลายเดือนต่อมาเขาบอกกับ NRC ว่าไม่มี "หลักฐาน" ของกระแส และผู้ป่วยหญิงใหม่ไม่ได้มีความไม่สอดคล้องทางเพศสภาพมากหรือน้อยกว่าผู้ป่วยก่อนหน้า (NRC 2021)
- 2022–2024: ปกป้องการศึกษา de Vries ปกป้องผลการค้นพบปี 2011 และ 2014 จากนักวิจารณ์ (de Vries 2023) และทีมยังคงสนับสนุนโปรโตคอล พวกเขาชี้ไปที่ข้อมูลแนวโน้มเวลาของพวกเขา ซึ่งไม่พบการเปลี่ยนแปลงในความเข้มข้นของความทุกข์หรือการทำหน้าที่ทางจิตใจในการส่งต่ออัมสเตอร์ดัมตั้งแต่ปี 2000 ถึง 2016 นอกเหนือจากการเปลี่ยนสัดส่วนเพศ
จุดยืนทั้งสองสามารถอยู่ร่วมกันได้: แพทย์คลินิกชาวดัตช์ยืนยันว่าแบบจำลองของพวกเขาทำงานสำหรับผู้ป่วยที่ออกแบบมา และคลินิกที่ลดหย่อนเกณฑ์เป็นปัญหาที่แยกจากกัน ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศบางคนอ่านคำเตือนของแพทย์ว่าเป็นการยอมรับว่าหลักฐานไม่เคยครอบคลุมคนอย่างพวกเขา
ผู้เขียนการศึกษาในเนเธอร์แลนด์เริ่มพูดออกมาดังๆ ว่าปัจจุบันระบบที่ยืนยันอย่างเดียวไม่ได้รับการสนับสนุนจากผลการค้นพบของพวกเขาเพราะความแตกต่างของประชากร แม้ว่าการศึกษาเดียวกันนั้นถูกใช้เกือบทั้งหมดเพื่อให้เหตุผลกับมัน —spare_eye, ผู้หญิงที่ถอยกลับ
ข้อมูลติดตามผลล่าสุดของดัตช์
การใช้ฮอร์โมนต่อเนื่อง: van der Loos et al. (2022)
การศึกษาดัตช์ล่าสุดที่ใหญ่ที่สุดเชื่อมโยงบันทึกของคลินิกอัมสเตอร์ดัมกับทะเบียนใบสั่งยาระดับประเทศ (van der Loos et al. 2022, Lancet Child & Adolescent Health)
- ใคร: 720 คน (69% เกิดเป็นหญิง) ที่เริ่มตัวบล็อกก่อน 18 ปีแล้วเพิ่มฮอร์โมนเพศตรงข้าม
- การค้นพบ: ณ สิ้นปี 2018 704 คน (98%) มีใบสั่งยาสำหรับฮอร์โมนเพศตรงข้าม; 16 คนไม่มี
- อายุ: ค่ามัธยฐานอายุเมื่อเริ่มตัวบล็อกคือ 14.1 สำหรับผู้ที่เกิดเป็นชายและ 16.0 สำหรับผู้ที่เกิดเป็นหญิง เมื่อสิ้นสุดการติดตาม ค่ามัธยฐานอายุเพียงประมาณ 20 และ 19
- ไม่มีตัวทำนาย: อายุ ระยะวัยรุ่น ปีที่มาครั้งแรก และการเอาต่อมบัญชาไมได้ทำนายการหยุด
ผู้เขียนเรียกผลลัพธ์ว่าน่าอุ่นใจ ข้อจำกัดของมันมีนัยสำคัญ:
- ใบสั่งยาไม่ใช่มาตรวัดประโยชน์ การศึกษานับใบสั่งยาที่มีประกันในวันที่หนึ่ง ไม่ได้วัดว่าผู้คนใช้ยาหรือไม่ หรือความเป็นอยู่ ความพึงพอใจ หรือความเสียใจของพวกเขา
- การติดตามสั้น ในกลุ่ม cohort ผู้ใหญ่ของอัมสเตอร์ดัม ความเสียใจปรากฏโดยเฉลี่ยประมาณ 11 ปีหลังเริ่มฮอร์โมน โดยมีช่วงประมาณ 4 ถึง 22 ปี (Wiepjes et al. 2018) ผู้เข้าร่วมการศึกษาปี 2022 ส่วนใหญ่ยังไม่ถึงจุดนั้น
- การตัดต่อมบัญชาบังคับให้ดำเนินต่อ ผู้ที่เอาของรังไข่หรืออัณฑะออกต้องการฮอร์โมนเพศตลอดชีวิตเพื่อปกป้องกระดูก ใบสั่งยาต่อเนื่องไม่ได้แสดงว่าพวกเขายังสนับสนุนการเปลี่ยนเพศของตน
- นับเฉพาะผู้ที่ถึงฮอร์โมน ใครก็ตามที่หยุดหลังตัวบล็อกเพียงอย่างเดียวถูกตัดออก
- ข้อมูลอื่นแตกต่าง การศึกษาเวชระเบียนทหารสหรัฐฯ พบว่าประมาณ 3 ใน 10 หยุดฮอร์โมนภายในสี่ปี (Roberts et al. 2022)
ผู้แสดงความคิดเห็นข้ามเพศบางคนอ้างอัตราการใช้ต่อเนื่องสูงเป็นหลักฐานว่าวัยรุ่นที่เริ่มการรักษาไม่ค่อยเปลี่ยนใจ ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศซึ่งได้อภิปรายการศึกษาเมื่อมันออกมาถามว่า 98% วัดอะไรจริงๆ:
ในความเห็นของฉัน ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือ เหตุผล ของการดำเนินต่อ ผู้เข้าร่วมใช้การรักษาต่อเพราะ ความพึงพอใจ หรือเพราะพวกเขารู้สึกว่าพวกเขา ต้อง continue เพราะปัญหาพัฒนาการ สังคม หรือการแพทย์? —OnceBitten8240, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
การหยุดตัวบล็อก
การศึกษาในเนเธอร์แลนด์รายงานว่ามีวัยรุ่นน้อยมากที่หยุดตัวบล็อก:
- 1.4% ของผู้ที่เริ่มตัวบล็อกในการทบทวน 20 ปีของอัมสเตอร์ดัมหยุด ส่วนใหญ่เพราะความทุกข์ของพวกเขาหายไป (van der Loos et al. 2023, J Sex Med)
- 3.5% (5 จาก 143) ที่ไลเดินหยุดเพราะพวกเขาไม่ต้องการการรักษาเพศสภาพอีกต่อไป เหตุผลของพวกเขารวมถึงความรู้สึกไม่ใช่ไบนารี การตกหลุมรัก และปัญหาครอบครัวหรือส่วนตัว (Brik et al. 2020)
ผู้เขียนไลเดินเองเขียนว่าการไปต่อฮอร์โมนสูงอาจสะท้อนเกณฑ์การมีคุณสมบัติที่เลือกวัยรุ่นที่มีแนวโน้มสูงที่จะcontinue และการศึกษาของพวกเขาไม่สามารถแสดงว่าตัวบล็อกเองทำให้ความต่อเนื่องมีแนวโน้มมากขึ้น
การศึกษาผลลัพธ์อื่นของดัตช์
การติดตามอื่นของอัมสเตอร์ดัมพบว่าความหนาแน่นของกระดูกสันหลังในผู้ที่เกิดเป็นชายยังต่ำกว่าระดับก่อนการรักษาตามอายุหลังฮอร์โมนประมาณ 12 ปี (van der Loos et al. 2023); ว่าไม่มีผู้หญิงข้ามเพศคนใดจาก 29 คนที่ถูกบล็อกในวัยรุ่นตอนต้นมีอสุจิที่成熟เมื่อการผ่าตัด (de Nie et al. 2022); และความเสียใจของผู้ใหญ่หลังการตัดต่อมบัญชาคือ 0.3–0.6% นับเฉพาะการกลับมาใช้ฮอร์โมนเพศกำเนิด โดยผู้ป่วย 36% ไม่มาอีก (Wiepjes et al. 2018) สิ่งเหล่านี้ถูกกล่าวถึงใน ตัวบล็อกวัยรุ่น ภาวะเจริญพันธุ์ และ ความเสียใจจากการเปลี่ยนเพศ
การทบทวนของสภาสุขภาพเนเธอร์แลนด์ (2026)
หลังจากการเสนอญัตติสองครั้งในรัฐสภาเนเธอร์แลนด์ รัฐมนตรีสาธารณสุขขอให้สภาสุขภาพเนเธอร์แลนด์ (Gezondheidsraad) ทบทวนการดูแลเพศสภาพเยาวชน คำแนะนำที่ตีพิมพ์เมื่อ 30 มิถุนายน 2026 ครอบคลุมตัวบล็อกและฮอร์โมนเพศตรงข้ามสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี แต่ไม่รวมการผ่าตัด (Gezondheidsraad 2026) ข้อสรุปหลัก:
- การดูแลเพศสภาพเยาวชนของดัตช์ "ถูกจัดอย่างรอบคอบ" ด้วยระยะการสำรวจที่กว้างขวาง และสอดคล้องกับกรอบกฎหมายดัตช์
- การรักษาบรรลุผลทางร่างกายที่ตั้งใจไว้ มี "ข้อบ่งชี้ของการปรับปรุงบางอย่าง" ในผลลัพธ์ทางจิต และข้อมูลปัจจุบันเกี่ยวกับผลที่ไม่พึงประสงค์ไม่เป็นสาเหตุของความกังวล
- ผลต่อ การรับรู้และภาวะเจริญพันธุ์ ยังได้รับการวิจัยไม่เพียงพอ และ ข้อมูลระยะยาวขาดหาย
- การศึกษาในเนเธอร์แลนด์แสดงว่า 0% ถึง 3.5% หยุดฮอร์โมนที่เริ่มเมื่อเป็นผู้เยาว์ และไม่พบความเสียใจ แต่จำนวนผู้ที่มีความเสียใจ "ไม่สามารถกำหนดได้อย่างเหมาะสม" เนื่องจากการติดตามสั้นและการ "ออกจากการศึกษาอย่างมีนัยสำคัญ" สภาฯ ยังเห็นสัญญาณว่าบางคนที่หยุดหรือเสียใจไม่ได้บอกผู้ให้บริการของตน
- การปฏิบัติระหว่างประเทศที่อ้างถึงโปรโตคอลดัตช์ "ไม่สอดคล้องเสมอ" กับรูปแบบดัตช์ปัจจุบัน และไม่ชัดเจนว่าประเทศอื่นให้ความสนใจเพียงพอต่อการสำรวจและการสนับสนุนทางจิตใจหรือไม่
สภาฯ ไม่แนะนำให้เปลี่ยนการจัดองค์กรของการดูแล โดยให้เหตุผลว่าการไม่ทำอะไรก็อาจทำร้ายสุขภาพจิตได้ แนะนำให้สำรวจคำถามเรื่องเพศสภาพในการแพทย์ทั่วไปและการดูแลสุขภาพจิตตามปกติมากขึ้น กฎที่ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับการวินิจฉัยและการประเมินความสามารถในการยินยอมของเยาวชน การศึกษาหลายศูนย์พร้อมการติดตาม "ลึกเข้าสู่วัยผู้ใหญ่" ในกลุ่มตัวอย่างที่สะท้อนการส่งต่อล่าสุด และการติดตามมาตรฐานระดับประเทศ ส่วนหนึ่งเพื่อติดตามการหยุด ความเสียใจ และการเลิกเปลี่ยนเพศ แนะนำการวิจัยประสบการณ์และความต้องการการดูแลของผู้ที่หยุดหรือเสียใจ รวมถึงนอกศูนย์เพศสภาพเฉพาะทาง รัฐบาลดัตช์ยอมรับคำแนะนำในเดือนตุลาคม 2026 (กระทรวงสาธารณสุข สวัสดิการ และกีฬา 2026)
เนเธอร์แลนด์จึงเลือกเส้นทางที่แตกต่างจากอังกฤษ สวีเดน และฟินแลนด์ ซึ่งจำกัดตัวบล็อกหลังการทบทวนหลักฐานของตนเอง (ดู การทบทวนหลักฐาน) ข้อความของสภาฯ ดัตช์เองยอมรับช่องว่างหลายอย่างที่นักวิจารณ์ชี้: ไม่มีข้อมูลระยะยาว อัตราความเสียใจที่ไม่ทราบ การออกจากการศึกษาที่มีนัยสำคัญ และผู้ป่วยที่ออกจากการดูแลโดยไม่ถูกนับ
ผู้ที่เลิกเปลี่ยนเพศที่กลับไปที่คลินิกดัตช์เพื่อขอความช่วยเหลือบรรยายระบบที่ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะมา:
ฉันติดต่อนักบำบัดเพศสภาพและต้องอธิบายให้เธอฟังว่าทำไมฉันถึงเสียใจกับการเปลี่ยนเพศของฉัน โชคดีที่ผู้หญิงที่เป็นนักบำบัดของฉันเป็นคนใจดีมาก แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้ว่าความเสียใจเป็นสิ่งที่มีอยู่ เธอบอกฉันว่ามีน้อยกว่า 1% ที่มีความเสียใจ ดังนั้นเห็นได้ชัดว่าฉันเป็นกรณีที่น่าสนใจมากสำหรับเธอ —MoonKitten7, ผู้หญิงที่เลิกเปลี่ยนเพศ
สิ่งนี้หมายความว่าอะไร
- บุกเบิกแต่จำกัด การศึกษาในเนเธอร์แลนด์เป็นข้อมูลเชิงอนาคตชิ้นแรกเกี่ยวกับการยับยั้งวัยรุ่นในความทุกข์ทางเพศสภาพ พวกมันยังเล็ก ไม่มีการควบคุม จากคลินิกเดียว และหยุดที่อายุประมาณ 20 ปี ผลการค้นพบหลักเป็นที่โต้แย้งด้วยเหตุผลที่ตรวจสอบได้: แบบสอบถามที่เปลี่ยนไป ผลประโยชน์ที่ไม่สามารถแยกออกจากการบำบัดและการเจริญเติบโต และกลุ่มตัวอย่างสุดท้ายที่ตัดผู้ที่ไม่สามารถทำเส้นทางให้เสร็จ รวมถึงผู้ป่วยหนึ่งคนที่เสียชีวิต
- การจำลองที่ใกล้เคียงเพียงหนึ่งเดียวล้มเหลว การศึกษาอังกฤษด้วยเกณฑ์ที่คล้ายกันไม่พบการปรับตัวทางจิตใจ และการวิเคราะห์ซ้ำพบว่าชนกลุ่มน้อยที่มีนัยสำคัญแย่ลง
- เกณฑ์มีความสำคัญ และถูกละทิ้ง โปรโตคอลถูกออกแบบสำหรับวัยรุ่นที่เริ่มต้นเร็ว มั่นคงทางจิตใจ และได้รับการสนับสนุนอย่างดี ผู้ป่วยที่ขับเคลื่อนการเพิ่มขึ้นของการส่งต่อหลังปี 2012 มักไม่ผ่านเกณฑ์เหล่านี้ และคลินิกหลายแห่งก็ยังรักษาพวกเขา แพทย์คลินิกชาวดัตช์ Cass Review และสภาสุขภาพเนเธอร์แลนด์ต่างเรียกร้องให้วิจัยกลุ่มใหม่นี้
- การดำเนินต่อไม่เหมือนกับประโยชน์ ข้อมูลดัตช์ล่าสุดแสดงว่าเกือบทุกคนที่เริ่มตัวบล็อกไปต่อฮอร์โมน และเกือบทุกคนยังได้รับใบสั่งยาฮอร์โมนเมื่ออายุประมาณ 20 ปี นั่นไม่ได้แสดงว่าพวกเขาดีขึ้น และไม่จับความเสียใจในภายหลังหรือผู้ที่ออกจากการดูแล
- สิ่งที่ไม่รู้ ไม่มีการศึกษาใดติดตามผู้ป่วยของโปรโตคอลดัตช์จนถึงวัยกลางคนเกี่ยวกับสุขภาพจิต การทำหน้าที่ทางเพศ ภาวะเจริญพันธุ์ กระดูกหัก หรือการเลิกเปลี่ยนเพศ ไม่มีการศึกษาใดเปรียบเทียบพวกเขากับวัยรุ่นที่คล้ายกันซึ่งไม่ได้รับตัวบล็อก
หน้าที่เกี่ยวข้อง
- ตัวบล็อกวัยรุ่น: หลักฐาน มุมมองข้ามเพศและเลิกเปลี่ยนเพศ
- การทบทวนหลักฐาน: Cass Review และการแพทย์เพศสภาพเยาวชน
- การถอยกลับ: การออกจากอัตลักษณ์ข้ามเพศก่อนการแพทย์
- GIDS ของ Tavistock
- WPATH: แฟ้ม การทบทวนที่ถูกระงับ และเรื่องอื้อฉาว
- แนวทางของ Endocrine Society
- ภาวะเจริญพันธุ์และการเปลี่ยนเพศ
- การสร้างช่องคลอด
- การเปลี่ยนแปลงประชากรในการระบุตัวตนข้ามเพศ
- ความเสียใจจากการเปลี่ยนเพศ
- การยินยอมอย่างมีข้อมูลในการแพทย์เพศสภาพ
- กฎหมายเพศและอัตลักษณ์ทางเพศสภาพในยุโรป
เอกสารอ้างอิง
- Abbruzzese, E., Levine, S. B. & Mason, J. W. (2023). The Myth of "Reliable Research" in Pediatric Gender Medicine: A critical evaluation of the Dutch Studies—and research that has followed. Journal of Sex & Marital Therapy, 49(6). แหล่งอ้างอิง.
- Biggs, M. (2020). Gender Dysphoria and Psychological Functioning in Adolescents Treated with GnRHa: Comparing Dutch and English Prospective Studies. Archives of Sexual Behavior, 49(7), 2231–2236. แหล่งอ้างอิง.
- Biggs, M. (2023). The Dutch Protocol for Juvenile Transsexuals: Origins and Evidence. Journal of Sex & Marital Therapy, 49(4), 348–368. แหล่งอ้างอิง.
- Brik, T. et al. (2020). Trajectories of Adolescents Treated with Gonadotropin-Releasing Hormone Analogues for Gender Dysphoria. Archives of Sexual Behavior. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- Carmichael, P. et al. (2021). Short-term outcomes of pubertal suppression in a selected cohort of 12 to 15 year old young people with persistent gender dysphoria in the UK. PLOS ONE. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- Cass, H. (2024). Independent review of gender identity services for children and young people: Final report. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- Cohen-Kettenis, P. T. & van Goozen, S. H. M. (1998). Pubertal delay as an aid in diagnosis and treatment of a transsexual adolescent. European Child & Adolescent Psychiatry, 7, 246–248. แหล่งอ้างอิง.
- Cohen-Kettenis, P. T., Delemarre-van de Waal, H. A. & Gooren, L. J. G. (2008). The treatment of adolescent transsexuals: changing insights. Journal of Sexual Medicine, 5(8), 1892–1897. แหล่งอ้างอิง.
- Coleman, E. et al. (2022). Standards of Care for the Health of Transgender and Gender Diverse People, Version 8. International Journal of Transgender Health. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- de Nie, I. et al. (2022). Histological study on the influence of puberty suppression and hormonal treatment on developing germ cells in transgender women. Human Reproduction. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- de Vries, A. L. C. et al. (2011). Puberty suppression in adolescents with gender identity disorder: a prospective follow-up study. Journal of Sexual Medicine. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- de Vries, A. L. C., McGuire, J. K., Steensma, T. D., Wagenaar, E. C. F., Doreleijers, T. A. H. & Cohen-Kettenis, P. T. (2014). Young adult psychological outcome after puberty suppression and gender reassignment. Pediatrics, 134(4), 696–704. แหล่งอ้างอิง.
- de Vries, A. L. C. (2020). Challenges in Timing Puberty Suppression for Gender-Nonconforming Adolescents. Pediatrics, 146(4), e2020010611. แหล่งอ้างอิง.
- de Vries, A. L. C. (2023). Ensuring Care for Transgender Adolescents Who Need It: Response to 'Reconsidering Informed Consent for Trans-Identified Children, Adolescents and Young Adults'. Journal of Sex & Marital Therapy, 49(1), 108–114. แหล่งอ้างอิง.
- Delemarre-van de Waal, H. A. & Cohen-Kettenis, P. T. (2006). Clinical management of gender identity disorder in adolescents: a protocol on psychological and paediatric endocrinology aspects. European Journal of Endocrinology, 155(Suppl 1), S131–S137. แหล่งอ้างอิง.
- Gezondheidsraad (Health Council of the Netherlands) (2026). Transgenderzorg voor jongeren (Transgender care for young people). Publication 2026/12. แหล่งอ้างอิง.
- Ministry of Health, Welfare and Sport (2026). Beleidsreactie op advies Transgenderzorg voor jongeren (Government response to the Health Council advice). แหล่งอ้างอิง.
- Gooren, L. & Delemarre-van de Waal, H. (1996). The feasibility of endocrine interventions in juvenile transsexuals. Journal of Psychology & Human Sexuality, 8(4), 69–74. แหล่งอ้างอิง.
- Hembree, W. C. et al. (2017). Endocrine Treatment of Gender-Dysphoric/Gender-Incongruent Persons: An Endocrine Society Clinical Practice Guideline. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- Kaltiala-Heino, R. et al. (2015). Two years of gender identity service for minors: overrepresentation of natal girls with severe problems in adolescent development. Child and Adolescent Psychiatry and Mental Health. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- McPherson, S. & Freedman, D. E. P. (2024). Psychological Outcomes of 12–15-Year-Olds with Gender Dysphoria Receiving Pubertal Suppression in the UK: Assessing Reliable and Clinically Significant Change. Journal of Sex & Marital Therapy, 50(3), 315–325. แหล่งอ้างอิง.
- National Institute for Health and Care Excellence (2020). Evidence review: Gonadotrophin releasing hormone analogues for children and adolescents with gender dysphoria. แหล่งอ้างอิง.
- Negenborn, V. L. et al. (2017). Lethal Necrotizing Cellulitis Caused by ESBL-Producing E. Coli after Laparoscopic Intestinal Vaginoplasty. Journal of Pediatric and Adolescent Gynecology, 30(1). แหล่งอ้างอิง.
- NRC (2021). Zijn de zorgen over transjongeren bij de genderpoli terecht? (interview with Thomas Steensma). แหล่งอ้างอิง.
- Olson-Kennedy, J. et al. (2025). Mental and Emotional Health of Youth after 24 months of Gender-Affirming Medical Care Initiated with Pubertal Suppression. medRxiv (preprint). หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- Roberts, C. M. et al. (2022). Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- Teteleptal, B. (2021). Interview with Thomas Steensma, Algemeen Dagblad, 27 February 2021 (English translation by Voorzij). แหล่งอ้างอิง.
- van der Loos, M. A. T. C. et al. (2022). Continuation of gender-affirming hormones in transgender people starting puberty suppression in adolescence: a cohort study in the Netherlands. Lancet Child & Adolescent Health. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- van der Loos, M. A. T. C. et al. (2023). Children and adolescents in the Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria: trends in diagnostic- and treatment trajectories during the first 20 years of the Dutch Protocol. Journal of Sexual Medicine, 20(3), 398–409. แหล่งอ้างอิง.
- van der Loos, M. A. T. C. et al. (2023). Bone Mineral Density in Transgender Adolescents Treated With Puberty Suppression and Subsequent Gender-Affirming Hormones. JAMA Pediatrics. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
- van der Loos, M. A. T. C. (2024). The Dutch Protocol: Coming of Age (doctoral thesis, Vrije Universiteit Amsterdam). แหล่งอ้างอิง.
- Wiepjes, C. M. et al. (2018). The Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria Study (1972–2015): Trends in Prevalence, Treatment, and Regrets. Journal of Sexual Medicine. หน้าการศึกษา, แหล่งอ้างอิง.
อัปเดตล่าสุด: · ดู 1 ครั้ง
เสนอบทความหรือการปรับปรุง
พบสิ่งที่ขาดหาย ไม่ชัดเจน หรือไม่ถูกต้องในหน้านี้ หรือมีไอเดียสำหรับบทความที่เกี่ยวข้องไหม? บอกเรา แล้วเราจะพิจารณา
หน้าที่เกี่ยวข้อง:
- การทบทวนหลักฐาน: รายงาน Cass และเวชศาสตร์ทางเพศในเยาวชน
รายงาน Cass และการทบทวนหลักฐานระดับชาติในสวีเดน ฟินแลนด์ นอร์เวย์ สหรัฐฯ และที่อื่น ๆ พบอะไรเกี่ยวกับเวชศาสตร์ทางเพศในเยาวชนและดีทรานซิชัน
- ประวัติศาสตร์การแพทย์เพศสภาพ: จากเฮิร์ชเฟลด์สู่การยืนยัน
การแพทย์เพศสภาพพัฒนาจากสถาบันเบอร์ลินของเฮิร์ชเฟลด์สู่โมเดลการยืนยันอย่างไร และทำไมการทบทวนหลักฐานล่าสุดจึงถอยกลับ
- ฮอร์โมนข้ามเพศ: ผล ความเสี่ยง และการหยุด
ฮอร์โมนข้ามเพศถูกสั่งใช้อย่างไร เปลี่ยนอะไรบ้าง ผลถาวร ความเสี่ยงที่ทราบทั้งหมด หลักฐานประโยชน์ที่อ่อน และสิ่งที่ผู้ดีทรานซิชันรายงาน
- อันตรายจากการรักษา: เมื่อการแพทย์ด้านเพศก่อให้เกิดอันตราย
อันตรายจากการรักษาในการแพทย์ด้านเพศ: อันตรายที่เกิดจากการแทรกแซงเพื่อข้ามเพศเอง กลไก ข้อถกเถียงเรื่องหลักฐาน และเรื่องเล่าของผู้ดีทรานซิชัน
- การยินยอมโดยได้รับการบอกกล่าวในการแพทย์ด้านเพศสภาพ
ความหมายของการยินยอมโดยได้รับการบอกกล่าวในการแพทย์ด้านเพศสภาพ คำบอกเล่าของผู้เลิกเปลี่ยนเพศเรื่องความล้มเหลว และงานวิจัยเรื่องการเปิดเผยความเสี่ยง
- เรื่องอื้อฉาวในเวชศาสตร์ทางเพศและผู้เปิดโปง
ผู้เปิดโปง งานวิจัยที่ถูกกักไว้ ข้อค้นพบของหน่วยกำกับดูแล และการยอมความในเวชศาสตร์ทางเพศเยาวชนทั่วโลก ข้อกล่าวหา สิ่งที่พิสูจน์แล้ว และผลลัพธ์
- การฆ่าตัวตายและการข้ามเพศ: เรื่องเล่ากับหลักฐาน
เรื่องเล่า "ข้ามเพศหรือฆ่าตัวตาย" เทียบกับข้อมูลแบบสำรวจ คลินิก และทะเบียน ตัวแปรกวนทางจิตเวช ความเสี่ยงการแพร่กระจาย และเรื่องเล่าของคนข้ามเพศและผู้ดีทรานซิชัน
- การผ่าตัดข้ามเพศ: หัตถการ ผลลัพธ์ และความเสียใจ
ศูนย์รวมเรื่องการผ่าตัดข้ามเพศ: แต่ละหัตถการนำอะไรออก หลักฐานภาวะแทรกซ้อนและความเสียใจ จำนวนที่เพิ่มขึ้นในผู้เยาว์ ปัญหาความยินยอม และประสบการณ์ผู้เลิกข้ามเพศ