Γιατί η χειρουργική είναι διαφορετική

Η χειρουργική επιβεβαίωσης φύλου (που αποκαλείται επίσης χειρουργική αλλαγής φύλου, SRS, ή χειρουργική «άνω» και «κάτω») είναι το τμήμα της μετάβασης που δεν μπορεί να τεθεί σε παύση ή να σταματήσει. Οι κοινωνικές αλλαγές μπορούν να αναστραφούν με κοινωνικό κόστος. Πολλές επιδράσεις των ορμονών εξασθενούν ή αντιστρέφονται εν μέρει μετά τη διακοπή των ορμονών. Τα χειρουργικά αφαιρεθέντα στήθη, οι όρχεις, οι ωοθήκες, οι μήτρες και ο πεϊκός ιστός δεν ξαναφυτρώνουν, και τα όργανα που αφαιρούνται παίρνουν μαζί τους τις λειτουργίες τους: τον θηλασμό, τη γονιμότητα και την παραγωγή ορμονών από τον ίδιο τον οργανισμό.

Αυτή η ασυμμετρία είναι ο λόγος που η χειρουργική βρίσκεται στο κέντρο της συζήτησης για τη συγκατάθεση κατόπιν ενημέρωσης. Μια επιλογή που δεν μπορεί να αναστραφεί απαιτεί πολύ υψηλό επίπεδο κατανόησης και πρέπει να αντέχει για κάποιον που μπορεί να βλέπει το σώμα του εντελώς διαφορετικά δέκα χρόνια αργότερα. Αυτή η ενότητα συνοψίζει τις κύριες επεμβάσεις, πόσο συχνά και σε ποιες ηλικίες γίνονται, τι μπορεί και τι δεν μπορεί να δείξει η έρευνα των αποτελεσμάτων, και τι λένε τόσο οι απομεταβασίες (detransitioned) όσο και τα άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως τρανς (trans-identified) για τη ζωή με τα αποτελέσματα. Κάθε επέμβαση έχει τη δική της λεπτομερή σελίδα, με σύνδεσμο παρακάτω.

Αυτή η σελίδα δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή.

Οι επεμβάσεις με μια ματιά

Οι επεμβάσεις διαφέρουν ανάλογα με το φύλο. Στις γυναίκες που ταυτίζονται ως άνδρες ή ως μη δυαδικές, η χειρουργική ως επί το πλείστον αφαιρεί υγιή γυναικεία όργανα (στήθη, μήτρα, ωοθήκες) και μπορεί στη συνέχεια να επιχειρήσει να κατασκευάσει πέος. Στους άνδρες που ταυτίζονται ως γυναίκες, η χειρουργική αφαιρεί τους όρχεις και συνήθως αναπλάθει πεϊκό και οσχεϊκό ιστό σε νεοκόλπο ή αιδοίο. Καμία τεχνική δεν δημιουργεί λειτουργικά όργανα του αντίθετου φύλου.

Η θηλυκοποίηση του προσώπου, η σμίλευση του θυρεοειδούς χόνδρου, η αύξηση στήθους στους άνδρες και η διαμόρφωση σώματος δεν καλύπτονται ακόμη σε δικές τους σελίδες. Μοιράζονται τα ίδια προβλήματα τεκμηρίωσης που περιγράφονται παρακάτω. Για τη μεταμέλεια μετά από χειρουργική θώρακα ειδικότερα, δείτε μεταμέλεια μετά την άνω χειρουργική.

Τι δείχνουν οι σελίδες των επεμβάσεων

Κάποια θέματα εμφανίζονται σε κάθε σελίδα επέμβασης:

• Τα ποσοστά επιπλοκών εξαρτώνται από τον τρόπο μέτρησής τους. Οι σειρές μαστεκτομής αναφέρουν οτιδήποτε από 5% έως 50% «οποιαδήποτε επιπλοκή», ανάλογα με τους ορισμούς και την παρακολούθηση. Η φαλλοπλαστική βρίσκεται στο άλλο άκρο: μια μετα-ανάλυση του 2022 συγκέντρωσε ποσοστό επιπλοκών 76.5%, συμπεριλαμβανομένου 34% ουρηθρικού συριγγίου (Wang et al. 2022). Οι σειρές κολποπλαστικής αναφέρουν αισθητική αναθεώρηση στο 20–54% των ασθενών.
• Απώλειες που δεν μετρώνται ως επιπλοκές. Ακόμη και όταν η επέμβαση εξελίσσεται ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί, τερματίζει ούτως ή άλλως τον θηλασμό, τη γονιμότητα ή τη φυσική παραγωγή ορμονών. Πρόκειται για αναμενόμενα αποτελέσματα, επομένως δεν εμφανίζονται ποτέ στους πίνακες επιπλοκών. Μια αναφορά περιστατικού του 2023 περιέγραψε τη θλίψη μιας γυναίκας που αποτρανζίσιον για την αδυναμία της να θηλάσει, και διαπίστωσε ότι ο θηλασμός σπάνια αναφέρεται στο υλικό συγκατάθεσης για μαστεκτομή (Gribble, Bewley & Dahlen 2023).
• Η μετάνοια για τη γονιμότητα μπορεί να κρύβεται μέσα στη γενική ικανοποίηση. Σε έρευνα μεταξύ διαφυλικών αρσενικών ασθενών μετά από υστερεκτομή, το 38.6% ανέφερε κάποια μετάνοια απόφασης σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο είχε αντιμετωπιστεί η γονιμότητα πριν από την επέμβαση, αν και λίγοι δήλωσαν ότι μετάνιωσαν για την ίδια την επέμβαση (Johnson et al. 2023). Δείτε γονιμότητα.

Τάσεις: περισσότερες επεμβάσεις, νεότεροι ασθενείς

Ο αριθμός των επεμβάσεων αυξήθηκε απότομα στα τέλη της δεκαετίας του 2010. Μια εθνική ανάλυση στις ΗΠΑ εκτίμησε ότι 48,019 άτομα υποβλήθηκαν σε επέμβαση επιβεβαίωσης φύλου μεταξύ 2016 και 2020. Οι ετήσιοι αριθμοί σχεδόν τριπλασιάστηκαν μεταξύ 2016 και 2019 πριν από μια πτώση το 2020 κατά τη διάρκεια της πανδημίας (Wright et al. 2023). Οι επεμβάσεις μαστού και θώρακα αποτέλεσαν το 56.6% όλων των επεμβάσεων. Τα άτομα ηλικίας 19–30 έλαβαν πάνω από τις μισές από αυτές. Οι έφηβοι ηλικίας 12–18 αντιστοιχούσαν στο 7.7% (περίπου 3,678 άτομα κατά την περίοδο), κυρίως επεμβάσεις θώρακα, ενώ 405 υποβλήθηκαν σε επέμβαση γεννητικών οργάνων (STAT News summary).

Τα δεδομένα για ανηλίκους προέρχονται από λίγες πηγές:

• Στο Kaiser Permanente Northern California, ένα μεγάλο σύστημα υγείας των ΗΠΑ, το ποσοστό μαστεκτομής σε κορίτσια ηλικίας 12–17 αυξήθηκε 13 φορές μεταξύ 2013 και 2020, από 3.7 σε 47.7 ανά 100,000 άτομα-έτη. Η διάμεση ηλικία κατά την παραπομπή ήταν 16, και η νεότερη παραπεμφθείσα ήταν 12. Μόνο το 65.6% των 209 ασθενών είχε παρακολούθηση άνω του ενός έτους (Tang et al. 2022).
• Μια κλινική μελέτη στις ΗΠΑ για χειρουργική επέμβαση θώρακα σε διαφυλικούς αρσενικούς νέους περιέλαβε 33 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επέμβαση κάτω των 18. Δεκαέξι από αυτούς ήταν 15 ή μικρότεροι, και ο νεότερος ήταν 13. Η μελέτη διαπίστωσε ότι το 32% ανέφερε μακροχρόνια απώλεια αίσθησης στη θηλή (Olson-Kennedy et al. 2018).
• Μια ανάλυση του Reuters σε ασφαλιστικές απαιτήσεις διαπίστωσε τουλάχιστον 776 μαστεκτομές σε κορίτσια ηλικίας 13–17 με διάγνωση δυσφορίας φύλου μεταξύ 2019 και 2021. Αυτοί είναι πιθανώς υποεκτιμημένοι αριθμοί, επειδή οι ιδιοπληρωμένες επεμβάσεις δεν καταγράφηκαν (Reuters 2022).

Η αύξηση έχει σημασία επειδή οι ασθενείς άλλαξαν. Το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας για μακροχρόνια μετάνοια προέρχεται από ενήλικες που αντιμετωπίστηκαν με παλαιότερα, αυστηρότερα πρωτόκολλα διαλογής. Τα πρόσφατα δείγματα αποτρανζίσιον κυριαρχούνται από νέες γυναίκες, πολλές με πρόσφατα εμφανισθείσες ταυτότητες και ψυχιατρικό ιστορικό (Littman et al. 2024). Τα ευρήματα από τις προηγούμενες ομάδες μπορεί να μην ισχύουν γι' αυτές (Cohn 2023). Η Cass Review (η ανεξάρτητη αναθεώρηση του 2024 στην Αγγλία για τις υπηρεσίες φύλου των νέων) και άλλες ανασκοπήσεις τεκμηρίων περιγράφουν την ίδια αλλαγή στο ποιοι αναζητούν θεραπεία.

Τι δείχνουν τα τεκμήρια για τα αποτελέσματα

Μελέτες μετάνοιας

Ο αριθμός που παρατίθεται συχνότερα είναι ένα συγκεντρωτικό ποσοστό μετάνοιας περίπου 1% σε 27 μελέτες και 7,928 ασθενείς (Bustos et al. 2021). Μελέτες μεμονωμένης επέμβασης αναφέρουν παρόμοιους αριθμούς. Ένα παράδειγμα είναι μια κοόρτη μαστεκτομής στο JAMA Surgery με διάμεση βαθμολογία 0 στην κλίμακα μετάνοιας απόφασης (Bruce et al. 2023). Χειρουργοί που ερωτήθηκαν για τους δικούς τους ασθενείς εκτίμησαν 0.2–0.3% (Narayan et al. 2021).

Αυτοί οι αριθμοί έχουν δομικές αδυναμίες, οι οποίες καλύπτονται με περισσότερες λεπτομέρειες στη σελίδα κάθε επέμβασης:

• Η παρακολούθηση είναι συντομότερη από τον χρόνο που χρειάζεται για να εμφανιστεί η μεταμέλεια. Μελέτες για τη μεταμέλεια και την απομετάβαση αναφέρουν χρόνους περίπου 3 έως 130 μηνών πριν διατυπωθεί η μεταμέλεια, με διάμεσες τιμές γύρω στα 7,5–8 χρόνια σε ορισμένες κοόρτες. Οι περισσότερες χειρουργικές μελέτες παρακολουθούν τους ασθενείς για πολύ λιγότερο χρόνο (Cohn 2023).
• Πολλοί ασθενείς χάνονται κατά την παρακολούθηση. Στην κοόρτη Bruce ανταποκρίθηκε μόνο το 59%, και όσοι δεν ανταποκρίθηκαν ήταν πιο μακριά από τη χειρουργική επέμβαση. Στη σειρά εφήβων του Tang, το ένα τρίτο είχε λιγότερο από ένα έτος παρακολούθησης.
• Οι άνθρωποι που μετανιώνουν συχνά δεν επιστρέφουν. Στην έρευνα του Littman σε 100 απομεταβαίνοντες, μόνο το 24% είχε πει στους κλινικούς που τους θεράπευσαν ότι απομετάβησαν (Littman 2021). Ένας χειρουργός δεν μπορεί να καταγράψει μεταμέλεια από ασθενείς που δεν επιστρέφουν ποτέ.
• Η «μεταμέλεια» ορίζεται στενά. Πολλές μελέτες μετρούν μόνο επίσημα αιτήματα αντιστροφής ή τεκμηριωμένη μεταμέλεια. Κάποιος που «συμφιλιώθηκε» με ένα σώμα που δεν θα επέλεγε ξανά συνήθως καταγράφεται ως ικανοποιημένος.

Το ειλικρινές συμπέρασμα είναι αυτό που βγάζει ο Cohn: το πραγματικό ποσοστό είναι άγνωστο. Αυτή η αβεβαιότητα είναι από μόνη της κάτι που πρέπει να ειπωθεί στους ασθενείς πριν συναινέσουν. Για μια ευρύτερη ματιά στη μεταμέλεια, δείτε μεταμέλεια μετάβασης.

Ψυχική υγεία και αυτοκτονία μετά τη χειρουργική επέμβαση

Η χειρουργική επέμβαση συχνά δικαιολογείται ως απαραίτητη για την πρόληψη της αυτοκτονίας. Τα δεδομένα του πληθυσμού δεν δείχνουν ότι μειώνει τον κίνδυνο αυτοκτονίας:

• Μια σουηδική κοόρτη πληθυσμού όλων των 324 ατόμων που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου μεταξύ 1973 και 2003 διαπίστωσε ότι, μετά την επέμβαση, είχαν περίπου πενταπλάσιο κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας σε σχέση με αντιστοιχισμένους μάρτυρες (προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου 4,9) και σχεδόν τριπλάσιο κίνδυνο ψυχιατρικής ενδονοσοκομειακής φροντίδας (Dhejne et al. 2011).
• Μια ευρέως δημοσιοποιημένη σουηδική μελέτη μητρώου ανέφερε αρχικά ότι η επέμβαση μείωσε τη μεταγενέστερη θεραπεία ψυχικής υγείας. Μετά την επανάλυση, η διόρθωση του περιοδικού ανέφερε ότι τα αποτελέσματα «δεν έδειξαν κανένα πλεονέκτημα της επέμβασης» για τη φροντίδα της διάθεσης ή του άγχους ή για νοσηλεία μετά από απόπειρες αυτοκτονίας (Bränström & Pachankis correction 2020).
• Μια μελέτη του 2024 σε αμερικανικά αρχεία υγείας (TriNetX, 56 οργανισμοί υγείας) διαπίστωσε απόπειρες αυτοκτονίας στο 3,47% των μετεγχειρητικών ασθενών έναντι 0,29% των γενικών ασθενών επειγόντων περιστατικών. Μετά την αντιστοίχιση κατά τάση (στατιστική αντιστοίχιση με παρόμοιους ασθενείς) έναντι ατόμων που είχαν υποβληθεί σε βασεκτομή ή απολίνωση σαλπίγγων, ο κίνδυνος ήταν ακόμη 4,71 φορές υψηλότερος (Straub et al. 2024).

Καμία από αυτές τις μελέτες δεν μπορεί να δείξει ότι η επέμβαση προκαλεί βλάβη. Η μελέτη Straub αντιστοίχισε μόνο δημογραφικά στοιχεία, όχι τη βασική ψυχική υγεία, και τα άτομα που αναζητούν επέμβαση φέρουν ήδη βαρύ ψυχιατρικό φορτίο. Αλλά τα δεδομένα δεν μπορούν να στηρίξουν ούτε τον ισχυρισμό ότι η επέμβαση προστατεύει αξιόπιστα. Ο αυξημένος κίνδυνος συνεχίζεται μετά την επέμβαση, γι' αυτό οι συγγραφείς της Straub ζητούν μακροχρόνια ψυχιατρική υποστήριξη. Δείτε αυτοκτονία και μετάβαση για τα πλήρη στοιχεία.

Συναίνεση κατόπιν ενημέρωσης για μη αναστρέψιμη χειρουργική επέμβαση

Αρκετά ξεχωριστά προβλήματα υπονομεύουν τη συναίνεση για χειρουργική επέμβαση:

1. Ταχύτητα και επιφανειακή αξιολόγηση. Οι απομεταβαίνοντες περιγράφουν συνεδρίες που αφορούσαν σχέδια τομών και επιλογές θηλών, όχι το γιατί ήθελαν την επέμβαση. Στην έρευνα του Littman, το 55% ένιωθε ότι δεν είχε αξιολογηθεί επαρκώς πριν από τη μετάβαση (Littman 2021). Σε έρευνα του 2024 σε νεαρούς ενήλικες απομεταβαίνοντες, το 28% είχε υποβληθεί σε επέμβαση, και οι περισσότεροι ένιωθαν ελάχιστα ενημερωμένοι για τους κινδύνους και τις εναλλακτικές (Littman et al. 2024).
2. Απώλειες που είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς εκ των προτέρων. Ένας 16χρονος που δεν μπορεί να φανταστεί ότι θα θέλει να τον αγγίζουν, να θηλάσει ένα μωρό ή να έχει μια καριέρα που θα επηρεαστεί από μια δια βίου εξάρτηση από ορμόνες δεν αρνείται πληροφορίες. Του ζητείται να κρίνει έναν μελλοντικό εαυτό που δεν γνωρίζει ακόμη.
3. Πίεση από το μήνυμα «μετάβαση ή αυτοκτονία». Η συναίνεση που δίνεται με την πεποίθηση ότι η μόνη εναλλακτική είναι ο θάνατος δεν είναι ελεύθερη συναίνεση. Αρκετοί απομεταβαίνοντες περιγράφουν ακριβώς αυτό.
4. Προειδοποιητικά σημάδια ψυχικής υγείας που παραβλέπονται. Στο δείγμα του Littman του 2024, το 95% είχε τουλάχιστον μία ψυχιατρική διάγνωση στη ζωή του, κυρίως πριν από την ταυτοποίησή τους ως trans (Littman et al. 2024). Ο Jorgensen υποστηρίζει ότι τα προβλήματα ψυχικής υγείας, το τραύμα και η νευροδιαφορετικότητα συχνά δεν διερευνώνται επαρκώς πριν από τη μετάβαση (Jorgensen 2023).

Μια απομεταβαίνουσα γυναίκα, που υποβλήθηκε σε μαστεκτομή σε ηλικία 16 ετών το 2013, έγραψε:

Είχα πολύ εύκολη ανάρρωση από τη μαστεκτομή μου, χωρίς επιπλοκές, και με όλα τα κριτήρια είχα «καλό αποτέλεσμα» αισθητικά… Κι όμως εξακολουθώ να βιώνω όλον αυτόν τον πόνο. Κανείς εκείνη την εποχή δεν μου είπε ότι θα είχα τόσο πολύ νευρικό πόνο και ότι δεν θα έφευγε ποτέ. Περίμενα απώλεια αίσθησης, όχι διαλυμένα νεύρα. Δεν ενημερώθηκα πραγματικά και η επέμβασή μου έγινε μόνο 1 μήνα μετά τη συμβουλευτική. Ήμουν σε Τ μόνο 11 μήνες. —detrans-throwaway7, detrans γυναίκα

Ένας αρσενικός σχολιαστής του οποίου η επέμβαση στα κάτω μέρη οδήγησε σε μεταμέλεια περιέγραψε παρόμοια διαδικασία:

Ο ψυχίατρος, ο ενδοκρινολόγος και ο χειρουργός απλώς με έβαλαν να υπογράψω μια «ενημερωμένη συναίνεση» και αυτό ήταν όλο, κανείς δεν με ενημέρωσε για τις συνέπειες... —AdorableSquash997, κοινωνικά τρανς, μετανιώνει για όλη τη μετάβαση

Ένας άλλος περιέγραψε πώς οι αμφιβολίες μπορεί να είναι παρούσες εκείνη τη στιγμή και παρόλα αυτά να μην εκφράζονται:

Έκανα επέμβαση στο στήθος στα 16. Θυμάμαι τον χειρουργό μου να με ρωτάει αν είμαι σίγουρη αρκετές φορές και θυμάμαι ότι δεν ήμουν σίγουρη και πολύ ήσυχα μουρμούρισα ναι. Κανείς δεν ήταν εδώ για μένα. Είμαι 21 τώρα και μετανιώνω για όλα. —gurodog, αμφισβητεί την ίδια της την τρανς ταυτότητα

Οι σελίδες κριτική της ενημερωμένης συναίνεσης και ιατρογενής βλάβη καλύπτουν τα ευρύτερα επιχειρήματα.

Εμπειρίες επέμβασης ατόμων που απομετάβηκαν

Γυναικείες εμπειρίες

Στο /r/detrans, πολλοί σχολιαστές που χειρουργήθηκαν ως γυναίκες μιλούν για θλίψη, φαντασμικές αισθήσεις, μούδιασμα και νευρικό πόνο. Αρκετοί περιγράφουν επίσης μια καθυστέρηση: ανακούφιση, ή απλώς τίποτα, στην αρχή, και μεταμέλεια μήνες ή χρόνια αργότερα. Κάποιοι λένε ότι η αναμενόμενη ευφορία δεν ήρθε ποτέ:

Το να ξυπνήσω από την επέμβαση με μεγάλες φρέσκες ουλές (και τη σωματική αίσθηση αυτού) ήταν απίστευτα νηφάλιο σε σύγκριση με τις αιθέριες, όμορφες ιδέες που συνδέονται με αυτή τη «διαδικασία που ευθυγραμμίζει την ψυχή», όπως διαφημίζεται η επέμβαση στο στήθος. Η ευφορία δεν ήρθε ποτέ για μένα… —nervkeen_, detrans γυναίκα

Όταν αφαιρούνται οι ωοθήκες μαζί με τη μήτρα, η απώλεια είναι ταυτόχρονα αναπαραγωγική και ορμονική:

ναι, πολύ. χειρότερο λάθος. το μετανιώνω περισσότερο από τη μαστεκτομή μου. (και τα δύο είναι φρικτά πάντως). να παίρνω αυτά τα χάπια για όλη μου τη ζωή, εξαντλημένη και να νιώθω σαν σκουπίδι όλη την ώρα, να μην έχω πια περίοδο, να μην μπορώ να κάνω παιδιά και να κάνω τη δική μου οικογένεια. —starberrles, detrans γυναίκα

Ανδρικές εμπειρίες

Οι αρσενικοί σχολιαστές περιγράφουν χαμένη σεξουαλική λειτουργία, δια βίου διαστολή, λοιμώξεις και την απώλεια της φυσικής τεστοστερόνης. Ένα επαναλαμβανόμενο θέμα είναι ότι η ίδια η επέμβαση λειτούργησε ως σοκ που τερμάτισε την πεποίθηση πίσω από αυτήν:

Όταν ξύπνησα από τη SRS μου και κατά λάθος κοίταξα προς τα κάτω ενώ άλλαζαν έναν επίδεσμο και είδα την κατάσταση του σώματός μου, η άμεση αντανακλαστική σκέψη μου ήταν: «Θεέ μου. Τι τους άφησα να μου κάνουν;»… Η ημέρα που χειρουργήθηκα ήταν η αρχή της νοητικής μου απομετάβασης, καθώς συγκλόνισε το μυαλό μου όπως ένας απινιδωτής που επαναφέρει έναν λανθασμένο καρδιακό παλμό στον ρυθμό. —Hedera_Thorn, detrans άνδρας

Μετά την ορχεκτομή, η απώλεια γίνεται αισθητή σε όλο το σώμα, όχι μόνο στα γεννητικά όργανα:

Έχασα τους όρχεις μου εξαιτίας της μετάβασης φύλου, και έχω βυθιστεί στην ντροπή γνωρίζοντας ότι το έκανα αυτό στον εαυτό μου. Έχασα μυς, ενέργεια, σεξουαλική επιθυμία. —Reasonable-Fix-6380, άνδρας που σταμάτησε τη μετάβαση

Το πώς η επέμβαση επηρεάζει την επιθυμία, τη διέγερση και τον οργασμό καλύπτεται στη σελίδα σεξουαλική λειτουργία.

Απομετάβαση χωρίς μεταμέλεια

Η απομετάβαση και η χειρουργική μεταμέλεια δεν είναι το ίδιο πράγμα. Μερικά άτομα που απομετάβηκαν λένε ότι δεν μετανιώνουν για την επέμβασή τους ή ότι τα συναισθήματά τους είναι ανάμεικτα:

Δεν είχα καμία αμφιβολία. Ήμουν δεκαεννέα. Αλλά από τότε, απομετάβηκα… Δεν το μετανιώνω, κι όμως μου λείπουν ακόμα τα στήθη μου. Είναι εξίσου απελευθερωτικό όσο και απογοητευτικό. —Lusin3577, detrans γυναίκα

Θέλω να πω... απομετάβηκα και δεν μετανιώνω για την επέμβαση στο στήθος. Είμαι butch και είμαι σε καλή παρέα· πολλές από εμάς το έχουμε κάνει… Αν έχεις οποιονδήποτε δισταγμό, θα το ανέβαλλα. Μπορείς πάντα να επιλέξεις να το κάνεις αργότερα. —graybutch, detrans γυναίκα

Αυτές οι μαρτυρίες περιπλέκουν έναν απλό τίτλο περί «μετάνοιας». Δείχνουν επίσης ένα συνηθισμένο μοτίβο σε ανθρώπους που δεν μετανιώνουν για την επέμβαση: έντονη δυσφορία για ένα συγκεκριμένο σημείο του σώματος και αποδοχή του επίπεδου θώρακα ως γυναίκα που δεν συμμορφώνεται με τα έμφυλα πρότυπα, όχι ως άνδρας. Οι ίδιοι σχολιαστές εξακολουθούν να συμβουλεύουν όποιον έχει αμφιβολίες να περιμένει.

Διεμφυλικές οπτικές για την ικανοποίηση από τη χειρουργική επέμβαση

Πολλοί άνθρωποι που ταυτίζονται ως τρανς αναφέρουν υψηλή ικανοποίηση από την επέμβαση και οι μαρτυρίες τους πρέπει να αποδίδονται με ακρίβεια:

22 χρόνια μετά την ορχεκτομή, περίπου 8 χρόνια μετά την SRS. Μηδενική μετάνοια για την επέμβαση. Θα είχα κάνει καλύτερη επιλογή με τον πρώτο μου χειρουργό, αλλά όσον αφορά την ίδια τη διαδικασία; Θα την είχα κάνει πολύ νωρίτερα, αν μπορούσα. —AutumnGlow33, τρανς γυναίκα (MTF)

Οι τρανς σχολιαστές είναι επίσης συχνά ειλικρινείς για το βάρος της επέμβασης και υποστηρίζουν ότι οι επιπλοκές συζητούνται πολύ λίγο στις δικές τους κοινότητες:

Η SRS είναι μια πολύ σοβαρή επέμβαση που, όπως μια μεταμόσχευση οργάνου, απαιτεί τουλάχιστον μία εβδομάδα νοσηλείας και δια βίου μετεγχειρητική φροντίδα. Μπορεί να σώσει ζωές, αλλά πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές για το πού βρίσκεται η ιατρική επιστήμη και ποιοι είναι οι σημερινοί της περιορισμοί. —DoctorOzone, τρανς γυναίκα (MTF)

Μου ραγίζει την καρδιά να διαβάζω τις ιστορίες τρόμου, και πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεχίσουν να μοιράζονται τις εμπειρίες τους, καλές και κακές. Όσοι έχουν αρνητικά αποτελέσματα χρειάζονται περισσότερη στήριξη και δεν πρέπει να καταδικάζονται ως κήρυκες φόβου. —Vladd88, τρανς γυναίκα (MTF)

Δύο πράγματα μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα. Πολλοί άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι με την επέμβασή τους. Και τα συστήματα που μετρούν αυτή την ικανοποίηση είναι κακώς τοποθετημένα για να βλέπουν όσους δεν είναι. Η δημοσιοποίηση αρνητικών αποτελεσμάτων δεν είναι επίθεση σε ικανοποιημένους ασθενείς. Είναι η πληροφορία στην οποία βασίζεται η ενημερωμένη συναίνεση.

Αντιστροφή και ανακατασκευή

Καμία επέμβαση αλλαγής φύλου δεν μπορεί να «αντιστραφεί» πραγματικά. Εφικτή είναι μια δεύτερη, διαφορετική επέμβαση που ξαναχτίζει μια προσέγγιση:

• Μετά τη μαστεκτομή: ανακατασκευή μαστού με ενθέματα, μεταμόσχευση λίπους ή κρημνό. Όσοι έχουν διακόψει τη μετάβαση αναφέρουν ανάμεικτα αποτελέσματα και πραγματικά εμπόδια: κάποιες ασφαλιστικές που πλήρωσαν τη μαστεκτομή αρνούνται να καλύψουν την ανακατασκευή και κάποιοι χειρουργοί αρνούνται να τους δεχτούν. Βλ. μετάνοια για την επέμβαση θώρακα.
• Μετά τη φαλλοπλαστική: το πέος μπορεί να αφαιρεθεί και η προέκταση της ουρήθρας να αναιρεθεί, αλλά η ουλή στη δότρια περιοχή του πήχη ή του μηρού είναι μόνιμη. Οι χαμένες ωοθήκες και η μήτρα δεν μπορούν να αντικατασταθούν.
• Μετά την κολποπλαστική: ο κόλπος μπορεί να κλείσει ή να μετατραπεί σε μηδενικό βάθος, και ουρολόγοι σε λίγα κέντρα επιχειρούν φαλλική ανακατασκευή. Ο αρχικός στυτικός ιστός και η αίσθηση δεν μπορούν να αποκατασταθούν.
• Μετά την ορχεκτομή: εμφυτεύματα όρχεων και δια βίου υποκατάσταση τεστοστερόνης. Η γονιμότητα έχει χαθεί.

Όσοι έχουν διακόψει τη μετάβαση επισημαίνουν συχνά την ανισορροπία: το να κάνεις την επέμβαση ήταν εύκολο, αλλά το να βρεις βοήθεια μετά είναι δύσκολο.

Το πιο δύσκολο, νομίζω, είναι να βρεις χειρουργό που θα αναιρέσει κάποια πράγματα. Είναι πιο δύσκολο από το να αλλάξεις κάτι στο σώμα σου μόνιμα με όσες επεμβάσεις θέλεις, αλλά τη στιγμή που θέλεις να γυρίσεις πίσω, ξαφνικά γίνεται περίεργο και παράξενο. —krone6, MTF που αμφισβητεί αυτή τη στιγμή το φύλο

Σε μια διαδικτυακή έρευνα σε άτομα που έχουν διακόψει τη μετάβαση, πολλοί περιέγραψαν ότι χρειάστηκαν ιατρική βοήθεια για χειρουργικές επιπλοκές και διαδικασίες αντιστροφής, αλλά συνάντησαν υποτιμητικούς ή ανημέρωτους παρόχους. Μόνο το 18% ένιωσε ότι έλαβε αρκετή στήριξη συνολικά (Vandenbussche 2022). Ο Jorgensen αποκαλεί όσους έχουν διακόψει τη μετάβαση «επιζήσαντες ιατρογενούς βλάβης» που χρειάζονται φροντίδα την οποία οι κατευθυντήριες γραμμές της ιατρικής του φύλου σε μεγάλο βαθμό δεν παρέχουν (Jorgensen 2023).

Πού να πάτε από εδώ

• Αν σταθμίζετε μια επέμβαση, κάθε σελίδα επέμβασης παραθέτει τις τεχνικές, τα ποσοστά επιπλοκών και τις μαρτυρίες που σπάνια φτάνουν σε ένα φυλλάδιο κλινικής. Βίντεο όσων έχουν διακόψει τη μετάβαση και το αρχείο μελετών προσθέτουν περισσότερες λεπτομέρειες, και τα στατιστικά του /r/detrans δείχνουν τα χρονοδιαγράμματα μετάβασης και απομετάβασης.
• Αν έχετε κάνει επέμβαση και βρίσκεστε σε απομετάβαση, ο κατάλογος υποστήριξης απαριθμεί θεραπευτές διερεύνησης φύλου και ομάδες υποστήριξης για όσους απομεταβαίνουν. Κάποιοι έχουν εμπειρία σε αποφάσεις απομετάβασης και ανακατασκευής μετά από επέμβαση. Βλ. επίσης ίαση και ανάρρωση.

Αναφορές

• Cohn, J. (2023). The Detransition Rate Is Unknown. Archives of Sexual Behavior. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Gribble, K. D., Bewley, S. & Dahlen, H. G. (2023). Breastfeeding grief after chest masculinisation mastectomy and detransition: A case report with lessons about unanticipated harm. Frontiers in Global Women's Health. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Straub, J. J. et al. (2024). Risk of Suicide and Self-Harm Following Gender-Affirmation Surgery. Cureus. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Littman, L., O'Malley, S., Kerschner, H. & Bailey, J. M. (2024). Detransition and Desistance Among Previously Trans-Identified Young Adults. Archives of Sexual Behavior. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Vandenbussche, E. (2022). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Jorgensen, S. C. J. (2023). Iatrogenic Harm in Gender Medicine. Journal of Sex & Marital Therapy. σελίδα της μελέτης, πηγή.
• Cass, H. (2024). Independent review of gender identity services for children and young people: Final report. σελίδα της μελέτης.
• Wright, J. D., Chen, L., Suzuki, Y., Matsuo, K. & Hershman, D. L. (2023). National Estimates of Gender-Affirming Surgery in the US. JAMA Network Open 6(8):e2330348. πηγή; περίληψη του STAT News.
• Tang, A. et al. (2022). Gender-Affirming Mastectomy Trends and Surgical Outcomes in Adolescents. Annals of Plastic Surgery 88(4 Suppl):S325–S331. πηγή.
• Olson-Kennedy, J. et al. (2018). Chest Reconstruction and Chest Dysphoria in Transmasculine Minors and Young Adults: Comparisons of Nonsurgical and Postsurgical Cohorts. JAMA Pediatrics. πηγή.
• Reuters / Komodo Health (2022). Number of transgender children seeking treatment surges in U.S. πηγή.
• Bustos, S. S. et al. (2021). Regret after Gender-affirmation Surgery: A Systematic Review and Meta-analysis of Prevalence. Plastic and Reconstructive Surgery – Global Open. πηγή.
• Bruce, S. D. et al. (2023). Long-Term Regret and Satisfaction With Decision Following Gender-Affirming Mastectomy. JAMA Surgery. πηγή.
• Narayan et al. (2021). Guiding the conversation—types of regret after gender-affirming surgery and their associated etiologies. Annals of Translational Medicine. πηγή.
• Wang et al. (2022). Outcomes Following Gender Affirming Phalloplasty: A Systematic Review and Meta-Analysis. Sexual Medicine Reviews. πηγή.
• Johnson et al. (2023). Fertility preservation choices and decisional regret after gender-affirming surgery in transgender men or gender nonbinary persons. F&S Reports 5(1):87–94. πηγή.
• Dhejne, C. et al. (2011). Long-Term Follow-Up of Transsexual Persons Undergoing Sex Reassignment Surgery: Cohort Study in Sweden. PLoS ONE 6(2):e16885. πηγή.
• Bränström, R. & Pachankis, J. E. (2020). Correction to Bränström and Pachankis. American Journal of Psychiatry 177(8):734. πηγή.