چرا جراحی متفاوت است

جراحی تأیید جنسیت (که جراحی تغییر جنسیت، SRS، یا جراحی «بالا» و «پایین» هم نامیده می‌شود) بخشی از گذار است که نمی‌توان آن را متوقف یا معلق کرد. تغییرات اجتماعی را می‌توان با هزینه‌ای اجتماعی بازگرداند. بسیاری از اثرات هورمون پس از قطع هورمون‌ها محو می‌شوند یا تا حدی برمی‌گردند. سینه‌ها، بیضه‌ها، تخمدان‌ها، رحم‌ها و بافت آلت که با جراحی برداشته می‌شوند دوباره نمی‌رویند، و اندام‌هایی که برداشته می‌شوند کارکردهای خود را با خود می‌برند: شیردهی، باروری و تولید هورمون خودِ بدن.

این عدم تقارن دلیل آن است که جراحی در مرکز بحث دربارهٔ رضایت آگاهانه قرار دارد. انتخابی که نمی‌توان آن را بازگرداند به سطح بسیار بالایی از درک نیاز دارد و باید برای کسی که ممکن است ده سال بعد بدنش را کاملاً متفاوت ببیند دوام بیاورد. این بخش رویه‌های اصلی، اینکه هر چند وقت یک‌بار و در چه سنی انجام می‌شوند، اینکه پژوهش نتایج چه چیزی را می‌تواند و چه چیزی را نمی‌تواند نشان دهد، و اینکه افراد بازگشته از گذار (detransitioned) و افراد خودمعرّف به‌عنوان ترنس (trans-identified) دربارهٔ زندگی با نتایج چه می‌گویند را خلاصه می‌کند. هر رویه صفحهٔ تفصیلی خود را دارد که در پایین پیوند داده شده است.

این صفحه توصیهٔ پزشکی نیست.

رویه‌ها در یک نگاه

جراحی‌ها برحسب جنس متفاوت‌اند. در زنانی که خود را مرد یا غیردودویی می‌شناسند، جراحی بیشتر اندام‌های سالم زنانه (سینه‌ها، رحم، تخمدان‌ها) را برمی‌دارد و سپس ممکن است تلاش کند آلت مردانه بسازد. در مردانی که خود را زن می‌شناسند، جراحی بیضه‌ها را برمی‌دارد و معمولاً بافت آلت و کیسهٔ بیضه را به نئوواژن یا فرج بازشکل می‌دهد. هیچ تکنیکی اندام‌های کارآمد جنس مخالف را نمی‌سازد.

زنانه‌سازی چهره، کوچک‌کردن سیب آدم، بزرگ‌کردن سینه در مردان و شکل‌دهی به بدن هنوز در صفحه‌های مستقل خود پوشش داده نشده‌اند. آن‌ها همان مشکلات شواهدی توصیف‌شده در پایین را دارند. برای پشیمانی پس از جراحی سینه به‌طور خاص، به پشیمانی پس از جراحی بالا مراجعه کنید.

صفحه‌های رویه‌ها چه نشان می‌دهند

برخی مضامین در هر صفحهٔ رویه مطرح می‌شوند:

• نرخ عوارض به نحوه شمارش آن بستگی دارد. مجموعه‌های ماستکتومی هر چیزی از ۵٪ تا ۵۰٪ «هرگونه عارضه» را گزارش می‌کنند، بسته به تعاریف و پیگیری. فالوپلاستی در انتهای دیگر طیف قرار دارد: یک فراتحلیل از سال ۲۰۲۲ نرخ عوارض ۷۶.۵٪ را تجمیع کرد، از جمله ۳۴٪ فیستول پیشاب‌راه (Wang et al. 2022). مجموعه‌های واژینوپلاستی انجام ترمیم زیبایی را در ۲۰–۵۴٪ بیماران گزارش می‌کنند.
• زیان‌هایی که به‌عنوان عارضه شمرده نمی‌شوند. حتی زمانی که جراحی دقیقاً همان‌گونه که برنامه‌ریزی شده پیش برود، باز هم به شیردهی، باروری یا تولید طبیعی هورمون پایان می‌دهد. اینها نتایج مورد انتظارند و بنابراین هرگز در جدول‌های عوارض ظاهر نمی‌شوند. یک گزارش موردی از سال ۲۰۲۳ سوگ زنی را توصیف کرد که از تغییر جنسیت بازگشته بود و نمی‌توانست شیر بدهد، و دریافت که شیردهی به‌ندرت در مطالب رضایت‌نامه ماستکتومی ذکر می‌شود (Gribble, Bewley & Dahlen 2023).
• پشیمانی مربوط به باروری می‌تواند درون رضایت کلی پنهان باشد. در یک نظرسنجی از بیماران مردگرا پس از هیسترکتومی، ۳۸.۶٪ مقداری پشیمانی در تصمیم‌گیری درباره نحوه رسیدگی به باروری پیش از جراحی گزارش کردند، هرچند تعداد کمی گفتند از خود جراحی پشیمان‌اند (Johnson et al. 2023). به باروری مراجعه کنید.

روندها: جراحی بیشتر، بیماران جوان‌تر

شمار جراحی‌ها در اواخر دهه ۲۰۱۰ به‌شدت افزایش یافت. یک تحلیل ملی در ایالات متحده برآورد کرد که ۴۸,۰۱۹ نفر بین سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ تحت جراحی تأییدکننده جنسیت قرار گرفتند. شمار سالانه بین ۲۰۱۶ و ۲۰۱۹ تقریباً سه برابر شد و سپس در سال ۲۰۲۰ در طول همه‌گیری کاهش یافت (Wright et al. 2023). جراحی‌های پستان و قفسه سینه ۵۶.۶٪ کل جراحی‌ها را تشکیل می‌دادند. افراد ۱۹ تا ۳۰ ساله بیش از نیمی از آنها را دریافت کردند. نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ ساله ۷.۷٪ را تشکیل می‌دادند (حدود ۳,۶۷۸ نفر در طول این دوره)، بیشتر جراحی قفسه سینه، و ۴۰۵ نفر جراحی دستگاه تناسلی دریافت کردند (STAT News summary).

داده‌های مربوط به افراد زیر سن قانونی از چند منبع می‌آید:

• در Kaiser Permanente Northern California، یک نظام سلامت بزرگ در ایالات متحده، نرخ ماستکتومی در دختران ۱۲ تا ۱۷ ساله بین سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۲۰ ۱۳ برابر شد، از ۳.۷ به ۴۷.۷ در هر ۱۰۰,۰۰۰ نفر-سال. میانه سن در زمان ارجاع ۱۶ بود، و جوان‌ترین فرد ارجاع‌شده ۱۲ سال داشت. تنها ۶۵.۶٪ از ۲۰۹ بیمار بیش از یک سال پیگیری داشتند (Tang et al. 2022).
• یک مطالعه بالینی در ایالات متحده درباره جراحی قفسه سینه در جوانان مردگرا شامل ۳۳ بیماری بود که زیر ۱۸ سال جراحی شده بودند. شانزده نفر از آنها ۱۵ سال یا کمتر داشتند و جوان‌ترین ۱۳ سال داشت. این مطالعه دریافت که ۳۲٪ از دست دادن بلندمدت حس نوک پستان را گزارش کردند (Olson-Kennedy et al. 2018).
• یک تحلیل رویترز از مطالبات بیمه‌ای حداقل ۷۷۶ ماستکتومی را در دختران ۱۳ تا ۱۷ ساله با تشخیص ناراحتی جنسیتی بین سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ یافت. اینها احتمالاً کم‌شمارش‌شده‌اند، زیرا روش‌های خودپرداخت ثبت نشده بودند (Reuters 2022).

این افزایش اهمیت دارد زیرا بیماران تغییر کرده‌اند. بیشتر پژوهش‌های مربوط به پشیمانی بلندمدت از بزرگسالانی می‌آید که با پروتکل‌های غربالگری قدیمی‌تر و سخت‌گیرانه‌تر درمان شده بودند. نمونه‌های اخیر از بازگشتگان از تغییر جنسیت بیشتر از زنان جوان تشکیل می‌شود، که بسیاری از آنها هویت‌های تازه‌پیدا و سابقه روانپزشکی دارند (Littman et al. 2024). یافته‌های گروه‌های پیشین ممکن است درباره آنها صادق نباشد (Cohn 2023). Cass Review (بازبینی مستقل انگلستان در سال ۲۰۲۴ درباره خدمات جنسیتی جوانان) و دیگر مرورهای شواهد همین تغییر را در اینکه چه کسی به دنبال درمان است توصیف می‌کنند.

آنچه شواهد پیامد نشان می‌دهد

مطالعات پشیمانی

رقمی که بیشتر از همه نقل می‌شود، نرخ پشیمانی تجمیعی حدود ۱٪ در ۲۷ مطالعه و ۷,۹۲۸ بیمار است (Bustos et al. 2021). مطالعات تک‌روشی ارقام مشابهی گزارش می‌کنند. یک نمونه، یک گروه ماستکتومی در JAMA Surgery با نمره میانه ۰ در مقیاس پشیمانی از تصمیم است (Bruce et al. 2023). جراحانی که درباره بیماران خودشان نظرسنجی شدند، ۰.۲–۰.۳٪ برآورد کردند (Narayan et al. 2021).

این ارقام ضعف‌های ساختاری دارند که با جزئیات بیشتر در صفحه هر روش پوشش داده شده است:

• پیگیری کوتاه‌تر از زمانی است که تا ظاهر شدن پشیمانی طول می‌کشد. مطالعات مربوط به پشیمانی و بازگرداندن گذار، بازه‌هایی حدود ۳ تا ۱۳۰ ماه را پیش از بروز پشیمانی گزارش می‌کنند، با میانه‌ای حدود ۷٫۵ تا ۸ سال در برخی گروه‌ها. بیشتر مطالعات جراحی بیماران را برای مدت بسیار کوتاه‌تری پیگیری می‌کنند (Cohn 2023).
• بسیاری از بیماران در پیگیری از دست می‌روند. در گروه Bruce تنها ۵۹٪ پاسخ دادند، و کسانی که پاسخ ندادند فاصله بیشتری از جراحی داشتند. در مجموعه نوجوانان Tang، یک‌سوم کمتر از یک سال پیگیری داشتند.
• افرادی که پشیمان می‌شوند اغلب برنمی‌گردند. در نظرسنجی Littman از ۱۰۰ فرد بازگشته از گذار، تنها ۲۴٪ به پزشکانی که آن‌ها را درمان کرده بودند گفته بودند که گذار را بازگردانده‌اند (Littman 2021). یک جراح نمی‌تواند پشیمانی بیمارانی را که هرگز برنمی‌گردند ثبت کند.
• «پشیمانی» به‌طور محدود تعریف می‌شود. بسیاری از مطالعات فقط درخواست‌های رسمی بازگشت یا پشیمانی مستند را می‌شمارند. کسی که با بدنی که دیگر آن را انتخاب نمی‌کرد «کنار آمده» است، معمولاً راضی به‌حساب می‌آید.

نتیجه‌گیری صادقانه همان است که Cohn می‌گیرد: نرخ واقعی ناشناخته است. همین عدم‌قطعیت به‌خودی‌خود چیزی است که باید پیش از رضایت به بیماران گفته شود. برای نگاهی گسترده‌تر به پشیمانی، به پشیمانی از گذار مراجعه کنید.

سلامت روان و خودکشی پس از جراحی

جراحی غالباً به‌عنوان ضروری برای پیشگیری از خودکشی توجیه می‌شود. داده‌های جمعیتی نشان نمی‌دهد که خطر خودکشی را کاهش می‌دهد:

• یک گروه جمعیتی سوئدی از تمام ۳۲۴ نفری که بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۳ جراحی تغییر جنسیت انجام دادند نشان داد که پس از جراحی، حدود پنج برابر خطر اقدام به خودکشی نسبت به گروه شاهد همسان (نسبت خطر تعدیل‌شده ۴٫۹) و نزدیک سه برابر خطر مراقبت روان‌پزشکی بستری داشتند (Dhejne et al. 2011).
• یک مطالعه ثبت سوئدی که به‌طور گسترده منتشر شد، در ابتدا گزارش داد که جراحی درمان بعدی سلامت روان را کاهش می‌دهد. پس از تحلیل مجدد، اصلاحیه مجله اعلام کرد که نتایج «هیچ مزیتی برای جراحی» در مراقبت از خلق‌وخو یا اضطراب و نه در بستری‌شدن پس از اقدام به خودکشی نشان نداد (Bränström & Pachankis correction 2020).
• یک مطالعه در سال ۲۰۲۴ بر سوابق سلامت آمریکا (TriNetX، ۵۶ سازمان بهداشتی) اقدام به خودکشی را در ۳٫۴۷٪ بیماران پس از جراحی در مقابل ۰٫۲۹٪ بیماران عمومی اورژانس یافت. پس از تطبیق تمایل (جفت‌سازی آماری با بیماران مشابه) در برابر افرادی که وازکتومی یا بستن لوله انجام داده بودند، خطر همچنان ۴٫۷۱ برابر بیشتر بود (Straub et al. 2024).

هیچ‌یک از این مطالعات نمی‌تواند نشان دهد که جراحی موجب آسیب می‌شود. مطالعه Straub فقط بر پایه ویژگی‌های جمعیتی تطبیق داده شد، نه سلامت روان پایه، و افرادی که به دنبال جراحی می‌روند از پیش بار روان‌پزشکی سنگینی دارند. اما داده‌ها نیز نمی‌توانند ادعای محافظت قابل‌اعتماد جراحی را پشتیبانی کنند. خطر بالا پس از جراحی ادامه می‌یابد و به همین دلیل نویسندگان Straub خواستار حمایت روان‌پزشکی بلندمدت هستند. برای شواهد کامل به خودکشی و گذار مراجعه کنید.

رضایت آگاهانه برای جراحی برگشت‌ناپذیر

چند مشکل جداگانه رضایت به جراحی را تضعیف می‌کند:

1. سرعت و ارزیابی ناکافی. بازگشتگان از گذار مشاوره‌هایی را توصیف می‌کنند که به الگوهای برش و گزینه‌های نوک پستان می‌پرداختند، نه به اینکه چرا جراحی را می‌خواستند. در نظرسنجی Littman، ۵۵٪ احساس کردند پیش از گذار به‌درستی ارزیابی نشده‌اند (Littman 2021). در نظرسنجی سال ۲۰۲۴ از بزرگسالان جوان بازگشته از گذار، ۲۸٪ جراحی کرده بودند و بیشترشان احساس می‌کردند درباره خطرها و جایگزین‌ها کم‌اطلاع مانده‌اند (Littman et al. 2024).
2. زیان‌هایی که پیشاپیش به‌سختی تصور می‌شوند. یک نوجوان ۱۶ ساله که نمی‌تواند تصور کند که بخواهد لمس شود، به نوزادش شیر بدهد، یا حرفه‌ای داشته باشد که وابستگی مادام‌العمر به هورمون بر آن اثر بگذارد، از پذیرش اطلاعات سرباز نمی‌زند. از او خواسته می‌شود درباره خودِ آینده‌ای که هنوز نمی‌شناسد داوری کند.
3. فشار پیام «گذار یا خودکشی». رضایتی که در باور به اینکه تنها جایگزین مرگ است داده شود، رضایت آزاد نیست. چند بازگشته از گذار دقیقاً همین را توصیف می‌کنند.
4. نادیده گرفتن نشانه‌های هشداردهنده سلامت روان. در نمونه Littman در ۲۰۲۴، ۹۵٪ دست‌کم یک تشخیص روان‌پزشکی در طول زندگی داشتند که بیشترشان پیش از هویت ترنس آن‌ها بود (Littman et al. 2024). Jorgensen استدلال می‌کند که مشکلات سلامت روان، تروما و تنوع عصبی غالباً پیش از گذار ناکافی بررسی می‌شوند (Jorgensen 2023).

یک زن بازگشته از گذار که در سال ۲۰۱۳ در سن ۱۶ سالگی ماستکتومی انجام داده بود، نوشت:

بهبودی من پس از ماستکتومی بسیار آسان بود، بدون هیچ عارضه‌ای، و از نظر همه معیارها از لحاظ زیبایی‌شناسی نتیجهٔ «خوبی» داشتم… و با این حال هنوز همهٔ این درد را تجربه می‌کنم. هیچ‌کس در آن زمان به من نگفت که این‌قدر درد عصبی خواهم داشت و اینکه هرگز از بین نخواهد رفت. انتظار از دست دادن حس را داشتم، نه اعصاب فرسوده. واقعاً به من آگاهی داده نشد و جراحی من فقط ۱ ماه بعد از مشاوره انجام شد. تنها ۱۱ ماه بود که تستوسترون (T) مصرف می‌کردم. —detrans-throwaway7، زن دترنز

یک مرد مفسر که جراحی ناحیهٔ پایین او به پشیمانی منجر شد، فرایندی مشابه را توصیف کرد:

روان‌پزشک، متخصص غدد و جراح فقط مرا وادار کردند که یک «رضایت آگاهانه» امضا کنم و همین، هیچ‌کس مرا دربارهٔ پیامدها آگاه نکرد... —AdorableSquash997، از نظر اجتماعی ترنز، از کل گذار پشیمان است

دیگری توصیف کرد که چگونه تردیدها می‌توانند در آن زمان وجود داشته باشند و با این حال بر زبان نیایند:

من در ۱۶ سالگی جراحی سینه انجام دادم. به یاد می‌آورم که جراحم چند بار از من پرسید آیا مطمئنی و به یاد می‌آورم که مطمئن نبودم و بسیار آرام زیر لب گفتم بله. هیچ‌کس اینجا برای من نبود. الان ۲۱ ساله‌ام و از همه‌چیز پشیمانم. —gurodog، در وضعیت ترنز بودن خود تردید دارد

صفحات نقد رضایت آگاهانه و آسیب یاتروژنیک استدلال‌های گسترده‌تر را پوشش می‌دهند.

تجربه‌های جراحیِ افراد دترنز

تجربه‌های زنان

در /r/detrans، بسیاری از مفسرانی که به‌عنوان زن جراحی کرده‌اند دربارهٔ سوگ، حس‌های خیالی، بی‌حسی و درد عصبی صحبت می‌کنند. چند نفر نیز تأخیری را توصیف می‌کنند: در آغاز آسودگی، یا صرفاً هیچ‌چیز، و پشیمانی ماه‌ها یا سال‌ها بعد. برخی می‌گویند شادی مورد انتظار هرگز نیامد:

بیدار شدن از جراحی با زخم‌های تازهٔ بزرگ (و حس بدنی آن) در مقایسه با تصورات شناور و زیبای مرتبط با این روشِ «هم‌راستاکنندهٔ روح» که جراحی سینه با آن تبلیغ می‌شود، به‌شدت هوشیارکننده بود. شادی هرگز برای من رخ نداد… —nervkeen_، زن دترنز

وقتی تخمدان‌ها همراه با رحم برداشته می‌شوند، فقدان هم باروری و هم هورمونی است:

آره، خیلی. بدترین اشتباه. بیشتر از ماستکتومی‌ام از آن پشیمانم. (هرچند هر دو افتضاح‌اند). اینکه تا آخر عمر روی این قرص‌ها باشم، خسته و همیشه حس آشغال بودن داشته باشم، دیگر پریود نشوم، نتوانم بچه‌دار شوم و خانوادهٔ خودم را بسازم. —starberrles، زن دترنز

تجربه‌های مردان

مفسران مرد از دست رفتن عملکرد جنسی، اتساع مادام‌العمر، عفونت‌ها و از دست دادن تستوسترون طبیعی را توصیف می‌کنند. یک مضمون تکرارشونده این است که خودِ جراحی همچون شوکی عمل کرد که باور پشتش را پایان داد:

وقتی از SRS بیدار شدم و تصادفاً در حالی که پانسمان را عوض می‌کردند به پایین نگاه کردم و وضعیت بدنم را دیدم، فکر بازتابی فوری‌ام این بود: «خدای من. چه اجازه دادم با من بکنند؟»… روزی که جراحی شدم آغاز دترنز ذهنی من بود، چون ذهنم را تکان داد مانند دفیبریلاتوری که یک ضربان قلب نادرست را به ریتم بازمی‌گرداند. —Hedera_Thorn، مرد دترنز

پس از ارکیکتومی، فقدان در تمام بدن احساس می‌شود، نه فقط در اندام تناسلی:

بیضه‌هایم را به خاطر گذار جنسیتی از دست دادم و از اینکه این کار را با خودم کردم در شرم غرقم. عضله، انرژی و میل جنسی را از دست دادم. —Reasonable-Fix-6380، مردی که از گذار دست کشید

اینکه جراحی چگونه بر میل، برانگیختگی و ارگاسم اثر می‌گذارد در صفحهٔ عملکرد جنسی پوشش داده شده است.

دترنز بدون پشیمانی

دترنز و پشیمانی از جراحی یک چیز نیستند. برخی افراد دترنز می‌گویند از جراحی خود پشیمان نیستند، یا احساساتشان دوگانه است:

هیچ تردیدی نداشتم. نوزده ساله بودم. اما از آن زمان دترنز کرده‌ام… پشیمان نیستم، و با این حال هنوز دلم برای سینه‌هایم تنگ می‌شود. به همان اندازه که رهاکننده است، ناامیدکننده هم هست. —Lusin3577، زن دترنز

یعنی... دترنز کردم و از جراحی سینه‌ام پشیمان نیستم. من بوچ هستم و در جمع خوبی هستم؛ بسیاری از ما این کار را کرده‌ایم… اگر هر تردیدی داری، من زمانش را عوض می‌کردم. همیشه می‌توانی تصمیم بگیری بعداً انجامش دهی. —graybutch، زن دترنز

این روایت‌ها تیتر ساده‌ای درباره «پشیمانی» را پیچیده می‌کنند. آن‌ها همچنین الگویی رایج را در افرادی نشان می‌دهند که از جراحی پشیمان نیستند: پریشانی شدید دربارهٔ بخشی مشخص از بدن، و پذیرش سینهٔ صاف به‌عنوان زنی ناهمراستا با جنسیت، نه به‌عنوان یک مرد. همان مفسران هنوز به هر کسی که تردید دارد توصیه می‌کنند صبر کند.

دیدگاه‌های ترانس دربارهٔ رضایت از جراحی

بسیاری از افرادی که خود را ترانس می‌شناسند از رضایت بالای خود از جراحی گزارش می‌دهند، و روایت‌های آنان باید به‌درستی بازتاب داده شود:

۲۲ سال پس از برداشت بیضه، حدود ۸ سال پس از SRS. هیچ پشیمانی‌ای درباره جراحی ندارم. با جراح اولم انتخاب بهتری می‌کردم، اما خودِ عمل چه؟ اگر می‌توانستم خیلی زودتر انجامش می‌دادم. —AutumnGlow33، زن ترانس (MTF)

مفسران ترانس همچنین اغلب دربارهٔ بار جراحی صریح‌اند و استدلال می‌کنند که عوارض در جوامع خودشان بسیار کم بحث می‌شود:

SRS جراحی بسیار جدی‌ای است که، همانند پیوند عضو، دست‌کم به یک هفته بستری در بیمارستان و مراقبت پس از عمل مادام‌العمر نیاز دارد. می‌تواند نجات‌بخش باشد، اما باید صادق و واقع‌گرا باشیم درباره اینکه دانش پزشکی اکنون کجاست و محدودیت‌های کنونی‌اش چیست. —DoctorOzone، زن ترانس (MTF)

خواندن این داستان‌های وحشتناک قلبم را می‌شکند، و فکر می‌کنم مردم باید به اشتراک گذاشتن تجربه‌هایشان ادامه دهند، خوب و بد. کسانی که پیامدهای منفی داشته‌اند به حمایت بیشتری نیاز دارند و نباید به‌عنوان ترس‌افکن محکوم شوند. —Vladd88، زن ترانس (MTF)

دو چیز می‌توانند همزمان درست باشند. بسیاری از مردم از جراحی خود راضی‌اند. و نظام‌هایی که این رضایت را می‌سنجند چنان قرار گرفته‌اند که کسانی را که راضی نیستند نمی‌بینند. به اشتراک گذاشتن پیامدهای بد حمله به بیماران راضی نیست. همان اطلاعاتی است که رضایت آگاهانه بر آن استوار است.

بازگردانی و بازسازی

هیچ جراحی تغییر جنسیت را نمی‌توان واقعاً «بازگرداند». آنچه ممکن است عملی دومی است متفاوت که تقریبی را از نو می‌سازد:

• پس از ماستکتومی: بازسازی سینه با ایمپلنت، پیوند چربی یا جراحی فلاپ. افرادی که از ترانس بازگشته‌اند گزارش‌های متفاوتی می‌دهند و موانع واقعی برای دریافت آن دارند: برخی بیمه‌گرانی که هزینهٔ ماستکتومی را پرداخته‌اند از پوشش بازسازی سر باز می‌زنند، و برخی جراحان از پذیرش آنان خودداری می‌کنند. نک پشیمانی از جراحی سینه.
• پس از فالوپلاستی: می‌توان آلت را برداشت و بلندکردن پیشابراه را واگرداند، اما جای زخم ناحیهٔ اهداکننده در ساعد یا ران دائمی است. تخمدان‌ها و رحم ازدست‌رفته را نمی‌توان جایگزین کرد.
• پس از واژینوپلاستی: می‌توان کانال را بست یا به عمق صفر تبدیل کرد، و اورولوژیست‌ها در چند مرکز بازسازی فالیک را می‌کوشند. بافت نعوظی و حس اصلی بازگرداندنی نیست.
• پس از برداشت بیضه: ایمپلنت بیضه و جایگزینی تستوسترون مادام‌العمر. باروری از دست رفته است.

افرادی که از ترانس بازگشته‌اند اغلب به این عدم توازن اشاره می‌کنند: انجام جراحی آسان بود، اما گرفتن کمک پس از آن سخت است.

به نظر من سخت‌ترین بخش پیدا کردن جراحی است که برخی چیزها را واگرداند. این از تغییر دائمی چیزی در بدن‌تان با هر تعداد جراحی که بخواهید سخت‌تر است، اما لحظه‌ای که می‌خواهید برگردید، ناگهان عجیب و غریب می‌شود. —krone6، MTF که در حال حاضر دربارهٔ جنسیتش در تردید است

در یک نظرسنجی آنلاین میان افرادی که از ترانس بازگشته‌اند، بسیاری توصیف کردند که برای عوارض جراحی و اقدامات بازگردانی به کمک پزشکی نیاز داشتند اما با ارائه‌دهندگانی تحقیرکننده یا بی‌اطلاع روبه‌رو شدند. تنها ۱۸٪ حس کردند که در مجموع حمایت کافی دریافت کرده‌اند (Vandenbussche 2022). Jorgensen افراد بازگشته از ترانس را «بازماندگان آسیب درمان‌زاد» می‌نامد که به مراقبتی نیاز دارند که راهنماهای پزشکی جنسیت عمدتاً فراهم نمی‌کنند (Jorgensen 2023).

از اینجا به کجا

• اگر در حال سنجش جراحی هستید، هر صفحهٔ اقدام، تکنیک‌ها، دامنهٔ عوارض و روایت‌هایی را که به‌ندرت به بروشور کلینیک می‌رسند شرح می‌دهد. ویدیوهای افراد بازگشته از ترانس و آرشیو مطالعات جزئیات بیشتری می‌افزایند، و آمار ‎/r/detrans خطوط زمانی گذار و بازگشت را نشان می‌دهد.
• اگر جراحی کرده‌اید و در حال بازگشت از گذار هستید، فهرست حمایت درمانگران کاوش جنسیت و گروه‌های حمایت از بازگشتگان را فهرست می‌کند. برخی در تصمیم‌های بازگشت و بازسازی پس از جراحی تجربه دارند. نک همچنین درمان و بهبودی.

منابع

• Cohn, J. (2023). The Detransition Rate Is Unknown. Archives of Sexual Behavior. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Gribble, K. D., Bewley, S. & Dahlen, H. G. (2023). Breastfeeding grief after chest masculinisation mastectomy and detransition: A case report with lessons about unanticipated harm. Frontiers in Global Women's Health. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Straub, J. J. et al. (2024). Risk of Suicide and Self-Harm Following Gender-Affirmation Surgery. Cureus. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Littman, L., O'Malley, S., Kerschner, H. & Bailey, J. M. (2024). Detransition and Desistance Among Previously Trans-Identified Young Adults. Archives of Sexual Behavior. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Vandenbussche, E. (2022). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Jorgensen, S. C. J. (2023). Iatrogenic Harm in Gender Medicine. Journal of Sex & Marital Therapy. صفحهٔ مطالعه, منبع.
• Cass, H. (2024). Independent review of gender identity services for children and young people: Final report. صفحهٔ مطالعه.
• Wright, J. D., Chen, L., Suzuki, Y., Matsuo, K. & Hershman, D. L. (2023). National Estimates of Gender-Affirming Surgery in the US. JAMA Network Open 6(8):e2330348. منبع; خلاصهٔ STAT News.
• Tang, A. et al. (2022). Gender-Affirming Mastectomy Trends and Surgical Outcomes in Adolescents. Annals of Plastic Surgery 88(4 Suppl):S325–S331. منبع.
• Olson-Kennedy, J. et al. (2018). Chest Reconstruction and Chest Dysphoria in Transmasculine Minors and Young Adults: Comparisons of Nonsurgical and Postsurgical Cohorts. JAMA Pediatrics. منبع.
• Reuters / Komodo Health (2022). Number of transgender children seeking treatment surges in U.S. منبع.
• Bustos, S. S. et al. (2021). Regret after Gender-affirmation Surgery: A Systematic Review and Meta-analysis of Prevalence. Plastic and Reconstructive Surgery – Global Open. منبع.
• Bruce, S. D. et al. (2023). Long-Term Regret and Satisfaction With Decision Following Gender-Affirming Mastectomy. JAMA Surgery. منبع.
• Narayan et al. (2021). Guiding the conversation—types of regret after gender-affirming surgery and their associated etiologies. Annals of Translational Medicine. منبع.
• Wang et al. (2022). Outcomes Following Gender Affirming Phalloplasty: A Systematic Review and Meta-Analysis. Sexual Medicine Reviews. منبع.
• Johnson et al. (2023). Fertility preservation choices and decisional regret after gender-affirming surgery in transgender men or gender nonbinary persons. F&S Reports 5(1):87–94. منبع.
• Dhejne, C. et al. (2011). Long-Term Follow-Up of Transsexual Persons Undergoing Sex Reassignment Surgery: Cohort Study in Sweden. PLoS ONE 6(2):e16885. منبع.
• Bränström, R. & Pachankis, J. E. (2020). Correction to Bränström and Pachankis. American Journal of Psychiatry 177(8):734. منبع.