Jak często występuje detransycja? Liczby i niewiadome

Jak często ludzie dokonują detransycji lub przerywają leczenie: każde ważne oszacowanie, co mierzono, i dlaczego prawdziwy odsetek pozostaje nieznany.

Przegląd

„Ile osób dokonuje detransycji?” brzmi jak pytanie z jedną odpowiedzią. Nie jest. Publikowane liczby wahają się od poniżej 0,1% do około 30%, i niemal wszystkie są uczciwymi liczbami. Różnią się, ponieważ każde badanie liczyło coś innego, w innej grupie osób, przez inny okres, a potem straciło z oczu inną część z nich.

Ta strona przedstawia każde ważne opublikowane oszacowanie detransycji (zaprzestania lub odwrócenia tranzycji), przerwania leczenia (zaprzestania leczenia z dowolnego powodu) i żalu (poczucia, że tranzycja była błędem). Dla każdego z nich zadaje cztery pytania: kogo badano, co faktycznie liczono, jak długo obserwowano ludzi i ile osób zniknęło z pola widzenia. Następnie przygląda się opóźnieniu czasowemu przed detransycją, temu, dlaczego utrata kontaktu z pacjentami sprawia, że prawdziwy odsetek pozostaje nieznany, oraz przepaści między często powtarzanym „około 1%” a własnymi relacjami osób po detransycji o odchodzeniu z kliniki bez słowa.

Definicje i przyczyny omówiono na przeglądzie detransycji, pochodzenie liczby „1% żalu” na stronie żal po tranzycji, dzieci, które rezygnują przed jakimkolwiek krokiem medycznym, na stronie desystencja, powrót do tranzycji na stronie retranzycja, a przeglądy krajowe na stronie przeglądy dowodów. Ta strona zbiera liczby w jednym miejscu.

Kluczowy punkt

Żadne badanie nie obserwowało reprezentatywnej grupy dzisiejszych pacjentów wystarczająco długo, z wystarczająco małą utratą kontaktu, by podać wiarygodny odsetek detransycji. Każda opublikowana liczba jest albo minimum (liczy tylko przypadki, które klinika lub rejestr przypadkowo zobaczyły), albo opisem samoselekcjonowanej próby. Uczciwe podsumowanie, podzielane przez badaczy po obu stronach debaty, brzmi: odsetek jest nieznany (Cohn 2023; Feigerlova 2025).

Trzy różne rzeczy, które są liczone

Zanim porówna się liczby, warto zauważyć, że badania mierzą co najmniej trzy różne zdarzenia. Nakładają się na siebie, ale nie są tym samym.

  • Przerwanie leczenia oznacza, że leczenie zostało zatrzymane. W badaniach dokumentacji oznacza to zwykle brak nowej recepty na hormony przez określony czas (90 dni w jednym badaniu amerykańskim, brak recepty w jednej dacie w badaniu holenderskim). Obejmuje osoby, które przerwały z powodu skutków ubocznych, kosztów, utraty ubezpieczenia, osiągnięcia celów lub kupowania hormonów gdzie indziej, a także osoby po detransycji.
  • Detransycja oznacza, że dana osoba przerwała lub odwróciła tranzycję, często (ale nie zawsze), ponieważ nie identyfikuje się już jako osoba trans. Badania definiują ją na wiele sposobów: przejście na hormony własnej płci, notatka lekarza, prawne odwrócenie zmiany, albo odpowiedź w ankiecie typu „kiedykolwiek wrócił(a) do życia jako płeć przypisana przy urodzeniu, przynajmniej na jakiś czas”.
  • Żal to ocena przeszłości. Może istnieć bez detransycji (ktoś, kto zostaje, bo odwrócenie wydaje się niemożliwe), a detransycja może wystąpić bez żalu. Żal mierzy się kwestionariuszami, wnioskami o operację odwracającą lub tym, co przypadkiem zapisano w dokumentacji.

Dwa dalsze wybory mają równie duże znaczenie: mianownik (wszyscy skierowani, wszyscy, którzy zaczęli hormony, wszyscy, którzy przeszli jedną operację, albo wszyscy, którzy odpowiedzieli na ankietę) oraz okno obserwacji (jak długo po leczeniu obserwowano ludzi). Liczb zbudowanych na różnych wyborach nie można uśredniać.

Tabela podsumowująca

Tabela wymienia główne opublikowane oszacowania. „Obserwacja” to przybliżony czas, przez jaki obserwowano ludzi po danym leczeniu; „utraceni” to odsetek, który zniknął z pola widzenia, gdy badanie to raportuje. Każde badanie omówiono w sekcjach poniżej.

BadaniePopulacjaCo mierzonoObserwacjaOdsetek
de Vries et al. 2011 (Amsterdam)70 przesiewanych nastolatków na blokerach dojrzewania, 2000–2008Zaprzestanie blokerów przed hormonami płci przeciwnejDo rozpoczęcia hormonów (około 2 lata)0 z 70 przerwało; wszyscy przeszli na hormony
Brik et al. 2020 (Lejda)143 nastolatków, którzy zaczęli blokery, 2010–2018Brak dalszej chęci leczenia związanego z płcią podczas stosowania blokerówDo hormonów lub połowy 20193,5% (5 z 143); 6% przerwało blokery z dowolnego powodu
van der Loos et al. 2022 (Amsterdam)720 osób, które jako nastolatki zaczęły blokery, a potem hormonyBrak recepty na hormony w rejestrze krajowym pod koniec 2018Krótka; mediana wieku przy obserwacji około 19–202% (16 z 720) nie miało recepty
Wiepjes et al. 2018 (Amsterdam)Dorośli, którym usunięto jądra lub jajniki, 1972–2015Żal zapisany w dokumentacji: powrót do hormonów własnej płci po gonadektomiiTypowa obserwacja około 6 lat; 36% przestało przychodzić0,6% mężczyzn, 0,3% kobiet (14 osób)
Carmichael et al. 2021 (brytyjski GIDS)44 wybranych 12–15-latków na blokerach, 2011–2015Przejście na hormony płci przeciwnejDo 3 lat; 14 nadal w danych po 3 latach43 z 44 (98%) przeszło na hormony
Butler et al. 2022 (kliniki endokrynologiczne GIDS)1089 młodych osób ze znanym wynikiem przy wypisie, 2008–2021Zaprzestanie identyfikowania się jako trans przed wypisem do opieki dla dorosłychDo wypisu (późne nastoletnie lata)8,3% ogółem; 5,3% przerwało blokery lub hormony i wróciło
Davies et al. 2019 (brytyjska klinika dla dorosłych; streszczenie konferencyjne)3398 aktywnych dorosłych pacjentów w ciągu jednego rokuSłowa kluczowe dotyczące żalu lub detransycji w dokumentacjiNieznana0,47% (16 osób)
Hall et al. 2021 (brytyjska klinika dla dorosłych)175 dorosłych wypisanych w ciągu jednego rokuNotatki spełniające definicję detransycji przyjętą przez autorówDane kończyły się 16 miesięcy po ostatnim wypisie; 22% przestało przychodzić6,9% (12 osób)
Boyd et al. 2022 (jedna angielska praktyka lekarza rodzinnego)41 pacjentów, którzy zaczęli hormonyDecyzja o zaprzestaniu hormonów; notatki o detransycji lub żaluOd 17 miesięcy do 10 lat leczenia20% przerwało (8); u 5 z nich odnotowano detransycję lub żal
Roberts et al. 2022 (amerykański wojskowy system opieki zdrowotnej)952 nastolatków i dorosłych na hormonachBrak nowej recepty przez ponad 90 dniDo 4 latOkoło 30% przerwało; 36% kobiet, 19% mężczyzn
Dhejne et al. 2014 (Szwecja)681 osób, którym przyznano zmianę prawną i operację, 1960–2010Wniosek o odwrócenie prawnej zmiany płciDo 50 lat; ostatnia dekada niekompletna2,2% (15 osób)
Clark et al. 2025 (Szwecja)2467 dorosłych, którzy zmienili prawną płeć, 2013–2023Zmiana prawnej płci z powrotemŚrednio około 5 lat od diagnozy0,9% (21 osób)
Kaltiala et al. 2024 (Finlandia)1359 osób, które przeszły tranzycję hormonalną, 1996–2019Przerwanie ustalonego leczenia hormonalnego (rejestry krajowe)Średnio 8,5 roku7,9%; ryzyko około 2,7 razy wyższe u osób przyjętych w latach 2013–2019
Nyquist et al. 2025 (Norwegia; wycofane w 2026)783 skierowane młode osoby, które zaczęły hormonyZaprzestanie hormonów, znane kliniceOd około 3 do ponad 20 lat2,3% (18 osób, wszystkie kobiety)
Boskey et al. 2025 (Boston Children's Hospital)1050 nastolatków na hormonach przez 6+ miesięcy, 2007–2022Zaprzestanie hormonów bez wznowienia, według dokumentacji klinikiŚrednio około 2,7 roku; 210 nie widziano przez ponad rok4% przerwało; 0,5% ponownie utożsamiło się z płcią urodzenia
Tang et al. 2022 (Kaiser Permanente)209 nastolatków po mastektomiiŻal odnotowany w dokumentacji chirurgicznej lub psychiatrycznejOkoło 2 lataOkoło 1% (2 osoby)
Bruce et al. 2023 (Michigan)139 z 235 dorosłych po mastektomiiDecision Regret Scale (kwestionariusz)Mediana 3,6 roku; 41% nie odpowiedziałoMediana wyniku żalu 0; wykluczono 13 odpowiedzi z wysokim żalem
Bustos et al. 2021 (metaanaliza)7928 pacjentów operacyjnych w 27 badaniachŻal po dowolnej operacji związanej z płcią, według miary każdego badaniaOd poniżej 1 roku do 9 latOkoło 1% łącznie
Feigerlova 2025 (przegląd systematyczny)15 badań, 3804 nieletnich i 3270 dorosłychPrzerwanie na każdym etapiePrzeważnie krótka lub niezaraportowana1,6–9,8% przerwało hormony w większości badań; około 30% w jednym
Narayan et al. 2021 (ankieta wśród chirurgów)Wspomnienia 46 chirurgów o ich pacjentachPacjenci, którzy żałowali lub prosili o odwrócenieNie zdefiniowanoOkoło 0,2–0,3%
Turban et al. 2021 / US Transgender Survey 201517151 dorosłych identyfikujących się wtedy jako trans, którzy przeszli tranzycję w jakikolwiek sposóbKiedykolwiek „wrócił(a) do życia jako płeć przypisana przy urodzeniu, przynajmniej na jakiś czas”Całe życie, samoopis13% kiedykolwiek (8% w pierwotnym raporcie); 0,4% ponieważ tranzycja „nie była dla nich”
US Transgender Survey 202264843 respondentów identyfikujących się wtedy jako transTo samo pytanieCałe życie, samoopis9% kiedykolwiek; 0,36% tych, którzy przeszli tranzycję medyczną, ponieważ tranzycja „nie była dla nich”
Bachmann et al. 2024 (niemieckie dane ubezpieczeniowe)7885 osób w wieku 5–24 lat z diagnozą tożsamości płciowej w 2017Diagnoza wciąż zakodowana pięć lat później5 lat36,4% wciąż miało diagnozę; 27,3% dziewcząt w wieku 15–19

Ankiety wśród osób po detransycji (Littman 2021; Vandenbussche 2022; Littman et al. 2024; badanie DARE, Rackliff et al. 2025) nie znalazły się w tabeli, ponieważ rekrutują osoby po detransycji i tym samym nie mogą podać odsetka. Mają znaczenie z innego powodu: pokazują, ile osób po detransycji nigdy nie powiedziało o tym swojej klinice i jak długo trwa detransycja. Oba punkty omówiono poniżej.

Kohorty kliniczne

Badania kliniczne obserwują osoby leczone w jednej placówce. Ich mocną stroną jest to, że diagnozy i leczenia są rejestrowane. Słabą stroną jest to, że klinika wie tylko to, co pacjenci wrócą i powiedzą.

Kliniki holenderskie

Protokół holenderski, opracowany w Amsterdamie od końca lat 90., był wzorem dla medycyny płci dla młodzieży na całym świecie: staranna ocena, blokery dojrzewania od około 12. roku życia, hormony płci przeciwnej od około 16. roku życia. Jego badania dają jedne z najniższych liczb, i często cytuje się je jako dowód, że młodzi ludzie rzadko zmieniają kurs.

W pierwszym holenderskim badaniu blokerów żaden z 70 przesiewanych nastolatków nie przerwał blokerów, a wszyscy przeszli na hormony płci przeciwnej (de Vries et al. 2011). W klinice w Lejdzie 125 z 143 nastolatków, którzy zaczęli blokery (87%), przeszło na hormony, 9 (6%) przerwało blokery, a 5 (3,5%) nie chciało już leczenia związanego z płcią (Brik et al. 2020). W największej kohorcie młodzieży 704 z 720 osób, które jako nastolatki zaczęły blokery, a potem hormony (98%), miało jeszcze receptę na hormony pod koniec 2018 (van der Loos et al. 2022).

To mocne liczby kontynuacji dla wąskiego pytania. Wszystkie trzy badania kończyły się, gdy zaczynały się hormony lub w późnych latach nastoletnich i wczesnych dwudziestych (mediana wieku około 19–20 w van der Loos). Recepta z rejestru pokazuje, że hormony zostały opłacone, a nie że były chciane. A osoby, którym usunięto jądra lub jajniki, potrzebują jakiegoś hormonu płciowego do końca życia, więc ich recepty niewiele mówią o tym, czy nadal popierają swoją tranzycję. Osoby po detransycji w takiej sytuacji opisują dokładnie to:

Całkowicie żałuję histerektomii. To była operacja z wyboru, której nie potrzebowałam, a teraz muszę kupować i stosować syntetyczne hormony do końca życia, ponieważ jajniki też zostały przy tym usunięte. —riprovevole, kobieta po detransycji

Amsterdamskie dane dla dorosłych pokazują, dlaczego okno ma znaczenie. Wiepjes et al. 2018 przejrzeli 6793 osoby widziane w klinice między 1972 a 2015 rokiem. Wśród dorosłych, którym usunięto jądra lub jajniki, żal, definiowany jako rozpoczęcie hormonów własnej płci później, odnotowano u 0,6% mężczyzn i 0,3% kobiet. To główne źródło liczby „poniżej 1%”. Ale żal w tej kohorcie pojawiał się średnio około 11 lat po rozpoczęciu hormonów (zakres około 4 do 22), podczas gdy typowa obserwacja wynosiła około sześciu lat, a 36% pacjentów przestało przychodzić do kliniki. Trzynaście z 14 przypadków żalu zaczęło hormony przed 1998 rokiem. Własne dane badania mówią, że późniejsi pacjenci nie byli jeszcze obserwowani wystarczająco długo, by żal mógł się pojawić. Pochodzenie i nadużycie tej liczby omówiono dogłębnie na stronie żal po tranzycji.

Brytyjska służba dla dzieci (GIDS)

Angielska Gender Identity Development Service (GIDS) w Tavistock kierowała młode osoby do dwóch pediatrycznych klinik endokrynologicznych po blokery i hormony. Wczesne badanie blokerów obserwowało 44 starannie wybranych 12–15-latków: 43 z 44 (98%) przeszło na hormony płci przeciwnej, choć po trzech latach tylko 14 było jeszcze w danych (Carmichael et al. 2021).

Największa brytyjska liczba dla młodzieży pochodzi z dokumentacji wypisów klinik endokrynologicznych (Butler et al. 2022). Spośród 1089 młodych osób ze znanym wynikiem 999 (91,7%) nadal identyfikowało się jako trans lub o zróżnicowanej płci przy wypisie, a 90 (8,3%) nie. Z tych 90 osób 32 przestały identyfikować się jako trans po pierwszej wizycie i przed jakimkolwiek lekiem, a 58 (5,3%) przerwało blokery lub hormony i wróciło do życia jako płeć urodzenia. Przerwanie było częstsze wśród osób skierowanych przed 16. rokiem życia (9,2%) niż wśród skierowanych później (4,4%). Kolejnych 51 młodych osób wypisało się samo, a 11 wyemigrowało; ich wyniki są nieznane.

To lepsza liczba niż wiele innych, ponieważ obejmuje całą krajową służbę. Ale kończy się w momencie wypisu, zwykle w późnych latach nastoletnich, gdy młode osoby były przekazywane do klinik dla dorosłych. Wszystko, co wydarzyło się później, jest dla niej niewidoczne. Pewien mężczyzna po detransycji, który przeszedł przez służbę dla dzieci, opisał, jak to wygląda od środka:

Jest też fakt, że służba dla dzieci nie miałaby żadnych danych pacjentów dla nikogo po 18. roku życia, więc każdy, kto zrezygnował po tym wieku, też nie pojawiłby się w wyszukiwaniu. To była klinika, do której chodziłem, i każdy, kto szukałby tam mojej dokumentacji, znalazłby, że zostałem wypisany zadowolony z postępu tranzycji i skierowaniem do służb dla dorosłych. Z ich punktu widzenia nadal jestem trans i będę w tych danych badawczych jako część 99% „wytrwałych”. —cagedbunny83, mężczyzna po detransycji

Przegląd Cass próbował zamknąć tę lukę badaniem łączenia danych, które miałoby obserwować pacjentów GIDS w służbach dla dorosłych. Większość klinik dla dorosłych początkowo odmówiła udostępnienia danych, więc przegląd opublikowano bez nich (zob. przeglądy dowodów).

Brytyjskie kliniki dla dorosłych

Dwie brytyjskie liczby z klinik dla dorosłych są często cytowane razem, a różnią się o rząd wielkości.

Pierwsza, streszczenie konferencyjne Daviesa i współpracowników (2019), przeszukała roczną dokumentację elektroniczną 3398 aktywnych pacjentów w krajowej klinice dla dorosłych pod kątem słów związanych z żalem lub detransycją, a następnie przejrzała trafienia. Znalazła 16 przypadków (0,47%). Jak zauważa Cohn 2023, czas obserwacji i utrata kontaktu są nieznane, a próba składała się z założenia z osób, które nadal uczęszczały do kliniki. Ktoś, kto przestał przychodzić, nie mógł się w niej pojawić. Streszczenie nigdy nie zostało opublikowane jako recenzowany artykuł.

Druga, Hall et al. 2021, przeczytała pełną dokumentację 175 dorosłych wypisanych z innej krajowej kliniki w ciągu roku. Dwanaście osób (6,9%) spełniało definicję detransycji przyjętą przez autorów, a żal odnotowano tylko u dwóch z nich. Ponad jedna piąta (21,7%) po prostu przestała przychodzić. Zbieranie danych zakończyło się zaledwie 16 miesięcy po ostatnim wypisie, podczas gdy autorzy zauważają, że detransycja jest zwykle zgłaszana lata po tranzycji, więc opisują 6,9% jako prawdopodobnie zbyt niskie. Doszli do wniosku, że detransycja „może być częstsza niż wcześniej raportowano”.

Kontrast pokazuje, jak metoda napędza odpowiedź: wyszukiwanie słów kluczowych u aktywnych pacjentów znajduje mniej niż pełne przeczytanie notatek wypisanych pacjentów, a oba pomijają każdego, kto odszedł bez słowa dlaczego.

Rejestry nordyckie

Kraje nordyckie mogą łączyć rejestry krajowe, co czyni je mniej zależnymi od tego, co słyszy jedna klinika.

W Szwecji Dhejne et al. 2014 policzyli wnioski o odwrócenie prawnej zmiany płci wśród 681 osób, które miały zmianę prawną i operację między 1960 a 2010 rokiem: 15 (2,2%). Wnioski przychodziły średnio 7,5 do 8,5 roku po pierwotnej zmianie, więc pozorny spadek do 0,3% w ostatniej dekadzie jest w dużej mierze artefaktem zbyt krótkiego czasu. Nowsze szwedzkie badanie 2467 dorosłych, którzy zmienili prawną płeć między 2013 a 2023 rokiem, znalazło 21 osób (0,9%), które zmieniły z powrotem (Clark et al. 2025). Autorzy nazywają to minimum: odwrócenie wymaga nowego wniosku i oceny, a niektórzy po detransycji zachowują dokumenty z powodów praktycznych. (Dyskusja w artykule podaje 0,09%, dziesięć razy mniej niż jego własne wyniki.)

W Finlandii Kaltiala et al. 2024 użyli rejestrów krajowych, by obserwować 1359 osób, które przeszły tranzycję hormonalną między 1996 a 2019 rokiem. Przez średnio 8,5 roku 7,9% przerwało ustalone leczenie hormonalne. Osoby, które weszły do opieki związanej z płcią między 2013 a 2019 rokiem, miały około 2,7 razy większe prawdopodobieństwo przerwania niż te, które weszły między 1996 a 2005 rokiem, i przerywały wcześniej. Autorzy sugerują, że próg rozpoczęcia leczenia mógł się obniżyć. To najdłużej śledzona liczba dla całego kraju, jaka jest dostępna, i jest około osiem razy wyższa niż holenderska liczba dla młodzieży.

Norweska kohorta krajowa 1258 skierowanych młodych osób odnotowała 18 osób (2,3% tych, którzy zaczęli hormony), które przerwały, wszystkie płci żeńskiej i wszystkie rozpoczynające testosteron między 2015 a 2021 rokiem (Nyquist et al. 2025). Autorzy nazwali to minimum, ponieważ wielu pacjentów nie było obserwowanych po wypisie. Artykuł wycofano w 2026 roku z powodu braku zgody etycznej, a nie z powodu błędów w danych, więc jego liczby należy traktować ze szczególną ostrożnością.

Kliniki amerykańskie

Amerykańskie badania kliniczne nastolatków dają niskie liczby w krótkich oknach. W Boston Children's Hospital 973 z 1050 nastolatków, którzy przyjmowali hormony przez co najmniej sześć miesięcy (93%), odnotowano jako nadal je przyjmujących, 37 (4%) przerwało bez wznowienia, a 5 (0,5%) przerwało, ponieważ ponownie utożsamiło się z płcią urodzenia (Boskey et al. 2025). Średnia obserwacja wynosiła około 2,7 roku. A 210 z 973 liczonych jako kontynuujących nie było widzianych przez ponad rok, bez zapisu o przejściu do innego świadczeniodawcy. Liczono ich jako kontynuujących, ponieważ nic nie mówiło inaczej.

Jako ilustracja (nie ustalenie badania): gdyby wszystkie 210 faktycznie przerwały, kontynuacja spadłaby z 93% do około 73%. Prawda prawie na pewno leży gdzieś pośrodku, a badanie nie może powiedzieć gdzie.

Badania chirurgiczne są podobne. W Kaiser Permanente Northern California żal znaleziono w dokumentacji 2 z 209 nastolatków po mastektomii (około 1%), z typową obserwacją około dwóch lat i bez bezpośredniego pytania kogokolwiek (Tang et al. 2022). W ankiecie w Michigan wśród dorosłych po mastektomii mediana wyniku żalu wynosiła zero, ale 41% kwalifikujących się pacjentów nie odpowiedziało, osoby, które nie odpowiedziały, były dłużej po operacji, a 13 osób, które podały bardzo wysokie wyniki żalu, wykluczono jako domniemane błędy (Bruce et al. 2023).

Dane o receptach i ubezpieczeniach

Dokumentacja aptek i ubezpieczeń unika jednego problemu badań klinicznych: rejestruje, czy recepty są nadal realizowane, niezależnie od tego, czy pacjent wraca do kliniki. Przynosi inny problem: nie może powiedzieć, dlaczego ktoś przerwał.

Amerykański wojskowy system opieki zdrowotnej

Roberts et al. 2022 obserwowali 952 nastolatków i dorosłych w amerykańskim wojskowym systemie opieki zdrowotnej (przeważnie dzieci i małżonków wojskowych, średni wiek około 19 lat) po rozpoczęciu hormonów. Przerwanie zdefiniowano jako brak nowej recepty przez ponad 90 dni po wyczerpaniu ostatniego zapasu, podczas gdy osoba nadal korzystała z innej wojskowej opieki zdrowotnej. Po czterech latach szacunkowo 70% nadal realizowało recepty, więc około 30% przerwało. Kobiety przyjmujące testosteron miały około 2,4 razy większe prawdopodobieństwo przerwania niż mężczyźni przyjmujący estrogen (36% wobec 19%), a osoby, które zaczęły jako dorośli, przerywały częściej niż te, które zaczęły jako nieletni.

To najwyższa liczba w literaturze klinicznej i nie pokazuje, że detransycja jest powszechna. Nie rejestrowano przyczyn: przerwanie może oznaczać detransycję, skutki uboczne, koszty, przeprowadzkę lub prywatne hormony, a 90-dniowa luka liczy krótkie przerwy. Podobnie osoby, które opuściły wojskowe ubezpieczenie, znikają z danych, a każdy, kto nie chciał już tranzycji, ale nadal realizował recepty, liczy się jako kontynuujący. W komentarzu w tym samym czasopiśmie endokrynolog Michael Irwig argumentował, że liczba ta, wraz ze zwrotem ku przepisywaniu opartemu na zgodzie i pacjentkami płci żeńskiej, oznacza, że starsze niskie odsetki mogą nie dotyczyć dzisiejszych pacjentów (Irwig 2022).

Pewien mężczyzna po detransycji opisał ścieżkę, którą badanie realizacji recept miałoby trudność zaklasyfikować:

Byłem w tym oknie, gdy zastanawiałem się, czy powinienem był przejść tranzycję, ale minęło około 5 lat, zanim zacząłem poważnie rozważać detransycję, i około 7 lat, gdy przerwałem hormony. Przeszedłem też na bio-hormony płciowe około 8. roku. Czy to byłaby kontynuacja w tym badaniu? —Educational-Fish-637, mężczyzna po detransycji

Opieka podstawowa

W jednej angielskiej praktyce lekarza rodzinnego 8 z 41 pacjentów, którzy zaczęli hormony (20%), zdecydowało się przerwać, średnio po około pięciu latach; cztery osoby miały notatki opisujące detransycję, a jedna odnotowany żal po usunięciu jąder (Boyd et al. 2022). Liczby są maleńkie, ale lekarz rodzinny może być jedynym lekarzem, który kiedykolwiek usłyszy o detransycji.

Trwałość diagnozy

Niemieckie dane ubezpieczeniowe oferują inny kąt widzenia. Spośród 7885 osób w wieku od 5 do 24 lat, które miały diagnozę tożsamości płciowej w 2017 roku, tylko 36,4% miało ją jeszcze zakodowaną pięć lat później, a liczba była najniższa (27,3%) wśród dziewcząt w wieku od 15 do 19 lat (Bachmann et al. 2024). To nie mierzy detransycji: usunięty kod może oznaczać, że ktoś przestał chodzić do lekarzy, zakończył leczenie, został zakodowany inaczej lub przeszedł do opieki poza danymi. Pokazuje natomiast, że diagnoza tożsamości płciowej u młodej osoby jest znacznie mniej stabilna w ciągu pięciu lat, niż sugerują liczby kontynuacji z klinik. Jak dysforia płciowa w dzieciństwie rozwiązuje się bez leczenia, omówiono na stronie desystencja.

Ankiety

Ankiety pytają ludzi bezpośrednio, co jest jedynym sposobem na poznanie ich przyczyn. Ale ankieta może dotrzeć tylko do osób, które ją zobaczą i chcą odpowiedzieć, a to decyduje o tym, co może znaleźć.

Ankiety wśród osób identyfikujących się jako trans

US Transgender Survey to największa ankieta wśród osób trans na świecie, rekrutowana przez organizacje społeczności trans. W 2015 roku 8% respondentów stwierdziło, że kiedykolwiek „dokonało detranzycji”, definiowanej jako powrót do życia jako płeć urodzenia „przynajmniej na jakiś czas”, a 62% z nich żyło ponownie jako trans w czasie ankiety (James et al. 2016). Tylko 5% tych, którzy dokonali detransycji, powiedziało, że zrobili to, ponieważ tranzycja nie była dla nich: 0,4% całej próby. Ponowna analiza wykazała, że 13% respondentów, którzy kiedykolwiek przeszli tranzycję w jakikolwiek sposób, kiedykolwiek dokonało detransycji, a 83% z nich podało co najmniej jedną przyczynę zewnętrzną, taką jak presja rodziny lub stygmatyzacja (Turban et al. 2021). W ankiecie z 2022 roku 9% kiedykolwiek wróciło do życia jako płeć urodzenia, 82% z nich z powodów społecznych i strukturalnych, a tylko 0,36% wszystkich respondentów, którzy przeszli tranzycję medyczną, zrobiło to, ponieważ tranzycja nie była dla nich (USTS 2022).

Te liczby dokładnie opisują swoje próby i pokazują, że presja zewnętrzna zmusza niektóre osoby trans do przerwania. Ale obie ankiety obejmowały tylko osoby, które w danym momencie identyfikowały się jako trans, więc każdy, kto przerwał, ponieważ nie wierzy już, że jest trans, opuścił badaną populację. Liczba 0,36% jest zatem liczbą osób, które żałują tranzycji i nadal identyfikują się jako trans — grupy, która zawsze będzie mała. Autorzy ponownej analizy z 2021 roku przyznają to ograniczenie, a szeroka definicja ankiet (dowolny okres życia jako płeć urodzenia, w tym krótko podczas odwiedzin rodziny) również miesza bardzo różne doświadczenia. Osoby po detransycji często to podkreślają:

To NIE było badanie osób po detransycji. To było badanie retranzycjonistów lub osób, które obecnie identyfikują się jako trans i w przeszłości dokonały detransycji. —Sorry-not-Sorry-666, kobieta po desystencji

Ankiety wśród osób po detransycji

Ankiety rekrutowane przez społeczności detransycji mają odwrotne obciążenie. Docierają do osób, które teraz odrzucają tożsamość trans, często z silnymi negatywnymi doświadczeniami, i pomijają te, które dokonały detransycji po cichu lub nadal identyfikują się jako trans. Nie mogą podać odsetka, i ich autorzy to mówią. Ich wartość dla tej strony leży w dwóch ustaleniach, których nie może dokonać żadne badanie kliniczne.

Po pierwsze, większość respondentów nie powiedziała o tym swojej klinice. Tylko 24% ze 100 osób po detransycji w Littman 2021 powiedziało o tym klinicystom, którzy pomogli im w tranzycji, i tylko 27,1% z 78 młodych dorosłych w Littman et al. 2024. Fińscy autorzy badania klinicznego osób po detransycji podają podobne liczby, od 24% do 29% (Kettula et al. 2025). Po drugie, pokazują, jak długo to trwa: średnio 3,9 roku życia jako osoba po tranzycji w Littman 2021 i około pięciu lat identyfikowania się jako trans w Littman et al. 2024.

Największa ankieta wśród osób po detransycji, badanie DARE obejmujące 957 osób w USA i Kanadzie, użyła celowo szerokiej definicji, która obejmowała osoby nadal identyfikujące się jako trans. W tej próbie 42% przerwało, a później wznowiło tranzycję (Rackliff et al. 2025), a jedna grupa około 28%, częściej trans kobiety, przerwała mimowolnie z powodu dyskryminacji, odrzucenia przez rodzinę lub utraty dostępu do opieki (MacKinnon et al. 2025). Tak więc „detransycja” w jednej ankiecie i w innej może opisywać w dużej mierze różne osoby. Co dzieje się z tymi, którzy wracają do tranzycji, omówiono na stronie retranzycja.

Przeglądy i oszacowania łączne

Dwa przeglądy systematyczne łączą te liczby, i dochodzą do bardzo różnych nagłówków.

Bustos et al. 2021 połączyli 27 badań obejmujących 7928 pacjentów operacyjnych i oszacowali żal na około 1%. To najczęściej cytowane źródło liczby „1%”. Ale obserwacja w uwzględnionych badaniach trwała od poniżej roku do około dziewięciu lat, niemal wszystkie używały samodzielnie wymyślonych pytań o żal, a największe pojedyncze badanie (Wiepjes 2018, około połowa pacjentów) straciło z oczu 36%. Przyjmując minimum ośmiu lat obserwacji i co najmniej 85% retencji, Cohn 2023 stwierdził, że żadne z 27 badań nie spełniało kryteriów.

Feigerlova 2025 przejrzała 15 badań leczenia hormonalnego obejmujących 3804 nieletnich i 3270 dorosłych. Przed leczeniem 0,8% do 7,4% zmieniło swoją prośbę; od 1% do 7,6% przerwało blokery; a od 1,6% do 9,8% przerwało hormony. Jedno amerykańskie badanie wojskowe podało około 30% (19% mężczyzn, 35,6% kobiet), co wykracza poza główny zakres. Definicje wahały się od ponownego utożsamienia się z własną płcią do 90-dniowej luki w receptach, 14 z 15 badań patrzyło wstecz na stare dokumenty, a dowody oceniono jako bardzo niskiej jakości. Wniosek autorki jest taki, że detransycja „została niewystarczająco zbadana”.

Cytuje się również ankietę wśród chirurgów: 46 chirurgów przypomniało sobie 62 pacjentów z żalem spośród około 18 000 do 27 000 operacji, około 0,2–0,3%, ale tylko 30% zaproszonych odpowiedziało, a autorzy mówią, że takie ankiety nie mogą mierzyć częstości występowania (Narayan et al. 2021).

Opóźnienie czasowe

Detransycja i żal są powolne. Każde źródło, które podaje czas, znajduje opóźnienie kilku lat, a najdłużej śledzone dane znajdują najdłuższe opóźnienia.

ŹródłoGrupaCzas do detransycji lub żalu
Littman 2021100 osób po detransycji (ankieta)Średnio 3,9 roku życia jako osoba po tranzycji (3,2 dla kobiet, 5,4 dla mężczyzn)
Littman et al. 202478 młodych dorosłych (ankieta)Około 5 lat identyfikowania się jako trans
Boyd et al. 20228 osób, które przerwały hormony (dokumentacja lekarza rodzinnego)Średnio około 5 lat na hormonach
Kettula et al. 20259 fińskich dorosłych po detransycjiŚrednio około 7 lat (5 dla ocenianych po 2010)
Dhejne et al. 201415 szwedzkich odwróceń prawnych7,5 roku (kobiety) do 8,5 roku (mężczyźni) po zmianie prawnej
Wiepjes et al. 201814 holenderskich dorosłych z odnotowanym żalemOkoło 11 lat po rozpoczęciu hormonów (zakres 4–22)

W zestawieniu z tym obserwacja w badaniach z najniższymi liczbami jest krótka: około dwóch lat dla badania mastektomii Kaiser, 2,7 roku dla kohorty bostońskiej, późne lata nastoletnie dla wypisu z GIDS i 16 miesięcy po wypisie dla brytyjskiej kliniki dla dorosłych. Badanie, które kończy się przed upływem typowego opóźnienia, nie może zobaczyć większości tego, co próbuje zmierzyć. W analizie BMJ badacze detransycji z pozycji afirmującej osoby trans przedstawili ten sam argument: jeden do dwóch lat obserwacji to za mało, a badania powinny trwać od pięciu do dziesięciu (MacKinnon et al. 2023).

Opóźnienie czasowe współdziała też z tym, kiedy ludzi leczono. Skierowania młodzieży gwałtownie wzrosły w latach 2010.; w danych wojskowych USA 58% pacjentów miało pierwszą wizytę związaną z płcią w ciągu ostatnich 22 miesięcy badania (Roberts et al. 2022). Jeśli detransycja trwa pięć do dziesięciu lat, osoby leczone w szczycie dopiero teraz osiągają okres, w którym by się pojawiła. Fińskie ustalenie, że późniejsze kohorty przerywają częściej i wcześniej, jest wczesnym sygnałem, że obraz wciąż się zmienia (Kaltiala et al. 2024).

Osoby po detransycji opisują to opóźnienie we własnych osiach czasu:

Brałem T przez 7 lat. Zrozumiałem swój „błąd” w moje 25. urodziny. Moje 18. urodziny były dniem, w którym wziąłem pierwszy zastrzyk testosteronu. —manouxoxo, kobieta po detransycji

5 lat to nic. Minęło 12 lat, odkąd ujawniłem się przed partnerem, dziećmi i bliskimi przyjaciółmi jako to, co dziś nazwano by osobą niebinarną. Dopiero gdy zdałem sobie sprawę, że zawsze na pewnym poziomie będę mieć kobiece ciało i że powierzchowna zmiana tego mi nie pomoże, zacząłem wątpić i zadawać pytania. —Luck_Unlucky2, kobieta po desystencji

Wielu opisuje wczesny „miesiąc miodowy” ulgi, zanim pojawi się wątpliwość, co jest jednym z powodów, dla których krótkie badania wyglądają tak krzepiąco. Psychologia tego opóźnienia jest omówiona na stronie żal po tranzycji.

Utrata kontaktu: dlaczego prawdziwy odsetek jest nieznany

Utrata kontaktu oznacza, że osoby w badaniu przestają być obserwowane: przestają przychodzić, przeprowadzają się, zmieniają ubezpieczyciela lub nie odpowiadają. W medycynie płci jest to powszechne. Wiepjes stracił 36%; Hall stwierdził, że 21,7% przestało przychodzić; Bruce miał 41% braku odpowiedzi; Boskey miał 210 osób niewidzianych przez ponad rok. Analiza BMJ ostrzega, że ponad 30% pacjentów wypada z niektórych badań opieki związanej z płcią (MacKinnon et al. 2023).

Utrata kontaktu miałaby mniejsze znaczenie, gdyby utracone osoby były podobne do tych, które zostały. W tej dziedzinie są dobre powody, by sądzić, że nie są.

Osoby po detransycji rzadko mówią o tym klinice

Dowody z ankiet są spójne: około jedna na cztery osoby po detransycji powiedziała o tym klinicystom, którzy je leczyli (Littman 2021; Littman et al. 2024). Gdyby ten odsetek utrzymywał się w kohorcie klinicznej, klinika, która rejestrowałaby każdą detransycję, o której usłyszy, nadal widziałaby tylko około jednej czwartej z nich. To przybliżona ilustracja, ponieważ ankiety są samoselekcjonowane, a odsetek niepewny, ale kierunek obciążenia jest jasny.

Na r/detrans powody, by nie mówić, pojawiają się raz po raz. Niektórzy po prostu przerwali i poszli dalej:

Absolutnie nie. W klinice, do której chodziłam, nie ma żadnego zapisu o mojej detransycji, więc skąd mieliby wiedzieć? Statystyki są skrajnie niedokładne —frecklesownsmysoul, kobieta po detransycji

Myślę, że odsetek jest znacznie wyższy, jestem statystyką i nie powiedziałam o tym swoim lekarzom itd. Po prostu przestałam brać hrt z wirtualnych wizyt, które miałam. —FormalSpinach6930, kobieta po detransycji

Inni oczekiwali, że nie zostaną uwierzeni lub nie będą mile widziani:

Nie powiedziałam o tym żadnej z dwóch klinik, które mnie leczyły. Mogę się mylić, ale moje odczucie jest takie, że obaj lekarze postrzegali swoją populację klientów jako niestabilną i czuję, że powiedzenie im nie zostanie wzięte do serca z tego powodu. —rose_creek, kobieta po detransycji

A niektórzy zauważyli, że nikt nie zapytał:

Nawet nie powiedziałam swojemu lekarzowi, po prostu przestałam przychodzić, a oni nigdy nawet nie zadzwonili ani nic :) lekarze tak naprawdę się nami nie przejmują —ek8422, kobieta po detransycji

W kanadyjskim badaniu wywiadów z 28 osobami, które przerwały lub odwróciły tranzycję, wiele osób przerwało hormony nagle, a kliniki rzadko prowadziły dalszą obserwację (MacKinnon et al. 2022). W próbie DARE 43% stwierdziło, że ich świadczeniodawca nigdy nie wydawał się wiedzieć o detransycji (Rackliff et al. 2025).

Gdy ludzie mówią, może to nie zostać zapisane

Powiedzenie klinice to nie to samo co bycie policzonym. Niektórzy po detransycji opisują dokumentację, która została zamknięta, a nie zaktualizowana, lub klinikę, która nie chciała przyjąć tego słowa:

Sporo z nas zwróciło się do naszych terapeutów płci, a także endokrynologów, którzy przepisali nam hrt, tylko po to, by odkryć, że zamknęli naszą dokumentację medyczną i nie zaktualizują jej faktem, że medycznie dokonaliśmy detransycji. —DetransIS, kobieta po detransycji

Jedna kobieta, która była zapisana do europejskiego badania, opisała, że klinika ją porzuciła po tym, jak zgłosiła wątpliwości:

I oczywiście nigdy nie skontaktowali się ze mną w sprawie obserwacji w badaniu, w którym brałam udział. To jeden ze sposobów na uzyskanie niskiego odsetka żalu dla leczenia, na którym zbudowałeś całą swoją karierę, jak sądzę! —Crocheted-tiger, kobieta po detransycji

Tych relacji nie można policzyć i pochodzą z samoselekcjonowanego forum. Ale wyjaśniają, jak klinika może zgodnie z prawdą donieść, że prawie żaden z jej pacjentów nie dokonał detransycji: przypadki się zdarzyły i nigdy nie trafiły do dokumentacji. W Hall et al. 2021 żal odnotowano tylko u 2 z 12 osób po detransycji, a w przeglądzie Feigerlova 2025 przyczyna przerwania była nieznana u 10 z 12 osób w jednym brytyjskim badaniu klinicznym.

Jak liczy się utraconych

Większość badań kohortowych musi zdecydować, co zrobić z osobami, których nie może już zobaczyć, a zwykłym wyborem jest pozostawienie ich w grupie „kontynuujących” lub „bez żalu”, albo ich usunięcie. Badanie bostońskie policzyło 210 niewidzianych pacjentów jako nadal przyjmujących hormony. Liczbę żalu Wiepjesa obliczono dla wszystkich, którzy przeszli gonadektomię, w tym tych, którzy przestali przychodzić. Liczby wypisów GIDS kończą się, gdy młode osoby są przekazywane do opieki dla dorosłych. W każdym przypadku utraceni są traktowani, wyraźnie lub domyślnie, jako osoby, którym nic złego się nie stało.

Po drugiej stronie jest słuszny argument. Traktowanie każdego utraconego pacjenta jako możliwej osoby po detransycji daje równie nierealistyczną górną granicę, a Cohn 2023 był krytykowany za badanie badań klinicznych dokładniej niż ankiet osób po detransycji, na których się opiera. Utraceni pacjenci obejmują osoby, które się przeprowadziły, przeszły do sektora prywatnego lub mają się dobrze. Uczciwe stanowisko nie polega na tym, że utraceni to przeważnie osoby po detransycji, ale na tym, że nikt nie wie, jaki stanowią odsetek, a publikowane liczby zakładają bez dowodów, że jest bliski zeru.

Dokumentacja pokazuje hormony, nie tożsamość

Badania recept i rejestrów mają problem lustrzany. Mogą zobaczyć, że ktoś przerwał hormony, ale nie dlaczego, i nie mogą zobaczyć osoby, która nadal przyjmuje hormony, ale już ich nie chce. Osoby, którym usunięto jądra lub jajniki, potrzebują jakiegoś hormonu płciowego do końca życia, a niektóre osoby po detransycji przez pewien czas nadal przyjmują hormony płci przeciwnej, ponieważ przestawienie się jest trudne, brakuje im wsparcia medycznego lub odwrócenie widocznych zmian wydaje się niemożliwe. Inni zdobywają hormony całkowicie poza systemem (zob. hormony DIY). Błędy mogą iść w obu kierunkach, dlatego dane o receptach nie mogą rozstrzygnąć pytania w żadną stronę.

Twierdzenie „około 1%” i klinika, która nigdy nie usłyszała

Perspektywa osób trans

Liczba najczęściej powtarzana w społecznościach trans mówi, że detransycja lub żal dotyczy około 1% osób lub mniej, a większość tych, którzy przerywają, robi to z powodu presji zewnętrznej. W swojej najsilniejszej formie ten pogląd opiera się na prawdziwych danych: największe ankiety wśród osób trans pokazują, że tylko ułamek jednego procenta przerwał, ponieważ tranzycja nie była dla nich odpowiednia, największa metaanaliza chirurgiczna pokazuje około 1% żalu, a holenderska kohorta młodzieży pokazuje 98% kontynuacji.

Osoby po detransycji, które zdają sobie sprawę, że nie są trans, stanowią maleńki ułamek tych, którzy przechodzą tranzycję. [Największa ankieta wśród osób, które korzystały z opieki afirmującej płeć, wykazała odsetek około 0,36%] ... Odsetek osób, które kiedykolwiek dokonują detransycji z jakiegokolwiek powodu, wynosi 9%, ale zdecydowana większość to powody zewnętrzne, jak wymieniono w raporcie, do którego podałam link. —curedheronthesabbath, kobieta trans (MTF)

Komentatorzy trans podnoszą też argument metodologiczny, który jest słuszny: szerokie definicje zawyżają liczby w drugą stronę, licząc krótkie przerwy i wymuszone przerwania tak, jakby były zmianami zdania.

Jeśli kobieta trans musi pominąć tydzień hrt, bo demagog anulował jej ubezpieczenie, liczą ją jako osobę po detransycji. Jeśli odstawię hormony na kilka miesięcy, przygotowując się do ucieczki z domu, liczą mnie jako osobę po detransycji. —lukenbones, kobieta trans (MTF)

Ta krytyka ma realną siłę wobec wojskowej liczby 30% i szerokich pytań ankietowych, a osoby po detransycji nie powinny traktować żadnej liczby przerwań jako odsetka detransycji. Niektórzy komentatorzy trans łączą oba poglądy naraz, broniąc niskiej liczby, jednocześnie nalegając, by usłyszeć ludzi w niej zawartych:

Odsetek wydaje się nieco niższy niż 1% na podstawie nielicznych istniejących badań. Co jest mniej niż w przypadku większości operacji. Jednak naprawdę ważne jest, by słuchać tego 1%. —GuerandeSaltLord, kobieta trans (MTF)

Perspektywa osób po detransycji

Osoby po detransycji zwykle nie kwestionują, że badania „1%” liczyły to, co liczyły. Kwestionują to, czy te badania mogły policzyć je. Niskie liczby pochodzą z miejsc, w których osoba po detransycji jest najmniej prawdopodobna: aktywnej listy pacjentów kliniki, ankiety wśród osób nadal identyfikujących się jako trans, kwestionariusza obserwacji chirurgicznej wysłanego przez zespół, który operował, lub rejestru sprawdzonego rok czy dwa po leczeniu.

Statystyki, które często się cytuje dotyczące detransycji, pochodzą z klinik płci, a w spisie liczone są tylko osoby, które zgłosiły swoją detransycję klinikom płci. Ponieważ zdecydowana większość osób po detransycji nie zgłasza jej swoim klinikom, nie ma wiarygodnej statystyki dotyczącej rzeczywistego odsetka detransycji. —-ph-7-, osoba po detransycji

Badania, które pokazują odsetek detransycji 1–2%, zostały przeprowadzone przed wdrożeniem modelu świadomej zgody, gdy wymagane były oceny psychologiczne. Więc nie ma dowodów na to, że jesteśmy rzadcy albo nie rzadcy. —Weird-Experience-123, osoba po detransycji

Ten drugi punkt ma znaczenie. Kohorty dorosłych stojące za klasycznymi niskimi liczbami to przeważnie mężczyźni oceniani według ścisłych, powolnych protokołów, często przez lata. Dzisiejsze skierowania dotyczą przeważnie nastoletnich i młodych dorosłych kobiet, często z innymi problemami zdrowia psychicznego, a wiele otrzymuje hormony w szybszych modelach opartych na zgodzie (Irwig 2022; zob. zmiana demograficzna). Nawet idealnie dokładna liczba z jednej grupy nie przeniosłaby się na drugą.

Gdzie te dwa poglądy się spotykają

Obie strony mają częściowo rację co do liczb drugiej strony. Krytyka szerokich definicji ze strony osób trans jest słuszna: 30-procentowa luka w receptach to nie 30-procentowy odsetek detransycji. Krytyka projektów badań klinicznych i ankiet ze strony osób po detransycji też jest słuszna: klinika, która nigdy nie słyszy o detransycji, albo ankieta, która pyta tylko osoby trans, nie może dać niskiego odsetka, który znaczy to, za co się go bierze. Ani jedna strona nie może uczciwie powiedzieć, że prawdziwy odsetek jest znany.

Czego wymagałoby wiarygodne oszacowanie

Recenzenci i krytycy zasadniczo zgadzają się, czego potrzeba (Cohn 2023; Feigerlova 2025; MacKinnon et al. 2023): grupa zdefiniowana przez otrzymane leczenie, a nie obecną tożsamość; od pięciu do dziesięciu lat obserwacji; niska, osobno raportowana utrata kontaktu; wspólne definicje, które oddzielają przerwanie, detransycję i żal; połączone rejestry krajowe, jak w Finlandii i Szwecji; oraz sposób raportowania detransycji bez powrotu do kliniki, która cię leczyła.

Dopóki takie badania nie istnieją, najlepszym dostępnym podsumowaniem jest szereg minimów i opisów prób: około 1% do 8% detransycji lub przerwania w większości danych klinicznych i rejestrowych w ciągu kilku lat, około 30% przerywających hormony w jednej kohorcie ubezpieczeniowej, rosnące ryzyko w nowszych kohortach fińskich oraz długie opóźnienia, na które większość badań jeszcze nie poczekała. Pacjenci decydujący o tranzycji medycznej zasługują na usłyszenie tego zakresu i tego, że prawdziwa liczba jest nieznana, jako części świadomej zgody.

Powiązane strony

Bibliografia
  • Bachmann, C. J. et al. (2024). Gender Identity Disorders Among Young People in Germany: Prevalence and Trends, 2013–2022. Deutsches Ärzteblatt International. study page, source.
  • Boskey, E. R. et al. (2025). A Retrospective Cohort Study of Transgender Adolescents Gender-Affirming Hormone Discontinuation. Journal of Adolescent Health. study page, source.
  • Boyd, I., Hackett, T. & Bewley, S. (2022). Care of Transgender Patients: A General Practice Quality Improvement Approach. Healthcare. study page, source.
  • Brik, T. et al. (2020). Trajectories of Adolescents Treated with Gonadotropin-Releasing Hormone Analogues for Gender Dysphoria. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Bruce, L. et al. (2023). Long-Term Regret and Satisfaction With Decision Following Gender-Affirming Mastectomy. JAMA Surgery. study page, source.
  • Bustos, V. P. et al. (2021). Regret after Gender-affirmation Surgery: A Systematic Review and Meta-analysis of Prevalence. Plastic and Reconstructive Surgery Global Open. study page, source.
  • Butler, G. et al. (2022). Discharge outcome analysis of 1089 transgender young people referred to paediatric endocrine clinics in England 2008–2021. Archives of Disease in Childhood, 107(11), 1018–1022. source.
  • Carmichael, P. et al. (2021). Short-term outcomes of pubertal suppression in a selected cohort of 12 to 15 year old young people with persistent gender dysphoria in the UK. PLOS ONE. study page, source.
  • Clark, K. D. et al. (2025). Stability After Legal Gender Change Among Adults With Gender Dysphoria. JAMA Network Open. study page, source.
  • Cohn, J. (2023). The Detransition Rate Is Unknown. Archives of Sexual Behavior. study page, source (includes the description of Davies, McIntyre & Rypma 2019, an EPATH conference abstract).
  • de Vries, A. L. C. et al. (2011). Puberty suppression in adolescents with gender identity disorder: a prospective follow-up study. Journal of Sexual Medicine. study page, source.
  • Dhejne, C. et al. (2014). An analysis of all applications for sex reassignment surgery in Sweden, 1960–2010: prevalence, incidence, and regrets. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Feigerlova, E. (2025). Prevalence of detransition in persons seeking gender-affirming hormonal treatments: a systematic review. Journal of Sexual Medicine. study page, source.
  • Hall, R., Mitchell, L. & Sachdeva, J. (2021). Access to care and frequency of detransition among a cohort discharged by a UK national adult gender identity clinic: retrospective case-note review. BJPsych Open. study page, source.
  • Irwig, M. S. (2022). Detransition Among Transgender and Gender-Diverse People—An Increasing and Increasingly Complex Phenomenon. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. study page, source.
  • James, S. E. et al. (2016). The Report of the 2015 U.S. Transgender Survey. National Center for Transgender Equality. source.
  • Kaltiala, R., Helminen, M., Holttinen, T. & Tuisku, K. (2024). Discontinuing hormonal gender reassignment: a nationwide register study. BMC Psychiatry, 24, 566. source.
  • Kettula, K. et al. (2025). Gender Dysphoria and Detransitioning in Adults: An Analysis of Nine Patients from a Gender Identity Clinic from Finland. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Littman, L., O'Malley, S., Kerschner, H. & Bailey, J. M. (2024). Detransition and Desistance Among Previously Trans-Identified Young Adults. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • MacKinnon, K. R. et al. (2022). Health Care Experiences of Patients Discontinuing or Reversing Prior Gender-Affirming Treatments. JAMA Network Open. study page, source.
  • MacKinnon, K. R., Expósito-Campos, P. & Gould, W. A. (2023). Detransition needs further understanding, not controversy. BMJ. study page, source.
  • MacKinnon, K. R. et al. (2025). A Latent Class Analysis of Interrupted Gender Transitions and Detransitions in the USA and Canada (DARE study). Archives of Sexual Behavior. source, summary.
  • Narayan, S. K. et al. (2021). Guiding the conversation—types of regret after gender-affirming surgery and their associated etiologies. Annals of Translational Medicine. study page, source.
  • Nyquist, C. B. et al. (2025, retracted 2026). Treatment trajectories among children and adolescents referred to the Norwegian National Center for Gender Incongruence. Acta Paediatrica. study page, source.
  • Rackliff, L. et al. (2025). "Providers had no idea what to do with me": A mixed-methods analysis of detransition/retransition support, care, and information needs among sexual and gender minority individuals. International Journal of Transgender Health. study page, source.
  • Rastogi, A. et al. (2025). Health and Wellbeing: Findings from the 2022 U.S. Trans Survey. Advocates for Trans Equality. source.
  • Roberts, C. M. et al. (2022). Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. study page, source.
  • Tang, A. et al. (2022). Gender-Affirming Mastectomy Trends and Surgical Outcomes in Adolescents. Annals of Plastic Surgery. study page, source.
  • Turban, J. L. et al. (2021). Factors Leading to "Detransition" Among Transgender and Gender Diverse People in the United States: A Mixed-Methods Analysis. LGBT Health. study page, source.
  • van der Loos, M. A. T. C. et al. (2022). Continuation of gender-affirming hormones in transgender people starting puberty suppression in adolescence: a cohort study in the Netherlands. Lancet Child & Adolescent Health. study page, source.
  • Vandenbussche, E. (2022). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality. study page, source.
  • Wiepjes, C. M. et al. (2018). The Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria Study (1972–2015): Trends in Prevalence, Treatment, and Regrets. Journal of Sexual Medicine. study page, source.

Ostatnia aktualizacja: · 1 wyświetlenie

Zaproponuj artykuł lub poprawkę

Zauważyłeś, że na tej stronie czegoś brakuje, coś jest niejasne lub błędne, albo masz pomysł na powiązany artykuł? Napisz nam, a przyjrzymy się temu.

Tylko jeśli chcesz otrzymać odpowiedź

Powiązane strony: