Mężczyźni po detransycji: doświadczenia i potrzeby

Co wiadomo o mężczyznach, którzy detransycjonują: kim są, dlaczego przestali, medyczne następstwa, wstyd, relacje i wsparcie.

Przegląd

Publiczna dyskusja o detransycji koncentruje się na młodych kobietach, które przyjmowały testosteron lub przeszły mastektomię. Mężczyźni, którzy przeszli tranzycję w stronę kobiecej tożsamości, a potem wrócili do życia jako mężczyźni, dostają znacznie mniej uwagi. Ta strona omawia, kim są, jak ich powody i linie czasu mają się do tych u kobiet po detransycji, dlaczego trudno ich znaleźć w badaniach, medyczne następstwa oraz to, jak radzą sobie z poczuciem wstydu, relacjami i wsparciem.

Na tej stronie mężczyzna po detransycji (często zapisywany jako MtFtM, „male to female to male") to mężczyzna, który podjął kroki, by żyć jako kobieta — społecznie, medycznie lub jedno i drugie — a następnie je zatrzymał lub odwrócił. Niektórzy znów identyfikują się jako mężczyźni; niektórzy zachowują etykietę niebinarną; nieliczni pozostają społecznie kobietami po odstawieniu hormonów. Desystenci to mężczyźni, którzy przestali identyfikować się jako osoby trans przed jakimikolwiek krokami medycznymi (zob. desystencja).

Dowody są skąpe. W głównych badaniach nad detransycją mężczyźni stanowią od 1 na 20 do 1 na 3 uczestników, co w większości z nich jest zbyt małą liczbą, by analizować ich osobno. Wiele z tego, co dalej, pochodzi więc z relacji mężczyzn po detransycji i desystujących mężczyzn na /r/detrans. To grupa samoselekcyjna, a ich doświadczenia nie mogą pokazać, jak częsty jest jakiś wzorzec.

Kluczowe punkty

  • W jedynym badaniu, które szczegółowo porównało płcie, mężczyźni po detransycji szukali opieki tranzycyjnej około sześciu lat później niż kobiety (średnio 26 wobec 20), pozostawali w tranzycji dłużej (5,4 wobec 3,2 roku) i decydowali się na detransycję później (32,7 wobec 23,6).
  • Mężczyźni po detransycji w badaniach znacznie rzadziej niż kobiety byli wyłącznie zainteresowani tą samą płcią, a znacznie częściej podawali erotyczne powody tranzycji.
  • Wielu mężczyzn po detransycji opisuje detransycję jako fizycznie łatwiejszą do ukrycia, ale społecznie trudniejszą do omówienia, z powodu wstydu i lęku przed postrzeganiem ich jako zboczeńców.
  • Efekty estrogenu w większości się cofają, jeśli jądra są nienaruszone; tkanka piersiowa zwykle zostaje. Po orchiektomii lub waginopplastyce zmiany są trwałe, a testosteron jest potrzebny do końca życia.

Kim są mężczyźni po detransycji

Wiek w chwili tranzycji

Najwyraźniejszą różnicą między mężczyznami i kobietami po detransycji jest wiek. Badanie Lisy Littman z 2021 roku wśród 100 osób po detransycji, z których 31 było mężczyznami, to jedyne badanie, które zestawiło odpowiedzi mężczyzn i kobiet obok siebie (Littman 2021):

Miara (średnia)Mężczyźni z urodzenia (n=31)Kobiety z urodzenia (n=69)
Wiek, w którym zaczęła się dysforia płciowa11,011,3
Wiek, w którym po raz pierwszy szukano opieki tranzycyjnej26,020,0
Wiek, w którym zdecydowano się na detransycję32,723,6
Lata w tranzycji przed detransycją5,43,2
Wiek w chwili badania36,725,8
Lata na hormonach płci przeciwnej5,1 (estrogen)2,0 (testosteron)

Dysforia płciowa zaczynała się w prawie tym samym wieku u obu płci; różniło się to, jak długo mężczyźni czekali, zanim szukali leczenia, i jak długo je kontynuowali. Inne badania wskazują w tym samym kierunku. W badaniu Vandenbussche'a wśród 237 osób po detransycji 20 mężczyzn rozpoczęło medyczną tranzycję średnio w wieku 26 lat, wobec 20 lat u kobiet (Vandenbussche 2022). W brytyjskiej klinice płci dla dorosłych mediana wieku pacjentów płci męskiej wynosiła 36 lat, wobec 20 lat u pacjentek (Hall et al. 2021).

Część tego odzwierciedla historię. Do lat 2010 kliniki płci dla dorosłych przyjmowały głównie pacjentów płci męskiej, wielu w średnim wieku; gwałtowny wzrost liczby nastoletnich dziewcząt przyszedł później (zob. zmiana demograficzna). Ale relacje opisują też grupę mężczyzn, którzy przeszli tranzycję po trzydziestce lub czterdziestce, często po małżeństwie i dzieciach. Jeden z mężczyzn po detransycji podał własne wyjaśnienie, dlaczego męska tranzycja tak często przychodzi późno:

I nienawiść, i pożądanie potrzebują czasu, by się skrystalizować. Trudno mieć dość tych uczuć, by wywrócić życie do góry nogami w nastoletności, bo życie nastoletniego chłopca nie jest aż tak stresujące (przynajmniej w porównaniu z dziewczętami). Ale gdy dorastamy, pchanie i ciągnięcie naszych uczuć staje się silniejsze. Im więcej negatywnych doświadczeń gromadzimy, tym bardziej te uczucia rosną —Your_socks, mężczyzna po detransycji

Kobiety trans, które przeszły tranzycję w średnim wieku, opisują to samo opóźnienie, ale czytają je odwrotnie: nie jako uczucia, które wyrosły z życiowych niepowodzeń, lecz jako dysforię, która była tam od zawsze i nie dała się wiecznie tłumić.

Moja dysforia była dość dobrze stłumiona przez pierwsze 10–15 lat i myślałam, że jestem szczęśliwa i zadowolona.

Ale po czterdziestce dopadła mnie depresja i się pogarszała. Nie da się zakopać dysforii, nie na zawsze. Zdecydowałam się żyć i przeszłam tranzycję w wieku 49 lat, nie bądź jak ja i nie czekaj tak długo. —Feeling_blue2024, kobieta trans (MTF)

Oba odczytania wychodzą z tych samych faktów: lata pozornie zwyczajnego męskiego życia, a potem kryzys wieku średniego skupiony na płci. Detransycjonowani mężczyźni, którzy poszli tą drogą, opisują, że zaczęli postrzegać ten kryzys jako depresję, erotyczne zaabsorbowanie lub niezadowolenie z życia, które znalazło ujście w płci.

Istnieje też młodsza grupa: chłopcy, którzy byli zniewieściali od wczesnego dzieciństwa i zaczęli brać hormony w wieku nastoletnim. Ich relacje często wyglądają bardziej jak relacje kobiet po detransycji, z traumą, znęcaniem się i pociągiem do tej samej płci w centrum (zob. niżej).

Orientacja seksualna

Orientacja to druga duża różnica. W badaniu Littman z 2021 roku, przed tranzycją (Littman 2021):

Orientacja przed tranzycjąMężczyźni z urodzeniaKobiety z urodzenia
Homoseksualna (pociąg do tej samej płci)6,5% (2)26,1% (18)
Heteroseksualna (pociąg do kobiet)38,7% (12)8,7% (6)
Biseksualna25,8% (8)21,7% (15)

W mniejszym badaniu z 2024 roku wśród 78 młodych dorosłych, przeprowadzonym przez Littman i współpracowników, żaden z 7 mężczyzn nie był wyłącznie homoseksualny, w porównaniu z 43% kobiet (Littman et al. 2024). Siedem osób to zdecydowanie za mało, by wyciągać wnioski, ale kierunek zgadza się z danymi z 2021 roku.

Te liczby mają znaczenie z powodu typologii Raya Blancharda, wpływowego i spornego modelu, który dzieli transseksualistów przechodzących z mężczyzny w kobietę na dwie grupy według orientacji: transseksualistów homoseksualnych, pociąganych przez mężczyzn i zwykle zniewieścialych od dzieciństwa, oraz tych pociąganych przez kobiety, obie płcie lub żadną, których pragnienie tranzycji wiązał on z autogynefilią. Littman podała, że 93,5% jej mężczyzn po detransycji należało do „niehomoseksualnej" grupy Blancharda. Czy typologia jest trafna, jest przedmiotem debaty na jej własnych stronach.

To nie znaczy, że homoseksualnych mężczyzn tam nie ma. Geje i mężczyźni zniewieściali to mniejsza, ale odrębna grupa w relacjach, a ich historie często koncentrują się na ucieczce przed traktowaniem, jakiego doświadczali jako zniewieściali chłopcy:

Wielu z nas brało HTZ, by uciec od złego traktowania, jakie spotyka zniewieściałego geja. Tak czy inaczej, gdy ludzie cię rozpoznają albo wiedzieli, że jesteś osobą trans, znów będziesz traktowany jak kobiecy gej, więc to się naprawdę nie opłaca, a ty tylko dodajesz stresu swojemu ciału i portfelowi.... —Entire-Construction1, mężczyzna po detransycji

Największe badanie follow-up chłopców skierowanych z powodu płci pasuje do tej grupy: spośród 139 chłopców zbadanych w dzieciństwie 87,8% nie miało już dysforii płciowej około 20. roku życia, a większość była zainteresowana tą samą płcią lub obiema (Singh et al. 2021). Dla niektórych z tych chłopców bycie zniewieściałym i prawdopodobnie homoseksualnym chłopcem było problemem, który tranzycja zdawała się rozwiązywać. Zob. uwewnętrzniona homofobia.

Orientacja może się też zmieniać: jeden mężczyzna opisał przejście od „jawnie zniewieściałego geja" przed tranzycją do pociągu wyłącznie do kobiet po niej (NeighborhoodFit2786, mężczyzna po detransycji). Homoseksualni mężczyźni po detransycji często mówią, że czują się mniejszością w mniejszości, mając więcej wspólnego z kobietami po detransycji niż z innymi mężczyznami po detransycji:

Tak, bycie gejem po detransycji to jak nisza w niszy. To czasem dość samotna egzystencja, ale wierzę, że mamy znacznie więcej wspólnego z kobietami po detransycji, niż myślimy, w każdym razie o wiele więcej niż z AGP. —Hedera_Thorn, mężczyzna po detransycji

Autogynefilia

Autogynefilia (AGP) to termin ukuty przez Blancharda na określenie podniecenia seksualnego mężczyzny na myśl o sobie jako kobiecie lub na widok siebie jako kobiety. To jeden z najbardziej gorących tematów w tej dziedzinie. Środowiska trans w dużej mierze odrzucają go jako teorię wyjaśniającą, dlaczego kobiety trans przechodzą tranzycję; niektórzy pisarze z nurtu gender-krytycznego stosują go do każdej kobiety trans, która nie jest pociągana przez mężczyzn. Strona o autogynefilii omawia dowody i argumenty obu stron. Tutaj pytanie jest węższe: jaką rolę — według samych mężczyzn po detransycji — ona odegrała.

Dane z badań sugerują, że jest to u nich częste, ale dalekie od powszechnego. W badaniu Littman z 2021 roku (Littman 2021):

  • 38,7% mężczyzn po detransycji (12 z 31) stwierdziło, że erotyczne powody były częścią tego, dlaczego przeszli tranzycję, wobec 13,0% kobiet.
  • 16,1% mężczyzn (5 z 31) stwierdziło, że uświadomienie sobie, iż ich pragnienie tranzycji było erotycznie umotywowane, było powodem detransycji, wobec 1,4% kobiet.

Ponieważ estrogen i antyandrogeny obniżają libido, mężczyźni, których pragnienie tranzycji było związane z uczuciami seksualnymi, czasami tracą motyw podczas przyjmowania hormonów i odkrywają, że wraca on, gdy przestają — cykl ten omówiono na stronach odstawianie estrogenu i retranzycja.

Tak więc spora mniejszość tych mężczyzn wiązała swoją tranzycję z uczuciami seksualnymi, a mniejsza mniejszość mówiła, że rozpoznanie tego związku skłoniło ich do zaprzestania. Większość nie udzieliła żadnej z tych odpowiedzi.

Wśród mężczyzn, którzy identyfikują się z tym terminem, powtarza się motyw, że nie widzieli tego podczas przyjmowania estrogenu, który tłumi libido, i rozpoznali to dopiero, gdy wrócił ich testosteron. Kilku opisuje wstyd związany z samą seksualnością jako część napędu:

Myślę, że duża część powodu, dla którego AGP to robią, to wstyd przed byciem mężczyzną podnieconym feminizacją. Pokrewne pojęcia w materiale erotycznym to często femdom, cuckold itp. To krępujące i trudne do wyjaśnienia skłonności erotyczne. O wiele łatwiej jest po prostu „stać się dziewczyną" i wreszcie twoja seksualność ma sens razem z twoją płcią. —krjrhrhrhewiheh, mężczyzna po detransycji

Inni opisują tranzycję, która według jej własnych miar się udała, a mimo to się skończyła:

Jeśli to jakaś pociecha, moja tranzycja była niezwykle udana, dostałem wszystko, czego chciałem, a jednak SKOŃCZYŁEM na detransycji.

Gdy nie miałem już czego gonić, zdałem sobie sprawę, że goniłem z powodu fetyszyzacji, i zapragnąłem to wszystko puścić, być wolnym i zaakceptować swoje naturalne ja. —AlviToronto, mężczyzna po detransycji

Detransycjonowani mężczyźni, którzy nie mieli tego wzorca, często nie lubią być wrzucani do jednego worka z tymi, którzy go mieli. Opisują, że wciągnęła ich choroba psychiczna, trauma lub wstyd z powodu bycia gejem, i mówią, że rama AGP wymazuje ich doświadczenie:

Ty może wykorzystałeś ideologię, by zaspokoić własne pragnienia, ale nas wykorzystała ideologia. Żywiła się naszymi podstawowymi problemami zdrowia psychicznego, traumą i uwewnętrznioną homofobią. Ty goniłeś pragnienie, podczas gdy my nieadaptacyjnie unikaliśmy naszej rzeczywistości. —Hedera_Thorn, mężczyzna po detransycji

Kobiety trans zgłaszają pokrewną uwagę z drugiej strony. Wiele mówi, że ich tożsamość i seksualność są oddzielne, a uczucia seksualne, jeśli istnieją, nie wyjaśniają, dlaczego przeszły tranzycję:

Więc dla mnie to nigdy nie była sprawa seksualna/kink. To znaczy, moja płeć i ekspresja nie są bezpośrednio związane z tą częścią mojego mózgu? Pomyśl o tym tak: „kim jestem" jest po jednej stronie i to właśnie urzeczywistniam przez tranzycję. A „seksowne przyjemności" są po innej stronie i te dwie rzeczy tak naprawdę ze sobą nie rozmawiają. —Biospark08, kobieta trans (MTF)

Obie strony opisują mężczyzn przechodzących tranzycję jako różniących się tym, ile jest w tym seksualności. Detransycjonowani mężczyźni, którzy rozpoznają AGP u siebie, mówią, że pomogłaby szczera, nieobarczona wstydem rozmowa o seksualności przed tranzycją; mężczyźni bez tego mówią, że potrzebowali klinicystów, którzy potrafiliby odróżnić jedno od drugiego.

Inne drogi do środka

Męskie tranzycje rzadko mają jedną przyczynę. Obok seksualności relacje wielokrotnie opisują:

  • Wstyd z powodu bycia mężczyzną. Przejmowanie przekonania, że mężczyźni są niebezpieczni lub bezwarci, często w połączeniu z nieobecnym lub przemocowym ojcem. Zob. uwewnętrzniona mizandria.
  • Porażka w chłopięcości. Znęcanie się za bycie małym, łagodnym lub zniewieściałym oraz wąski scenariusz tego, jaki powinien być chłopiec. Zob. mężczyźni i męskość i stereotypy płciowe.
  • Zazdrość o kobiety. Wyidealizowany obraz kobiet jako bardziej kochanych, piękniejszych lub mających większe prawo do bycia miękkimi.
  • Zdrowie psychiczne i autyzm. Depresja, lęk, OCD i autyzm, które mogą szczególnie utrudniać męskie życie społeczne. Zob. zdrowie psychiczne i autyzm.

Czym drogi mężczyzn różnią się od dróg kobiet

Powody tranzycji

W badaniu Littman z 2021 roku pytano uczestników, dlaczego przeszli tranzycję. Odpowiedzi mężczyzn i kobiet mocno się pokrywały, z kilkoma wyraźnymi różnicami (Littman 2021):

Powód tranzycjiMężczyźni z urodzeniaKobiety z urodzenia
Identyfikacja z płcią docelową77,4%58,0%
Tranzycja była jedyną opcją, by poczuć się lepiej67,7%72,5%
Niechęć do kojarzenia z płcią z urodzenia61,3%73,9%
Większa akceptacja społeczna35,5%55,1%
Zmniejszenie nękania lub traumy związanej z płcią16,1%50,7%
Powody erotyczne38,7%13,0%

Trauma pokazała ten sam wzorzec. Tylko 12,9% mężczyzn zgłosiło traumę w roku poprzedzającym początek dysforii płciowej, wobec 47,8% kobiet; 16,1% mężczyzn później uwierzyło, że ich uczucia faktycznie wynikały z traumy, wobec 44,9% kobiet.

Ogólny obraz jest taki, że kobiety częściej odchodziły od bycia kobietą, w szczególności od seksualizacji, nękania i traumy, podczas gdy mężczyźni częściej opisywali bycie ciągniętym ku kobiecej tożsamości, czasem z elementem erotycznym. To tylko tendencja w jednej małej, samoselekcyjnej próbie, a przytoczone wyżej relacje mężczyzn pokazują, że odchodzenie od męskości też ma dla niektórych z nich znaczenie.

Powody detransycji

Powód detransycjiMężczyźni z urodzeniaKobiety z urodzenia
Osiągnięcie komfortu z identyfikacją z płcią z urodzenia48,4%65,2%
Obawa o powikłania medyczne29,0%58,0%
Poczucie dyskryminacji35,5%17,4%
Niezadowolenie z tego, że fizyczne efekty były zbyt duże16,1%50,7%
Niezadowolenie z tego, że fizyczne efekty były zbyt małe35,5%31,9%
Gorsze zdrowie fizyczne podczas tranzycji35,5%30,4%
Brak poprawy zdrowia psychicznego35,5%44,9%
Uświadomienie sobie, że tranzycja była erotycznie umotywowana16,1%1,4%

Źródło: Littman 2021. Dla tych pozycji nie podano testów istotności, a grupa mężczyzn liczy tylko 31 osób.

Dwa kontrasty się wyróżniają. Kobiety znacznie częściej były zmartwione tym, że testosteron zmienił je zbyt mocno: głęboki głos, owłosienie twarzy, zmaskulinizowana twarz. Mężczyźni mniej więcej równie często byli niezadowoleni, że estrogen zmienił ich zbyt mało. A mężczyźni dwa razy częściej wskazywali dyskryminację. Dyskryminacja to, jak nazywa to Expósito-Campos, powód „niezasadniczy", presja z zewnątrz, a nie zmiana tożsamości (Expósito-Campos 2021). Ale w relacjach mężczyzn bycie widocznie trans, niepłynne przechodzenie i traktowanie jak osobliwość często prowadzą do głębszego uświadomienia sobie, że nie byli kobietami:

Po prostu naprawdę czułem, że nigdy nie będę płynnie przechodził. Nie robiłem postępów z makijażem, a zmiany fizyczne po 2 latach były wtedy naprawdę rozczarowujące. Z perspektywy czasu zdaję sobie sprawę, że wiele z tych zmian brałem za pewnik, ale oczekiwałem znacznie więcej.

Czułem też po prostu, że nie należę do kobiet i innych osób trans. Czułem, że choć chciałem być kobietą, po prostu nią nie byłem i nie mogłem być, niezależnie od tego, jak bardzo się starałem. —ghostghosterghostest, mężczyzna po detransycji

Szczerze. Nigdy nie mogłem naprawdę być kobietą i nigdy nią nie będę. Nigdy nie byłbym prawdziwą matką ani żoną. Nigdy nie traktowano mnie jak kobiety, gdy przeszedłem tranzycję społeczną. Traktowano mnie jak ekscentrycznego crossdressera i nie tym próbowałem być.

To była samotna i męcząca egzystencja pełna odgrywania roli. Gdybym mógł nacisnąć przełącznik i po prostu być kobietą, może bym to zrobił, ale rzeczywistość jest taka, że jestem mężczyzną i muszę się z tym pogodzić. To czasem boli, ale też jest satysfakcjonujące żyć życiem, które nie wymaga odgrywania roli. —FemSonMorningstar, mężczyzna po detransycji

Wyczerpanie i koniec pościgu

Motyw szczególnie częsty w relacjach mężczyzn to wyczerpanie: codzienna praca makijażu, głosu, depilacji i czujności wobec bycia „rozpoznanym". Niektórzy opisują uświadomienie sobie, że tranzycja oznaczała bycie kobietą trans do końca życia, a nie stawanie się kobietą:

Moje uświadomienie sobie, że muszę dokonać detransycji, przyszło dopiero po pełnej tranzycji — 4 latach HTZ i FFS. Po prostu nie rozumiesz na wczesnym etapie tranzycji, że *zobowiązujesz się być osobą trans przez całe życie*. —sydney-speaks, mężczyzna po detransycji

Dłuższe tranzycje, więcej do odwrócenia

Ponieważ mężczyźni zwykle przechodzą tranzycję później i pozostają w niej dłużej, często mają więcej do odwrócenia: kariery, małżeństwa, dokumenty prawne i w niektórych przypadkach chirurgię. W próbie Littman mężczyźni brali też estrogen dłużej (średnio 5,1 roku, plus antyandrogeny u 87,1%). A chirurgia genitalna była częstsza wśród mężczyzn: 16,1% (5 z 31) przeszło operację wytworzenia pochwy, podczas gdy 1,4% kobiet (1 z 69) przeszło operację wytworzenia penisa (Littman 2021).

Z drugiej strony mężczyźni często uważają, że fizycznie łatwiej jest ukryć powrót. Efekty testosteronu u kobiet (głos, owłosienie twarzy, zmaskulinizowana twarz) są w dużej mierze trwałe, podczas gdy większość efektów estrogenu blednie po odstawieniu, poza tkanką piersiową:

Detransycjonowanym mężczyznom faktycznie znacznie łatwiej jest znów wyglądać normalnie. Nic, co robi estrogen, nie jest trwałe poza tkanką piersiową, a to zwykle łatwo ukryć. Jeśli mężczyzna po detransycji nie chce być oceniany, wystarczy, że nigdy nie będzie mówił o swojej tranzycji/detransycji —recursive-regret, mężczyzna po detransycji

Drugą stroną tej łatwości, jak pokazuje następny rozdział, jest to, że mężczyźni, którzy mogą się ukryć, często to robią.

Dlaczego mężczyźni są niedoreprezentowani

W badaniach

BadaniePróbaUdział mężczyzn
Littman 2021100 osób po detransycji, ankieta internetowa31%
Vandenbussche 2022237 osób po detransycji, ankieta internetowa8% (20)
Littman et al. 202478 młodych dorosłych, ankieta internetowa9% (7)
Pullen Sansfaçon et al. 202320 młodych osób, wywiady5% (1)
MacKinnon et al. 202228 Kanadyjczyków, wywiady36% (10)
MacKinnon et al. 2025957 osób, USA i Kanada21,2% (78,8% kobiet)
Hall et al. 202112 osób po detransycji w brytyjskiej klinice dla dorosłych67% (8)

Dlaczego mężczyzn jest tak mało? Możliwych jest kilka wyjaśnień i żadne nie zostało bezpośrednio przetestowane.

  • Więcej młodych kobiet przechodzi tranzycję. Usługi dla młodzieży odnośnie płci odnotowały gwałtowny wzrost liczby nastoletnich dziewcząt w latach 2010. Jeśli więcej kobiet przechodzi tranzycję, więcej z nich będzie dokonać detransycji, nawet przy równych wskaźnikach.
  • Kanały rekrutacji. Vandenbussche rekrutował częściowo przez stronę internetową dla kobiet po detransycji i przez grupy na Facebooku, niektóre tylko dla kobiet. Badania, które rekrutują ze społeczności detransyjnych w internecie, dziedziczą dysproporcje tych społeczności.
  • Mężczyźni mogą rzadziej przestawać. W amerykańskim wojskowym systemie zdrowia 81% mężczyzn przyjmujących estrogen nadal realizowało recepty po czterech latach, w porównaniu z 64% kobiet przyjmujących testosteron (Roberts et al. 2022). Badanie nie rejestrowało powodów zaprzestania, więc chodzi o stosowanie hormonów, a nie o detransycję.
  • Dane kliniczne wyglądają inaczej. Wśród dorosłych wypisanych z jednej angielskiej kliniki płci 8 ze 108 mężczyzn (7,4%) i 4 z 67 kobiet (6,0%) spełniało definicję detransycji przyjętą w badaniu: zupełnie nie wzorzec zdominowany przez kobiety (Hall et al. 2021). Okres obserwacji był krótki, a liczby małe.
  • Starsze kohorty. W holenderskiej kohorcie dorosłych leczonych między 1972 a 2015 rokiem żal po usunięciu gonad odnotowano u 0,6% kobiet trans i 0,3% mężczyzn trans (Wiepjes et al. 2018). Te liczby obejmują tylko żal, który dotarł do kliniki.
  • Badania wśród osób identyfikujących się jako trans. W amerykańskim badaniu Transgender Survey z 2015 roku osoby urodzone jako mężczyźni częściej niż osoby urodzone jako kobiety mówiły, że kiedykolwiek „dokonały detransycji", zwykle tymczasowo i z powodów zewnętrznych, takich jak presja rodziny (Turban et al. 2021). To badanie wykluczało każdego, kto nie identyfikował się już jako trans.

W sumie dane nie pokazują, że mężczyźni dokonują detransycji znacznie rzadziej niż kobiety. Pokazują, że mężczyzn po detransycji znacznie trudniej znaleźć w miejscach, w których szukają badacze.

W społecznościach detrans

Detransycjonowani mężczyźni podają własne wyjaśnienia. Niektórzy skupiają się na tym, jak łatwo jest zniknąć:

Myślę, że dokonuje detransycji więcej mężczyzn, niż znajdziesz na tych internetowych forach. Tranzycja MtF zwykle nie jest tak oczywista jak tranzycja FtM, więc generalnie łatwiej jest mężczyznom po detransycji żyć swoim życiem po tranzycji i często nie uciekają się do tych internetowych przestrzeni wsparcia.

Myślę też, że mężczyźni częściej się wstydzą i czują zawstydzenie z powodu tranzycji, i częściej po prostu idą dalej i udają, że ich tranzycja nigdy się nie wydarzyła. —kornly, mężczyzna po detransycji

Inni wskazują na stygmatyzację. Detransycjonowane kobiety są często postrzegane jako ofiary medycyny; mężczyźni po detransycji boją się, że będą postrzegani jako fetyszyści lub drapieżnicy:

Wysoki stopień społecznej stygmatyzacji, gdy mężczyźni dokonują detransycji. Często boją się, że będą postrzegani jako zboczeńcy lub drapieżcy. Kobiety nie spotykają się z tym tak często, co prawdopodobnie wzmacnia poczucie, że będą wspierane jako ofiary medykalizacji, gdy się odezwą. One są ofiarami, ale mężczyźni też. —UniquelyDefined, mężczyzna po detransycji

Jest wiele powodów, ale wyobrażam sobie, że wstyd jest dużym — mężczyźni są wyśmiewani za mówienie o swoich emocjach, a dla nas próbujących wrócić do naszej męskiej płci i ról płciowych z urodzenia to często upokarzające i coś, czego ludzie nie rozumieją, zwłaszcza dla MTF, którzy nie są gejami i nie mają (ogólnie) bardziej rozumiejącej społeczności, by się wyżalić. —MythicalDawn, mężczyzna po detransycji

Brak widocznych mężczyzn po detransycji sam może kształtować decyzje. Jeden mężczyzna powiedział, że widząc tak niewielu z nich, przekonał się, że to mu się nie przydarzy:

To jest dla mnie właściwie bardzo ważne, bo częścią mojego błędu tranzycyjnego było przekonanie, że mężczyźni rzadziej dokonują detransycji. Nie widziałem wtedy tak wielu detrans mężczyzn na YouTube, więc pomyślałem, że po prostu to się nie zdarza często. Myliłem się całkowicie. To był po prostu brak reprezentacji.

... Mężczyźni też mają trudności z odgrywaniem tej roli, zwłaszcza gdy już mają problem z własną tożsamością. To może wyglądać jak kolejna emaskulacja. —UniquelyDefined, mężczyzna po detransycji

Niektórzy mężczyźni po detransycji podnoszą mroczniejszą możliwość: mężczyźni częściej popełniają samobójstwo niż kobiety, więc niektórzy mężczyźni, którzy żałowali tranzycji, mogą nie żyć, by zostali policzeni. Nie ma na to danych.

Komentatorzy trans oferują inne wyjaśnienie tej luki. Niektórzy twierdzą, że kobiety doświadczają większej presji ze strony rodziny i partnerów, by dokonać detransycji, więc więcej z nich to robi:

Istnieje więcej osób detrans po AFAB, bo wokół nich jest więcej ludzi (rodzina, cispłciowi partnerzy), którzy próbują przekonać ich do detransycji. Podczas gdy osoby trans po AMAB niestety często nie mają w ogóle rodziny, o której można by mówić, więc są w pewnym sensie mniej narażone na ciągłą presję. —BoardKey2565, mężczyzna trans (FTM)

Ten pogląd traktuje detransycję głównie jako reakcję na presję zewnętrzną. Dane z badania z 2015 roku częściowo to potwierdzają w odniesieniu do osób, które nadal identyfikują się jako trans (Turban et al. 2021). Ale mężczyźni po detransycji opisani wyżej opisują przeciwne presje: wstyd przed odezwaniem się, łatwość cichego zniknięcia i poczucie, że opuszczenie społeczności trans oznaczało utratę jedynego świata społecznego. W próbie Littman więcej mężczyzn mówiło, że osiągnęło komfort jako mężczyźni (48,4%), niż że spotkało ich odrzucenie (35,5%).

Medyczne następstwa

Ta sekcja podsumowuje główne zagadnienia i wskazuje szczegółowe strony. To nie jest porada medyczna.

Odstawianie estrogenu i antyandrogenów

U mężczyzn z nienaruszonymi jądrami odstawienie hormonów zwykle pozwala organizmowi wznowić własną produkcję testosteronu. Większość zmian blednie w ciągu miesięcy: tłuszcz wraca do męskiego wzorca, owłosienie ciała wraca, mięśnie łatwiej budować, a erekcje i libido wracają. Tkanka piersiowa zwykle nie znika, a powrót do stanu wyjściowego nie jest gwarantowany. Strona odstawianie estrogenu szczegółowo omawia ramy czasowe, ryzyka i skąpe dowody.

Relacje mężczyzn są bardzo różne. Wielu wraca do siebie w ciągu tygodni lub miesięcy; niektórzy nie:

Na HTZ o wiele trudniej było mi osiągnąć i utrzymać erekcję. Konsystencja ejakulatu się zmieniła, a objętość znacznie spadła. W większości wróciło po odstawieniu (1,5 roku na E, ~8 miesięcy bez), ale moje libido wciąż jeszcze nie wróciło w pełni. —TheDrillKeeper, mężczyzna po detransycji

Minęło siedem miesięcy i moje libido i funkcja są prawie całkowicie martwe, a biorąc pod uwagę, że większość ludzi tutaj zdaje się wracać do normy po kilku miesiącach, wątpię, czy wrócę do normy. —christa-paffgen, mężczyzna po detransycji

Płodność to najbardziej niepewny wynik. Małe badania kobiet trans, które odstawiły hormony, by zajść w ciążę, wykazały, że produkcja plemników ostatecznie wróciła u wszystkich dziewięciu, niektórych dopiero po ponad roku; badania tkanek przy orchiektomii dają bardziej mieszane wyniki (zob. płodność). Relacje mężczyzn wahają się od pełnego powrotu do trwale niskich wartości i konsekwentnie doradzają badanie nasienia zamiast zgadywania:

Wytworzenie rzeczywistego ejakulatu niekoniecznie oznacza, że są w nim plemniki. Jedynym sposobem, by wiedzieć, czy twoja płodność została zaburzona, jest zmierzenie jej w formie badania nasienia. —Hedera_Thorn, mężczyzna po detransycji

Tkanka piersiowa

Estrogen powoduje wzrost prawdziwej gruczołowej tkanki piersiowej (ginekomastia), która na ogół pozostaje po odstawieniu. Niektórzy mężczyźni żyją z nią, używając luźniejszych koszul lub treningu klatki piersiowej. Inni poddają się tej samej operacji ginekomastii, jaką oferuje się mężczyznom, którzy nigdy nie przyjmowali hormonów, i kilku opisuje ją jako prostą i wartą zachodu. Dla niektórych usunięcie piersi było tym, co znów umożliwiło randkowanie:

Nie dałbym rady bez operacji redukcji piersi, nie tyle dlatego, że odrzucały mnie kobiety (to nie było bardzo widoczne, mogło wyglądać jak ginekomastia), ile dlatego, że powodowała u mnie GD i po prostu wstydziłem się z kimkolwiek rozmawiać. —SpiritedCat3844, mężczyzna po detransycji

Mężczyźni, którzy podczas tranzycji mieli wszczepione implanty piersi, muszą je usunąć, co jest osobną operacją.

Po orchiektomii

Orchiektomia to chirurgiczne usunięcie jąder. Bez nich organizm nie może produkować własnego testosteronu, więc mężczyzna, który odstawia estrogen po orchiektomii, pozostaje bez hormonów płciowych, chyba że przyjmuje testosteron. To oznacza receptę na całe życie, jak u mężczyzn, którzy tracą jądra z powodu nowotworu. Zob. orchiektomia.

Mężczyźni w tej sytuacji opisują terapię zastępczą testosteronem jako przywracającą energię, libido i nastrój, podczas gdy płodność jest utracona, chyba że plemniki zostały zamrożone:

Bierz testosteron, a twoje libido wróci w pełni, wraz z tym, jak wyglądałeś przed tranzycją, chyba że miałeś operację kosmetyczną. Biorę T od 2 lat po orchiektomii. Jasne, będziesz musiał brać to do końca życia, ale nie masz wyboru, bo twoje ciało potrzebuje jakiegoś hormonu. Wielu gości, którzy mieli raka jąder, jest w tej samej sytuacji. —pupreno, mężczyzna po detransycji

Nie każdy mężczyzna żałuje samej operacji. Jeden, który przeszedł ją w wieku 40 lat, powiedział, że nadal był „zadowolony z tego", ale opisał, że stał się słaby i zmęczony, dopóki nie znalazł lekarza gotowego przepisać mu testosteron (Mindless_Low_1047, mężczyzna po detransycji). Znalezienie lekarza, który przepisze męskie poziomy hormonów osobie z historią trans, to powracający problem praktyczny.

Po waginopplastyce

Waginopplastyka to operacja, która konstruuje srom i zwykle kanał („neowaginę") z tkanki penisa i moszny. Jest nieodwracalna: pierwotnej anatomii nie da się odtworzyć, a opcje odwrócenia ograniczają się do zamknięcia kanału lub, rzadko, falloplastyki (wytworzenia penisa). Zob. waginopplastyka i falloplastyka.

Mężczyźni, którzy dokonali detransycji po waginopplastyce, opisują w tych relacjach najcięższe straty: funkcję seksualną, ciało, które nie pasuje już do życia, jakiego teraz chcą, i testosteron na całe życie, ponieważ jądra zostały usunięte podczas operacji. Niektórzy opisują samą operację jako moment, w którym tranzycja się skończyła:

Jestem 4+ lata po operacji, 2 lata po detransycji i naprawdę, naprawdę żałuję tej operacji. Zawsze myślę z żalem o moich pierwotnych genitaliach. Teraz utknąłem z tą skonstruowaną „pochwą", której absolutnie nienawidzę. —justme12345678900000, mężczyzna po detransycji

Nawet wyniki uznawane za chirurgicznie udane mogą pozostawić trwałe szkody:

Dlaczego mój chirurg nie powiedział mi, że ja i wielu innych stracimy kontrolę nad dnem miednicy? Będziemy cierpieć z powodu obolałej tkanki bliznowatej i uszkodzonych nerwów?

Intymność to trudna sprawa i prawdopodobnie najtrudniejsza część dla mnie. Niczego nie czuję. Brak popędu. Brak pragnienia. Brak energii. —Even_Discipline_7474, desystujący mężczyzna

Inni dochodzą do wniosku, że operacja czyni detransycję bezcelową, i pozostają w życiu jako kobiety mimo wątpliwości. To grupa „żal bez detransycji" opisana na stronie żal z powodu tranzycji, którą badania kliniczne rzadko wychwytują:

Prawdziwa detransycja po operacji dolnych partii ciała niestety nie jest możliwa. Jestem MtF i miałem operację dolnych partii ciała. To dlatego nie dokonuję detransycji. Bo nigdy nie będę znów normalnym mężczyzną. Więc teraz żyję jako mniej „nienormalna" kobieta, niż gdybym wrócił do bycia mężczyzną. —sanpellegrinoismyfav, kwestionuje własną płeć

Chirurgia feminizacji twarzy (FFS), która przekształca kości i chrząstki twarzy i gardła, jest również trwała; odstawienie hormonów nie przywraca starej twarzy.

Publikowane wskaźniki żalu po waginopplastyce są niskie (około 2% w 11 badaniach w jednej metaanalizie), ale pochodzą z krótkiej obserwacji z wieloma utraconymi pacjentami, jak przyznają Bustos et al. 2021 i ich krytycy.

Znajdowanie opieki medycznej

Żadne wytyczne kliniczne nie obejmują detransycji. W badaniu Vandenbussche'a pomoc medyczna przy odstawianiu lub zmianie hormonów była jedną z najczęstszych potrzeb, a tylko 18% czuło się odpowiednio wspieranych (Vandenbussche 2022). Kanadyjskie wywiady wykazały, że ludzie często odstawiali hormony nagle i bez nadzoru (MacKinnon et al. 2022). Wielu mężczyzn zamiast tego idzie do lekarza rodzinnego, endokrynologa lub urologa i prosi o standardowe męskie badania hormonalne. Zob. opieka zdrowotna przy detransycji.

Męskość i wstyd

Wstyd z powodu tego, że się przeszło tranzycję

Wielu mężczyzn po detransycji opisuje intensywne, specyficzne zażenowanie: nie tylko z powodu tranzycji, ale z powodu tego, że tak stanowczo jej bronili.

Jednocześnie, po latach zawziętego bronienia mojej tożsamości trans, kupienia narracji „tranzycja albo samobójstwo" i nagłego uświadomienia sobie, że się myliłem, może być żenujące. Czy powinno być żenujące? Prawdopodobnie nie, biorąc pod uwagę, jak silnie wielu z nas było w młodym wieku pod wpływem spraw trans. —Cal7045, mężczyzna po detransycji

Dla mężczyzn, których ciała zostały trwale zmienione, wstyd może zamienić się w coś bliższego żałobie po mężczyźnie, którym mogli być:

Całkowita dychotomia między mną a mną sprzed tranzycji, poczucie winy, że go zawiodłem, posunąłbym się do tego, że go zamordowałem, wstyd, że jestem tylko cieniem tego, kim mogłem być, poczucie bezsilności wobec nieodwracalności mojej sytuacji, wszystko tam jest. —KennethAnFerbasach, mężczyzna uwięziony w tranzycji

Bycie mężczyzną w kulturze, która wątpi w mężczyzn

Mężczyźni, którzy przeszli tranzycję częściowo po to, by uciec od męskości, wracają do tej samej kultury, którą opuścili. Kilku zauważa, że wsparcie oferowane kobietom po detransycji, takie jak body positivity i narracja ofiary, jest dla nich mniej dostępne:

2) Większość dyskusji o zaletach bycia mężczyzną zdominowana jest przez rozmowy o władzy i strukturze społecznej. Dla przeciętnego faceta, który po prostu chce mieć przyjaciół i być akceptowanym, to nie ma żadnego znaczenia. Szczególnie nie ma znaczenia dla facetów zniewieścialych/gejów/wychudzonych/itp., którzy w rezultacie dostają znacznie mniejszy kawałek tortu. —TheDrillKeeper, mężczyzna po detransycji

Ten sam mężczyzna dodał, że brakowało mu niektórych rzeczy, które dawał mu estrogen, jak zakres emocjonalny i miększa skóra. Detransycja nie zawsze jest prostym powrotem do czegoś lepszego. Zob. mężczyźni i męskość i uwewnętrzniona mizandria.

Budowanie własnej męskości

Wielu mężczyzn opisuje odkrycie, że męski scenariusz, przed którym uciekli, był opcjonalny. Mogli być mężczyznami i zachować łagodność, zainteresowania lub styl, które kiedyś zdawały się dowodzić, że są kobietami:

U mnie to samo. Nauczyłem się akceptować wszystkie części siebie. Jestem po prostu mężczyzną, który zawsze kochał kobiecy żel pod prysznic i komedie romantyczne... ale to nie czyni mnie kobietą, w co osoby trans chciałyby, żebyś wierzył, i kocham też swoją brodę i moją męskość! Nikt nie musi być jednym ani drugim. —WallaWallaby011, mężczyzna po detransycji

Dla niektórych komfort z byciem mężczyzną rośnie z czasem:

Jestem na +3 latach. Moje transowe dni zaczynają przypominać zły sen, szybko odchodzący z pamięci. Przeszedłem od tego czasu wiele wzlotów i upadków. Ale ogólnie życie jest wspaniałe. Każdego dnia czuję się bardziej komfortowo z moją męskością. Wszystko jest o wiele prostsze bez ciężaru płci! —QueenlyFlux, mężczyzna po detransycji

Ćwiczenia pojawiają się raz za razem jako droga z powrotem do ciała:

U mnie to samo. To tak, jakbym w końcu miał w głowie wizję mężczyzny, którym mógłbym być i chciałem być, podczas gdy wcześniej to po prostu dla mnie nie istniało. Widziałem siebie jako innego od innych mężczyzn. Siłownia połączyła mnie z moim ciałem i z tym, kim natura chciała, żebym był, tak się cieszę, że znalazłem tę drogę —goonby1990, desystujący mężczyzna

Niektórzy mężczyźni mocno skręcają w drugą stronę, ku przesadzonej „trad" męskości, zanim osiedlają się gdzieś bardziej naturalnie; inni ostrzegają, że wymuszanie hiper-męskości może boleć tak samo jak wymuszanie kobiecości. Zob. niekonformizm płciowy bez etykiet i uzdrowienie i powrót do zdrowia.

Relacje

Żony i małżeństwa

Ponieważ mężczyźni zwykle przechodzą tranzycję później, wielu było już żonatych z kobietami. Ich relacje opisują, że tranzycja wywierała ciężką presję na te małżeństwa, a reakcje żon czasami odgrywały rolę w decyzji o zaprzestaniu.

Pamiętam, że gdy zaczynałem tranzycję, przyszło mi do głowy, że to jak faceci zdradzający swoje żony. Problem polegał na tym, że w moim przypadku „ta druga kobieta" nie sypiała z mężem; ona była mężem. Jak żona ma z tym konkurować? —OtterWithKids, mężczyzna po detransycji

Ten sam mężczyzna napisał gdzie indziej, że brak pociągu jego żony do niego jako kobiety był jednym z czynników zaprzestania, a leczenie jego depresji zrobiło więcej dla jego cierpienia z powodu płci niż tranzycja.

Dla niektórych desystujących mężczyzn to stanowcze granica żony powstrzymała ich przed jakimkolwiek krokiem medycznym:

Moja żona powiedziała kategorycznie, że rozwiedzie się ze mną, jeśli zrobię cokolwiek medycznego. I tak było. Kocham ją bardziej niż siebie samego. —aqua_zesty_man, desystujący mężczyzna

Detransycja nie zawsze oznacza koniec nadziei na rodzinę. Kilku mężczyzn opisuje małżeństwo i dzieci po niej:

Latami fantazjowałem o detransycji. Byłem zniewieściałą kobietą trans, a teraz jestem mężczyzną żonatym z kobietą i nie mógłbym być szczęśliwszy. —Ok_Chance7699, mężczyzna po detransycji

Strona żon w tych historiach jest omówiona na partnerzy i małżonkowie.

Randkowanie po detransycji

Mężczyźni opisują randkowanie jako mężczyźni po raz pierwszy, często pod koniec dwudziestki lub w trzydziestce, i konieczność zdecydowania, czy, kiedy i jak ujawnić swoją przeszłość. Nie ma konsensusu. Niektórzy ujawniają wcześnie; inni czekają, aż związek będzie poważny:

Poznałem dziewczyny, którym podobałem się nawet po tym, jak najpierw poznały mnie jako kobietę trans lol, po prostu nie byłem gotowy na związek. Nie sądzę, żeby samo zaprzeczanie działało tak dobrze, zwłaszcza że zawsze martwiłbym się, że jakoś się dowie. —Upstairs-Habit6124, mężczyzna po detransycji

Poza tym bez problemu, nie mówię, że jestem trans na pierwszej randce, bo teraz nie różnię się od cispłciowego mężczyzny, który przeszedł traumę psychiczną. —SpiritedCat3844, mężczyzna po detransycji

Po chirurgii genitalnej relacje seksualne niosą dodatkowy ciężar utraconej funkcji. Jeden mężczyzna, który przeszedł waginopplastykę pod koniec nastoletności, podsumował tę stratę i napisał, że uczyniła jego życie seksualne z długoletnim partnerem bardzo trudnym:

Operacja odebrała mi całą moją funkcję seksualną i zastąpiła ją łódką bólu i dyskomfortu. —Hedera_Thorn, mężczyzna po detransycji

Zob. funkcja seksualna i seksualność i relacje jako punkty zwrotne.

Rodzice, rodzina i przyjaciele

Lęk przed powiedzeniem rodzinie jest częsty; reakcje, które mężczyźni zgłaszają, są przeważnie życzliwsze, niż się spodziewali:

Kiedy powiedziałem mamie, przytuliła mnie i powiedziała: „zawsze będziesz moim małym chłopcem" —David43432, mężczyzna po detransycji

Przyjaźnie zawarte podczas tranzycji są bardziej kruche. Mężczyźni, których życie społeczne obracało się wokół przyjaciół trans, często opisują ich utratę, czasem nagle:

Zob. też społeczna i praktyczna detransycja i reakcja przeciwko osobom po detransycji.

Gdzie mężczyźni znajdują wsparcie

Formalne wsparcie dla osób po detransycji jest rzadkie, a wsparcie skierowane do mężczyzn jest jeszcze rzadsze. W badaniu Vandenbussche'a głównymi źródłami pomocy były grupy internetowe, przyjaciele i rodzina; tylko 13% otrzymało pomoc od organizacji LGBT+ lub trans, a 87% chciało usłyszeć historie innych osób po detransycji (Vandenbussche 2022).

Internetowe społeczności detrans

/r/detrans to największe anglojęzyczne forum detrans (zob. r/detrans vs r/actual_detrans). Jego użytkownicy to głównie kobiety, a mężczyźni są podzieleni co do tego, jak mile widziani się czują. Niektórzy czują się pomijani:

Czy komukolwiek z was przyszło do głowy, że mężczyzna po detransycji może chcieć opinii innych mężczyzn po detransycji, którzy wiedzą, przez co przechodzi? Wszyscy, którzy dotąd odpowiedzieli, to kobiety po detransycji/desystujące, całkowicie pozbawione empatii. To ma być cholerna grupa wsparcia. —detranssssss, mężczyzna po detransycji

Inni mówią przeciwnie:

ja jako mężczyzna po detransycji w ogóle nie miałem tutaj tego problemu. dostałem tu nawet znacznie więcej współczucia i wsparcia niż w jakimkolwiek innym miejscu. —bradx220, mężczyzna po detransycji

Niektórzy mężczyźni uznają kanały tylko dla mężczyzn na serwerach Discord dla osób po detransycji za łatwiejsze dla tematów, które rzadko pojawiają się w mieszanych przestrzeniach:

Znalazłem schronienie na kilku discordach detrans dzięki kanałom skierowanym do mężczyzn, ale chyba nie zaszkodziłoby, gdyby istniało całe miejsce temu poświęcone? —eggbackintown, mężczyzna po detransycji

Grupy wsparcia rówieśniczego, które spotykają się przez wideo lub osobiście, czasami prowadzą osobne cotygodniowe sesje dla mężczyzn po detransycji. Relacje wideo mężczyzn po detransycji są kolejnym źródłem kontaktu, zwłaszcza dla mężczyzn, którzy przeszli operację; kilku komentujących poleca konkretnych youtuberów detrans mężczyznom w takiej sytuacji. Archiwum wideo i historie serwisu gromadzą takie relacje.

Terapia

Terapia, którą mężczyźni polecają, jest zwykle eksploracyjna, a nie afirmująca w żadnym kierunku: pomoc w zrozumieniu, dlaczego przeszli tranzycję, bez nacisku na jej wznowienie lub wymuszanie stereotypowej męskości. Kilku opisuje szkody wyrządzone przez terapeutów, którzy zbyt szybko afirmowali, i wartość tych, którzy w ogóle nie skupiali się na płci:

Kiedy miałem 17 lat, terapeuta płci, do którego chodziłem, kazał mi przejść tranzycję po 3 sesjach, nawet nie docierając do źródła moich problemów. Byłem jednocześnie dysforyczny w stopniu samobójczym i niekonformistyczny płciowo, więc tranzycja prawdopodobnie wydawała się mojemu terapeucie oczywistym rozwiązaniem —HeForeverBleeds, desystujący mężczyzna

Szukaj terapeuty CBT, idealnie nie skupionego na płci, żeby pomógł ci to przepracować bez uprzedzeń i pielęgnowania idealistycznych myśli. Nie ma nic jak życie w prawdziwym świecie —OkAwareness1041, mężczyzna po detransycji

CBT (terapia poznawczo-behawioralna) to ustrukturyzowana terapia rozmowna, która pracuje nad wzorcami myślenia i zachowania. Zob. terapia eksploracyjna płci dla podejścia, które wielu osobom po detransycji odpowiada.

Leczenie problemu podstawowego

Kilku mężczyzn odkryło, że najbardziej pomogło leczenie czegoś innego niż płeć: depresji, lęku, traumy lub kompulsywnego korzystania z pornografii. Dla mężczyzn, których tranzycja była związana z pornografią feminizacyjną, niektórzy polecają ustrukturyzowane programy dla kompulsywnych zachowań seksualnych, takie jak grupy 12-krokowe, zamiast samej siły woli:

Chcesz przejść tranzycję, gdy czujesz stres, bo twoje uzależnienie od porno stało się głównym sposobem radzenia sobie ze stresem. ... Jeśli nie chcesz czuć pragnienia tranzycji, idź i popracuj nad uzależnieniem od porno -- i nie przez Nofap, ale przez program 12-krokowy dla uzależnienia od porno. —PorthosMoonPower, desystujący mężczyzna

Mężczyźni, którzy przeszli operację, często opisują powrót do zdrowia jako długi proces łączący kilka z tych elementów:

Miałem SRS, ogromne powikłania z tego, muszę brać zastrzyki T do końca życia. I nadal wracam do zdrowia i znajduję uzdrowienie, i miłość do siebie. ... Idź na terapię. Znajdź sens. Przepracuj złość. Skup się na uzdrawianiu ciała, przeszło wiele - joga, podnoszenie ciężarów itp. mogą dużo dać. Traktuj to jak traumę. Zastanów się, dlaczego czułeś, że musisz przejść tranzycję, i pracuj nad uzdrowieniem. —ruhumanoradog, kwestionuje własną tranzycję

Katalog wsparcia wymienia grupy rówieśnicze dla osób po detransycji i terapeutów eksplorujących płeć. Każdy w kryzysie powinien skontaktować się z lokalnymi służbami ratunkowymi lub kryzysowymi.

Co pozostaje nieznane

  • Ilu mężczyzn dokonuje detransycji. Żadne badanie nie śledziło reprezentatywnej grupy mężczyzn po tranzycji wystarczająco długo, by to powiedzieć. Dane kliniczne pomijają osoby, które nigdy nie mówią swojej klinice, a ankiety internetowe zbyt słabo obejmują mężczyzn.
  • Czy powody mężczyzn różnią się w podgrupach. Mężczyźni, którzy przeszli tranzycję jako nastolatkowie, geje, mężczyźni z autogynefilią i mężczyźni, którzy przeszli tranzycję w średnim wieku, mogą podążać zupełnie różnymi drogami. Żadne badanie nie jest wystarczająco duże, by ich rozdzielić.
  • Długoterminowe wyniki fizyczne. Nikt nie wie, jaka część mężczyzn odzyskuje normalny testosteron, erekcje i płodność po odstawieniu estrogenu, zwłaszcza po blokerach dojrzewania lub ponad dekadzie hormonów.
  • Co pomaga. Nie ma badań nad leczeniem lub wsparciem dla mężczyzn po detransycji. Wszystko powyżej o tym, co pomaga, pochodzi z ich własnych relacji.

Badacze wielokrotnie wzywali do lepszych badań nad detransycją (MacKinnon et al. 2023; Butler & Hutchinson 2020). Detransycjonowani mężczyźni są wśród grup, do których te badania najbardziej muszą dotrzeć.

Powiązane strony

Bibliografia
  • Bustos, V. P. et al. (2021). Regret after Gender-affirmation Surgery: A Systematic Review and Meta-analysis of Prevalence. Plastic and Reconstructive Surgery Global Open. strona badania, źródło.
  • Butler, C. & Hutchinson, A. (2020). The pressing need for research and services for gender desisters/detransitioners. Child and Adolescent Mental Health. strona badania, źródło.
  • Expósito-Campos, P. (2021). A Typology of Gender Detransition and Its Implications for Healthcare Providers. Journal of Sex & Marital Therapy. strona badania, źródło.
  • Hall, R., Mitchell, L. & Sachdeva, J. (2021). Access to care and frequency of detransition among a cohort discharged by a UK national adult gender identity clinic: retrospective case-note review. BJPsych Open. strona badania, źródło.
  • Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior. strona badania, źródło.
  • Littman, L., O'Malley, S., Kerschner, H. & Bailey, J. M. (2024). Detransition and Desistance Among Previously Trans-Identified Young Adults. Archives of Sexual Behavior, 53, 57–76. strona badania, źródło.
  • MacKinnon, K. R. et al. (2022). Health Care Experiences of Patients Discontinuing or Reversing Prior Gender-Affirming Treatments. JAMA Network Open. strona badania, źródło.
  • MacKinnon, K. R., Expósito-Campos, P. & Gould, W. A. (2023). Detransition needs further understanding, not controversy. BMJ. strona badania, źródło.
  • MacKinnon, K. R. et al. (2025). A Latent Class Analysis of Interrupted Gender Transitions and Detransitions in the USA and Canada. Archives of Sexual Behavior, 54, 4077–4100. źródło.
  • Pullen Sansfaçon, A. et al. (2023). A retrospective analysis of the gender trajectories of youth who have discontinued a transition. International Journal of Transgender Health. strona badania, źródło.
  • Roberts, C. M. et al. (2022). Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. strona badania, źródło.
  • Singh, D., Bradley, S. J. & Zucker, K. J. (2021). A Follow-Up Study of Boys With Gender Identity Disorder. Frontiers in Psychiatry. strona badania, źródło.
  • Turban, J. L. et al. (2021). Factors Leading to "Detransition" Among Transgender and Gender Diverse People in the United States: A Mixed-Methods Analysis. LGBT Health. strona badania, źródło.
  • Vandenbussche, E. (2022). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality. strona badania, źródło.
  • Wiepjes, C. M. et al. (2018). The Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria Study (1972–2015): Trends in Prevalence, Treatment, and Regrets. Journal of Sexual Medicine, 15(4), 582–590. źródło.

Ostatnia aktualizacja: · 1 wyświetlenie

Zaproponuj artykuł lub poprawkę

Zauważyłeś, że na tej stronie czegoś brakuje, coś jest niejasne lub błędne, albo masz pomysł na powiązany artykuł? Napisz nam, a przyjrzymy się temu.

Tylko jeśli chcesz otrzymać odpowiedź

Powiązane strony: