Overzicht
De publieke discussie over detransitie draait om jonge vrouwen die testosteron namen of een mastectomie ondergingen. Mannen die naar een vrouwelijke identiteit overgingen en later terugkeerden naar het leven als man, krijgen veel minder aandacht. Deze pagina behandelt wie zij zijn, hoe hun redenen en tijdlijnen zich verhouden tot die van gedetransitioneerde vrouwen, waarom ze in onderzoek moeilijk te vinden zijn, de medische nasleep, en hoe ze omgaan met schaamte, relaties en steun.
Op deze pagina is een gedetransitioneerde man (vaak MtFtM genoemd, "male to female to male") een man die stappen zette om als vrouw te leven, sociaal, medisch of beide, en daar vervolgens mee stopte of die terugdraaide. Sommigen identificeren zich weer als man, sommigen houden vast aan een non-binair label, enkelen blijven sociaal vrouw nadat ze met hormonen zijn gestopt. Desistenten zijn mannen die ophielden zich als trans te identificeren vóór enige medische stap (zie desistentie).
Het bewijs is dun. In de belangrijkste detransitieonderzoeken vormen mannen tussen 1 op 20 en 1 op 3 van de deelnemers, wat in de meeste daarvan te weinig is om ze apart te analyseren. Veel van wat volgt komt daarom uit de verhalen van gedetransitioneerde en desistente mannen op /r/detrans. Dat is een zelfgeselecteerde groep, en hun ervaringen kunnen niet laten zien hoe vaak een bepaald patroon voorkomt.
Kernpunten
- In het enige onderzoek dat de seksen in detail vergeleek, zochten gedetransitioneerde mannen ongeveer zes jaar later transitzorg dan vrouwelijke (gemiddeld 26 tegen 20), bleven ze langer getransitioneerd (5,4 tegen 3,2 jaar) en besloten ze later te detransitioneren (32,7 tegen 23,6).
- Gedetransitioneerde mannen in onderzoeken waren veel minder vaak uitsluitend op hetzelfde geslacht gericht dan vrouwelijke, en noemden veel vaker erotische redenen voor hun transitie.
- Veel gedetransitioneerde mannen beschrijven detransitie als lichamelijk makkelijker te verbergen maar sociaal moeilijker om over te praten, door schaamte en de angst als pervert te worden gezien.
- De effecten van oestrogeen keren grotendeels terug als de testes intact zijn; borstweefsel blijft meestal. Na een orchiectomie of vaginoplastiek zijn de veranderingen permanent en is testosteron levenslang nodig.
Wie gedetransitioneerde mannen zijn
Leeftijd bij transitie
Het duidelijkste verschil tussen mannelijke en gedetransitioneerde vrouwen is leeftijd. Lisa Littmans onderzoek uit 2021 onder 100 gedetransitioneerden, van wie 31 mannen, is de enige studie die de antwoorden van mannen en vrouwen naast elkaar zette (Littman 2021):
| Maat (gemiddelde) | Mannelijk bij geboorte (n=31) | Vrouwelijk bij geboorte (n=69) |
|---|---|---|
| Leeftijd waarop genderdysforie begon | 11,0 | 11,3 |
| Leeftijd waarop voor het eerst transitzorg werd gezocht | 26,0 | 20,0 |
| Leeftijd waarop besloten werd te detransitioneren | 32,7 | 23,6 |
| Jaren getransitioneerd voor de detransitie | 5,4 | 3,2 |
| Leeftijd ten tijde van het onderzoek | 36,7 | 25,8 |
| Jaren op hormonen van het andere geslacht | 5,1 (oestrogeen) | 2,0 (testosteron) |
Genderdysforie begon bij beide seksen op vrijwel dezelfde leeftijd; wat verschilde was hoe lang de mannen wachtten voordat ze behandeling zochten, en hoe lang ze die volhielden. Andere studies wijzen dezelfde kant op. In Vandenbussche's onderzoek onder 237 gedetransitioneerden waren de 20 mannen gemiddeld 26 toen ze met medische transitie begonnen, tegen 20 voor de vrouwen (Vandenbussche 2022). In een Britse genderkliniek voor volwassenen was de mediane leeftijd van mannelijke patiënten 36, tegen 20 voor vrouwelijke patiënten (Hall et al. 2021).
Een deel hiervan weerspiegelt de geschiedenis. Tot de jaren 2010 zagen genderklinieken voor volwassenen vooral mannelijke patiënten, velen van middelbare leeftijd; de scherpe stijging van adolescente meisjes kwam later (zie demografische verschuiving). Maar de verhalen beschrijven ook een groep mannen die in hun dertig of veertig transitioneerde, vaak na een huwelijk en kinderen. Eén gedetransitioneerde man gaf zijn eigen verklaring waarom mannelijke transitie zo vaak laat komt:
Zowel haat als verlangen hebben tijd nodig om kristal te vormen. Het is moeilijk om genoeg van die gevoelens te hebben om je leven in je tienerjaren overhoop te gooien, omdat het leven als mannelijke tiener niet zo stressvol is (vergeleken met vrouwen tenminste). Maar naarmate we opgroeien, wordt de push/pull van onze gevoelens sterker. Hoe meer negatieve ervaringen we verzamelen, hoe meer de gevoelens groeien —Your_socks, gedetransitioneerde man
Trans vrouwen die op middelbare leeftijd transitioneerden, beschrijven dezelfde vertraging maar lezen die omgekeerd: niet als gevoelens die uit levens tegenslagen groeiden, maar als dysforie die er altijd al was en niet voor altijd onderdrukt kon worden.
Mijn dysforie was de eerste 10-15 jaar behoorlijk goed onderdrukt en ik dacht dat ik gelukkig en tevreden was.
Maar tegen mijn veertigste sloeg de depressie toe en werd het erger. Je kunt dysforie niet begraven, niet voor altijd. Ik koos ervoor om te leven en op mijn 49e te transitioneren; doe niet zoals ik en wacht niet zo lang. —Feeling_blue2024, trans vrouw (MTF)
Beide lezingen vertrekken van dezelfde feiten: jaren van ogenschijnlijk gewoon mannenleven, en dan een midlifecrisis rond gender. Gedetransitioneerde mannen die die weg gingen, beschrijven dat ze de crisis gingen zien als depressie, een erotische preoccupatie of onvrede met het leven die een gendergerichte uitlaatklep had gevonden.
Er is ook een jongere groep: jongens die al vanaf hun vroege jeugd vrouwelijk waren en in hun tienerjaren met hormonen begonnen. Hun verhalen lijken vaak meer op die van gedetransitioneerde vrouwen, met trauma, pesten en aantrekking tot hetzelfde geslacht in het midden (zie hieronder).
Seksuele oriëntatie
Oriëntatie is het tweede grote verschil. In Littmans onderzoek uit 2021, vóór de transitie (Littman 2021):
| Oriëntatie voor de transitie | Mannelijk bij geboorte | Vrouwelijk bij geboorte |
|---|---|---|
| Homoseksueel (op hetzelfde geslacht gericht) | 6,5% (2) | 26,1% (18) |
| Heteroseksueel (op vrouwen gericht) | 38,7% (12) | 8,7% (6) |
| Biseksueel | 25,8% (8) | 21,7% (15) |
In het kleinere onderzoek uit 2024 onder 78 jongvolwassenen van Littman en collega's was geen van de 7 mannen uitsluitend homoseksueel, tegenover 43% van de vrouwen (Littman et al. 2024). Zeven mensen is veel te weinig om conclusies uit te trekken, maar de richting komt overeen met de gegevens uit 2021.
Deze cijfers zijn belangrijk vanwege Ray Blanchards typologie, een invloedrijk en omstreden model dat man-naar-vrouw-transseksuelen op basis van oriëntatie in twee groepen verdeelt: homoseksuele transseksuelen, die op mannen vallen en meestal al vanaf hun kindertijd vrouwelijk zijn, en degenen die op vrouwen, beide seksen of geen van beide vallen, wier wens om te transitioneren hij in verband bracht met autogynofilie. Littman meldde dat 93,5% van haar gedetransitioneerde mannen in Blanchards "niet-homoseksuele" groep viel. Of de typologie klopt, wordt op haar eigen pagina's bediscussieerd.
Dat betekent niet dat homoseksuele mannen ontbreken. Homoseksuele en vrouwelijke mannen vormen een kleinere maar aparte groep in de verhalen, en hun verhalen draaien vaak om het ontkomen aan de behandeling die ze als verwijfde jongens kregen:
Velen van ons namen HRT om te ontsnappen aan de slechte behandeling die je als verwijfde homoseksuele man krijgt. Hoe dan ook, zodra mensen je als trans herkennen of wisten dat je trans bent, word je weer gewoon als een verwijfde homoseksuele man behandeld, dus het is niet echt de moeite waard en je voegt alleen stress toe aan je lichaam en je portemonnee.... —Entire-Construction1, gedetransitioneerde man
De grootste follow-up van jongens die naar een genderkliniek waren verwezen, past bij deze groep: van de 139 jongens die als kind werden onderzocht, had 87,8% rond hun twintigste geen genderdysforie meer, en de meesten waren op hetzelfde geslacht of biseksueel gericht (Singh et al. 2021). Voor sommige van deze jongens was het feit dat ze een verwijfde en mogelijk homoseksuele jongen waren het probleem dat de transitie leek op te lossen. Zie geïnternaliseerde homofobie.
Oriëntatie kan ook verschuiven: één man beschreef dat hij van een "openlijk verwijfde homoseksuele man" vóór de transitie erna alleen nog op vrouwen viel (NeighborhoodFit2786, gedetransitioneerde man). Homoseksuele gedetransitioneerde mannen zeggen vaak dat ze zich een minderheid binnen een minderheid voelen, met meer gemeen met gedetransitioneerde vrouwen dan met andere gedetransitioneerde mannen:
Ja, een gedetransitioneerde homoseksuele man zijn is als een niche binnen een niche. Het is soms een behoorlijk eenzaam bestaan, maar ik geloof wel dat we veel meer gemeen hebben met gedetransitioneerde vrouwen dan we denken, veel meer dan met AGP's, in ieder geval. —Hedera_Thorn, gedetransitioneerde man
Autogynofilie
Autogynofilie (AGP) is een term die Blanchard bedacht voor de seksuele opwinding van een man bij de gedachte aan of het beeld van zichzelf als vrouw. Het is een van de meest verhitte onderwerpen op dit gebied. Transgemeenschappen verwerpen het grotendeels als theorie over waarom trans vrouwen transitioneren; sommige genderkritische schrijvers passen het toe op elke trans vrouw die niet op mannen valt. De pagina over autogynofilie behandelt het bewijs en de argumenten aan beide kanten. Hier is de vraag smaller: welke rol gedetransitioneerde mannen zelf zeggen dat het speelde.
De onderzoeksgegevens suggereren dat het onder hen gangbaar is, maar allesbehalve universeel. In Littmans onderzoek uit 2021 (Littman 2021):
- 38,7% van de gedetransitioneerde mannen (12 van de 31) zei dat erotische redenen deel uitmaakten van waarom ze waren getransitioneerd, tegen 13,0% van de vrouwen.
- 16,1% van de mannen (5 van de 31) zei dat het besef dat hun wens om te transitioneren erotisch gemotiveerd was geweest, een reden was om te detransitioneren, tegen 1,4% van de vrouwen.
Omdat oestrogeen en anti-androgenen het libido verlagen, verliezen mannen wier wens om te transitioneren aan seksuele gevoelens was gekoppeld, soms het motief terwijl ze hormonen gebruiken, en merken ze dat het terugkomt als ze stoppen. Die cyclus wordt behandeld op stoppen met oestrogeen en retransitie.
Dus een aanzienlijke minderheid van deze mannen koppelde hun transitie aan seksuele gevoelens, en een kleinere minderheid zei dat het erkennen van die koppeling de aanleiding was om te stoppen. De meesten gaven geen van beide antwoorden.
Onder mannen die zich met de term identificeren, is een veelvoorkomend thema dat ze het niet zagen terwijl ze oestrogeen gebruikten, dat het libido onderdrukt, en het pas herkenden toen hun testosteron terugkwam. Verschillenden beschrijven de schaamte over de seksualiteit zelf als deel van de drijfveer:
Ik denk dat een groot deel van de reden dat AGP's het doorzetten de schaamte is om een man te zijn die opgewonden raakt van vervrouwelijking. Aanverwante begrippen in erotisch materiaal zijn vaak femdom, cuckolding, enz. Dat zijn gênante en moeilijk uit te leggen erotische neigingen. Het is veel makkelijker om gewoon "het meisje te worden" en eindelijk klopt je seksualiteit bij je gender. —krjrhrhrhewiheh, gedetransitioneerde man
Anderen beschrijven een transitie die volgens haar eigen maatstaven goed ging en toch eindigde:
Als het een troost is, mijn transitie was extreem succesvol, ik kreeg alles wat ik wilde, en toch ben ik uiteindelijk gedetransitioneerd.
Toen ik eenmaal niets meer had om achteraan te jagen, besefte ik dat ik had gejaagd vanwege fetisjering en verlangde ik ernaar het allemaal los te laten, vrij te zijn en mijn natuurlijke zelf te accepteren. —AlviToronto, gedetransitioneerde man
Gedetransitioneerde mannen bij wie dit patroon niet speelde, ergeren zich er vaak aan op één hoop te worden gegooid met degenen bij wie dat wel zo was. Ze beschrijven dat ze erin werden getrokken door psychische ziekte, trauma of schaamte over homoseksualiteit, en zeggen dat het AGP-kader hun ervaring uitwist:
Jij hebt misschien misbruik gemaakt van de ideologie om je eigen verlangens te bevredigen, maar wij werden misbruikt door de ideologie. Ze aasde op onze onderliggende psychische aandoeningen, trauma en geïnternaliseerde homofobie. Jij jaagde op een verlangen, terwijl wij onze werkelijkheid op een disfunctionele manier ontweken. —Hedera_Thorn, gedetransitioneerde man
Trans vrouwen maken van de andere kant een verwant punt. Velen zeggen dat hun identiteit en hun seksualiteit gescheiden zijn, en dat seksuele gevoelens, waar die bestaan, niet verklaren waarom ze transitioneerden:
Dus voor mij is het nooit een seksueel/kink-ding geweest. Zoals, mijn gender en expressie zijn niet direct verbonden met dat deel van mijn brein? Zie het als: "wie ik ben" staat aan de ene kant, en daar ben ik naartoe aan het transitioneren om het waar te maken. En "leuke sexy momenten" staan aan een andere kant, en die twee praten niet echt met elkaar. —Biospark08, trans vrouw (MTF)
Beide kanten beschrijven mannen die transitioneren als verschillend in hoeveel seksualiteit er meespeelt. Gedetransitioneerde mannen die AGP bij zichzelf herkennen, zeggen dat een eerlijk, niet-beschamend gesprek over seksualiteit vóór de transitie had geholpen; mannen bij wie dat niet speelt, zeggen dat ze clinici nodig hadden die het verschil konden zien.
Andere routes naar binnen
Mannelijke transities hebben zelden één oorzaak. Naast seksualiteit beschrijven de verhalen steeds weer:
- Schaamte over man-zijn. Het opnemen van het idee dat mannen gevaarlijk of waardeloos zijn, vaak naast een afwezige of gewelddadige vader. Zie geïnternaliseerde misandrie.
- Falen als jongen. Gepest worden omdat je klein, zacht of verwijfd bent, en een nauw script voor wat een jongen zou moeten zijn. Zie mannen en mannelijkheid en genderstereotypen.
- Afgunst op vrouwen. Een geïdealiseerd beeld van vrouwen als meer geliefd, mooier of meer toegestaan om zacht te zijn.
- Psychische gezondheid en autisme. Depressie, angst, OCD en autisme, die het sociale leven van mannen bijzonder zwaar kunnen maken. Zie psychische gezondheid en autisme.
Hoe de wegen van mannen verschillen van die van vrouwen
Redenen voor de transitie
Littmans onderzoek uit 2021 vroeg deelnemers waarom ze waren getransitioneerd. De antwoorden van mannen en vrouwen overlapten veel, met een paar duidelijke verschillen (Littman 2021):
| Reden voor de transitie | Mannelijk bij geboorte | Vrouwelijk bij geboorte |
|---|---|---|
| Identificeerde zich met het doelgender | 77,4% | 58,0% |
| Transitie was de enige optie om zich beter te voelen | 67,7% | 72,5% |
| Wilde niet met het geboortegeslacht worden geassocieerd | 61,3% | 73,9% |
| Zou sociaal meer geaccepteerd worden | 35,5% | 55,1% |
| Om gendergebonden intimidatie of trauma te verminderen | 16,1% | 50,7% |
| Erotische redenen | 38,7% | 13,0% |
Trauma liet hetzelfde patroon zien. Slechts 12,9% van de mannen meldde een trauma in het jaar voordat hun genderdysforie begon, tegen 47,8% van de vrouwen; 16,1% van de mannen ging later geloven dat hun gevoelens eigenlijk uit trauma waren voortgekomen, tegen 44,9% van de vrouwen.
Het brede beeld is dat vrouwen zich vaker weg bewogen van het vrouw-zijn, in het bijzonder van seksualisering, intimidatie en trauma, terwijl mannen vaker beschreven dat ze naar een vrouwelijke identiteit werden getrokken, soms met een erotisch element. Dit is slechts een tendens in één kleine, zelfgeselecteerde steekproef, en de verhalen van de mannen hierboven laten zien dat weggaan van mannelijkheid voor sommigen van hen ook meespeelt.
Redenen voor de detransitie
| Reden voor de detransitie | Mannelijk bij geboorte | Vrouwelijk bij geboorte |
|---|---|---|
| Voelde zich op zijn gemak bij identificatie met het geboortegeslacht | 48,4% | 65,2% |
| Zorg over medische complicaties | 29,0% | 58,0% |
| Voelde zich gediscrimineerd | 35,5% | 17,4% |
| Ongelukkig dat lichamelijke resultaten te veel waren | 16,1% | 50,7% |
| Ongelukkig dat lichamelijke resultaten niet genoeg waren | 35,5% | 31,9% |
| Lichamelijke gezondheid slechter tijdens de transitie | 35,5% | 30,4% |
| Psychische gezondheid verbeterde niet | 35,5% | 44,9% |
| Besefte dat de transitie erotisch gemotiveerd was | 16,1% | 1,4% |
Bron: Littman 2021. Voor deze items werden geen significantietoetsen gerapporteerd, en de mannengroep telt slechts 31 mensen.
Twee contrasten springen eruit. Vrouwen waren veel vaker bezorgd dat testosteron hen te veel had veranderd: een diepe stem, gezichtsbeharing, een vermannelijkt gezicht. Mannen waren ongeveer even vaak ongelukkig dat oestrogeen hen te weinig had veranderd. En mannen noemden twee keer zo vaak discriminatie. Discriminatie is wat Expósito-Campos een "niet-kern"-reden noemt, een druk van buitenaf in plaats van een verandering van identiteit (Expósito-Campos 2021). Maar in de verhalen van de mannen voedt zichtbaar trans zijn, niet passeren en als een curiositeit worden behandeld vaak een dieper besef dat ze geen vrouwen waren:
Ik had gewoon echt het gevoel dat ik nooit zou passeren. Ik boekte geen vooruitgang met make-up en de lichamelijke veranderingen na 2 jaar waren op dat moment echt teleurstellend. Achteraf besef ik dat ik veel van die veranderingen als vanzelfsprekend beschouwde, maar ik had er veel meer verwacht.
Ik had ook gewoon het gevoel dat ik niet bij vrouwen en andere trans mensen hoorde. Ik voelde dat ik, ook al wilde ik een vrouw zijn, het gewoon niet was en het niet kon zijn, hoe hard ik ook mijn best deed. —ghostghosterghostest, gedetransitioneerde man
Eerlijk gezegd. Ik kon nooit echt een vrouw zijn en dat zal ik ook nooit worden. Ik zou nooit echt een moeder of een echtgenote zijn. Ik werd nooit als een vrouw behandeld toen ik sociaal transitioneerde. Ik werd behandeld als een excentrieke travestiet, en dat was niet wat ik probeerde te zijn.
Het was een eenzaam en vermoeiend bestaan vol performance. Als ik een knop kon omzetten en gewoon een vrouw kon zijn, zou ik dat misschien doen, maar de realiteit is dat ik een man ben en dat ik daar gewoon vrede mee moet hebben. Het doet soms pijn, maar het is ook lonend om een leven te leiden dat geen performance eist. —FemSonMorningstar, gedetransitioneerde man
Uitputting en het einde van de jacht
Een thema dat vooral vaak voorkomt in de verhalen van mannen is uitputting: het dagelijkse werk van make-up, stem, ontharing en waakzaamheid om niet "geklokt" te worden. Sommigen beschrijven het besef dat transitie betekende levenslang een trans vrouw zijn, niet een vrouw worden:
Mijn besef dat ik moest detransitioneren kwam pas na een volledige transitie: 4 jaar HRT en FFS. Je begrijpt vroeg in de transitie gewoon niet dat *je je ertoe verbindt je hele leven trans te zijn*. —sydney-speaks, gedetransitioneerde man
Langere transities, meer om terug te draaien
Omdat mannen meestal later transitioneren en langer getransitioneerd blijven, hebben ze vaak meer terug te draaien: carrières, huwelijken, juridische documenten en, in sommige gevallen, chirurgie. Mannen gebruikten in Littmans steekproef ook langer oestrogeen (gemiddeld 5,1 jaar, plus anti-androgenen bij 87,1%). En genitale chirurgie kwam vaker voor bij de mannen: 16,1% (5 van de 31) had een operatie ondergaan om een vagina te laten maken, terwijl 1,4% van de vrouwen (1 van de 69) een operatie had ondergaan om een penis te laten maken (Littman 2021).
Aan de andere kant vinden mannen het lichamelijk vaak makkelijker om de terugkeer te verbergen. De effecten van testosteron bij vrouwen (stem, gezichtsbeharing, een vermannelijkt gezicht) zijn grotendeels permanent, terwijl de meeste effecten van oestrogeen vervagen als je stopt, afgezien van borstweefsel:
Het is eigenlijk veel makkelijker voor gedetransitioneerde mannen om er weer normaal uit te zien. Niets wat oestrogeen doet is permanent behalve borstweefsel, en dat is meestal makkelijk te verbergen. Als een gedetransitioneerde man niet beoordeeld wil worden, hoeft hij alleen maar nooit over zijn transitie/detransitie te praten —recursive-regret, gedetransitioneerde man
De andere kant van dat gemak, zoals de volgende sectie laat zien, is dat mannen die het kunnen verbergen dat vaak ook doen.
Waarom mannen ondervertegenwoordigd zijn
In onderzoek
| Onderzoek | Steekproef | Aandeel mannen |
|---|---|---|
| Littman 2021 | 100 gedetransitioneerden, online vragenlijst | 31% |
| Vandenbussche 2022 | 237 gedetransitioneerden, online vragenlijst | 8% (20) |
| Littman et al. 2024 | 78 jongvolwassenen, online vragenlijst | 9% (7) |
| Pullen Sansfaçon et al. 2023 | 20 jongeren, interviews | 5% (1) |
| MacKinnon et al. 2022 | 28 Canadezen, interviews | 36% (10) |
| MacKinnon et al. 2025 | 957 mensen, VS en Canada | 21,2% (78,8% vrouw) |
| Hall et al. 2021 | 12 gedetransitioneerden in een Britse volwassenenkliniek | 67% (8) |
Waarom zijn mannen zo schaars? Er zijn verschillende verklaringen mogelijk, en geen enkele is direct getoetst.
- Meer jonge vrouwen transitioneren. Jeugdgenderzorg zag in de jaren 2010 een steile stijging van adolescente meisjes. Als er meer vrouwen transitioneren, zullen er ook meer detransitioneren, zelfs bij gelijke percentages.
- Wervingskanalen. Vandenbussche wierf deels via een website voor gedetransitioneerde vrouwen en via Facebookgroepen, sommige alleen voor vrouwen. Onderzoeken die werven via online detransitiegemeenschappen erven de onevenwichtigheid die die gemeenschappen hebben.
- Mannen stoppen misschien minder vaak. In het Amerikaanse militaire gezondheidssysteem vulden 81% van de mannen op oestrogeen na vier jaar nog steeds recepten aan, tegen 64% van de vrouwen op testosteron (Roberts et al. 2022). De studie registreerde geen redenen om te stoppen, dus dit gaat over hormoongebruik, niet over detransitie.
- Kliniekgegevens zien er anders uit. Onder volwassenen die uit één Engelse genderkliniek werden ontslagen, voldeden 8 van de 108 mannen (7,4%) en 4 van de 67 vrouwen (6,0%) aan de definitie van detransitie van de studie: zeker geen door vrouwen gedomineerd patroon (Hall et al. 2021). De follow-up was kort en het gaat om kleine aantallen.
- Oudere cohorten. In een Nederlandse cohort van volwassenen behandeld tussen 1972 en 2015 werd spijt na verwijdering van de gonaden geregistreerd bij 0,6% van de trans vrouwen en 0,3% van de trans mannen (Wiepjes et al. 2018). Die cijfers tellen alleen spijt die de kliniek bereikte.
- Onderzoeken onder mensen met een trans-identiteit. In de Amerikaanse Transgender Survey van 2015 zeiden mensen die als man geboren waren vaker dan mensen die als vrouw geboren waren dat ze ooit "gedetransitioneerd" waren, meestal tijdelijk en om externe redenen zoals druk van familie (Turban et al. 2021). Dat onderzoek sloot iedereen uit die zich niet langer als trans identificeerde.
Alles bij elkaar laten de gegevens niet zien dat mannen veel minder vaak detransitioneren dan vrouwen. Ze laten zien dat gedetransitioneerde mannen veel minder vaak te vinden zijn op de plekken waar onderzoekers kijken.
In detransitiegemeenschappen
Gedetransitioneerde mannen geven hun eigen verklaringen. Sommigen richten zich op hoe makkelijk het is om te verdwijnen:
Ik denk dat er meer mannen detransitioneren dan je op deze onlineforums zult vinden. Mtf-transitie is meestal niet zo duidelijk als ftm-transitie, dus het is over het algemeen makkelijker voor gedetransitioneerde mannen om hun leven na de transitie te leiden, en vaak grijpen ze niet naar deze online steunruimtes.
Ik denk ook dat mannen zich eerder schamen en zich schuldig voelen over hun transitie, en eerder gewoon verdergaan en doen alsof hun transitie nooit is gebeurd. —kornly, gedetransitioneerde man
Anderen wijzen op stigma. Gedetransitioneerde vrouwen worden vaak gezien als slachtoffers van de geneeskunde; gedetransitioneerde mannen vrezen als fetisjisten of roofdieren te worden gezien:
Er rust een hoge mate van sociaal stigma op mannen die detransitioneren. Ze zijn vaak bang om als pervert of roofdier te worden gezien. Vrouwen krijgen dat minder vaak, wat waarschijnlijk het gevoel versterkt dat ze als slachtoffer van medicalisering zullen worden gesteund wanneer ze zich uitspreken. Zij zijn slachtoffers, maar de mannen ook. —UniquelyDefined, gedetransitioneerde man
Er zijn veel redenen, maar ik denk dat schaamte een grote is; mannen worden belachelijk gemaakt als ze over hun emoties praten, en voor degenen onder ons die proberen terug te gaan naar ons mannelijke geboortegeslacht en onze genderrollen is het vaak vernederend en iets wat mensen niet begrijpen, vooral voor de MTF's die niet homoseksueel zijn en geen (over het algemeen) meer begripvolle gemeenschap hebben om hun emoties bij kwijt te kunnen. —MythicalDawn, gedetransitioneerde man
Het gebrek aan zichtbare gedetransitioneerde mannen kan zelf beslissingen vormgeven. Eén man zei dat het zien van zo weinig van hen hem ervan had overtuigd dat het hem niet zou overkomen:
Dit is eigenlijk heel belangrijk voor me, want een deel van mijn transitiefout was geloven dat mannen minder vaak detransitioneren. Ik zag toen niet zoveel detrans mannen op YouTube, dus ik dacht gewoon dat het niet vaak gebeurt. Ik had het faliekant mis. Het was gewoon een gebrek aan representatie.
... Mannen worstelen ook met het spelen van die rol, vooral wanneer ze toch al moeite hebben met hun identiteit. Het kan als een volgende ontmanning lijken. —UniquelyDefined, gedetransitioneerde man
Sommige gedetransitioneerde mannen opperen een donkerder mogelijkheid: mannen plegen vaker zelfmoord dan vrouwen, dus sommige mannen die spijt hadden van hun transitie zijn misschien niet meer in leven om meegeteld te worden. Daar zijn geen gegevens over.
Trans commentatoren bieden een andere verklaring voor het gat. Sommigen stellen dat vrouwen meer druk van familie en partners ervaren om te detransitioneren, en dat daarom meer van hen het doen:
Er bestaan meer AFAB-detranspersonen omdat er meer mensen om hen heen zijn (familie, cis mannelijke partners) die hen proberen te overtuigen te detransitioneren. Terwijl AMAB-transpersonen helaas vaak helemaal geen familie hebben om over te praten, dus ze zijn minder blootgesteld aan constante druk, op een bepaalde manier. —BoardKey2565, trans man (FTM)
Deze visie ziet detransitie vooral als een reactie op druk van buitenaf. De onderzoeksgegevens uit 2015 ondersteunen dat gedeeltelijk voor mensen die zich nog steeds als trans identificeren (Turban et al. 2021). Maar de gedetransitioneerde mannen hierboven beschrijven de tegenovergestelde druk: schaamte om je uit te spreken, het gemak van stil verdwijnen, en het gevoel dat het verlaten van de transgemeenschap betekende dat je je enige sociale wereld verloor. In Littmans steekproef zeiden meer mannen dat ze zich op hun gemak voelden als man (48,4%) dan dat ze discriminatie hadden meegemaakt (35,5%).
Medische nasleep
Deze sectie vat de belangrijkste kwesties samen en verwijst naar de gedetailleerde pagina's. Het is geen medisch advies.
Stoppen met oestrogeen en anti-androgenen
Voor mannen wier testes intact zijn, laat het stoppen met hormonen het lichaam normaal gesproken zijn eigen testosteronproductie hervatten. De meeste veranderingen vervagen in de loop van maanden: vet verplaatst zich terug naar een mannelijk patroon, lichaamsbeharing komt terug, spieren zijn makkelijker op te bouwen en erecties en libido keren terug. Borstweefsel gaat meestal niet weg, en herstel is niet gegarandeerd. De pagina stoppen met oestrogeen behandelt tijdlijnen, risico's en het dunne bewijs in detail.
De verhalen van mannen lopen sterk uiteen. Velen herstellen binnen weken of maanden; sommigen niet:
Op HRT vond ik het veel moeilijker om een erectie te krijgen en te behouden. De consistentie van het ejaculaat veranderde en het volume nam aanzienlijk af. Het kwam grotendeels terug nadat ik stopte (1,5 jaar op E, ~8 maanden eraf), maar mijn libido moet nog volledig herstellen. —TheDrillKeeper, gedetransitioneerde man
Het is zeven maanden geleden en mijn libido en functie zijn bijna volledig dood, en aangezien de meeste mensen hier na een paar maanden weer normaal lijken te zijn, betwijfel ik of ik ooit weer normaal word. —christa-paffgen, gedetransitioneerde man
Vruchtbaarheid is de meest onzekere uitkomst. Kleine onderzoeken onder trans vrouwen die met hormonen stopten om zwanger te worden, vonden dat de spermaproductie uiteindelijk bij alle negen terugkeerde, sommigen pas na meer dan een jaar; weefselonderzoeken bij orchiectomie laten gemengdere resultaten zien (zie vruchtbaarheid). De verslagen van mannen variëren van volledig herstel tot blijvend lage waarden, en ze adviseren steeds een semenanalyse in plaats van gissen:
Een echt ejaculaat produceren betekent niet noodzakelijk dat er spermacellen in zitten. De enige manier om te weten of je vruchtbaarheid is aangetast, is je vruchtbaarheid laten meten in de vorm van een semenanalyse. —Hedera_Thorn, gedetransitioneerde man
Borstweefsel
Oestrogeen laat echte klierborstweefsel groeien (gynecomastie), dat over het algemeen blijft na het stoppen. Sommige mannen leven ermee, met lossere shirts of borsttraining. Anderen ondergaan dezelfde gynecomastie-operatie die aan mannen wordt aangeboden die nooit hormonen hebben genomen, en verschillende beschrijven die als eenvoudig en de moeite waard. Voor sommigen was het verwijderen van de borsten wat daten weer mogelijk maakte:
Ik had het niet gekund zonder borstverkleiningsoperatie, niet zozeer omdat ik werd afgewezen door vrouwen (het was niet erg duidelijk, het had op gynecomastie kunnen lijken) maar omdat het me GD bezorgde en ik me gewoon schaamde om met iemand te praten. —SpiritedCat3844, gedetransitioneerde man
Mannen die tijdens hun transitie borstimplantaten kregen, moeten die laten verwijderen, wat een aparte operatie is.
Na orchiectomie
Orchiectomie is het chirurgisch verwijderen van de testes. Zonder testes kan het lichaam zijn eigen testosteron niet maken, dus een man die na een orchiectomie stopt met oestrogeen, houdt in wezen geen geslachtshormonen over, tenzij hij testosteron neemt. Dat betekent een recept voor het leven, zoals bij mannen die hun testes verliezen door kanker. Zie orchiectomie.
Mannen in deze positie beschrijven testosteronvervanging als het herstellen van energie, libido en stemming, terwijl vruchtbaarheid weg is tenzij er sperma is ingevroren:
Neem testosteron en je libido komt volledig terug, samen met hoe je er vóór de transitie uitzag, tenzij je cosmetische chirurgie hebt ondergaan. Ik gebruik al 2 jaar T sinds een orchiectomie. Natuurlijk moet je het je hele leven gebruiken, maar je hebt geen keuze, want je lichaam heeft een of ander hormoon nodig. Veel jongens die teelbalkanker hebben gehad zitten in hetzelfde schuitje. —pupreno, gedetransitioneerde man
Niet elke man heeft spijt van de operatie zelf. Eén die op zijn 40e werd geopereerd, zei dat hij er "blij mee" bleef, maar beschreef dat hij zwak en moe werd totdat hij een arts vond die bereid was hem op testosteron over te zetten (Mindless_Low_1047, gedetransitioneerde man). Een arts vinden die mannelijke hormoonspiegels wil voorschrijven aan iemand met een transverleden is een terugkerend praktisch probleem.
Na vaginoplastiek
Vaginoplastiek is een operatie die een vulva en meestal een kanaal (een "neovagina") construeert uit penis- en scrotumweefsel. Ze is onomkeerbaar: de oorspronkelijke anatomie kan niet worden herbouwd, en omkeringsopties zijn beperkt tot het sluiten van het kanaal of, zelden, falloplastiek (het construeren van een penis). Zie vaginoplastiek en falloplastiek.
Mannen die na een vaginoplastiek detransitioneren, beschrijven in deze verhalen de zwaarste verliezen: seksuele functie, een lichaam dat niet meer past bij het leven dat ze nu willen, en levenslang testosteron omdat de testes tijdens de operatie werden verwijderd. Sommigen beschrijven de operatie zelf als het moment waarop de transitie eindigde:
Ik ben 4+ jaar post-op, 2 jaar detrans en ik heb echt enorm veel spijt van deze operatie. Ik denk altijd met weemoed aan mijn oorspronkelijke geslachtsdelen. Nu zit ik opgescheept met deze geconstrueerde "vagina" waar ik absoluut een hekel aan heb. —justme12345678900000, gedetransitioneerde man
Zelfs uitkomsten die chirurgisch als succesvol gelden, kunnen blijvende schade achterlaten:
Waarom heeft mijn chirurg me niet verteld dat ik, en velen anderen, de controle over ons bekkenbodem zouden verliezen? Last zouden hebben van pijnlijk littekenweefsel en beschadigde zenuwen?
Intimiteit is een lastige en waarschijnlijk het moeilijkste onderdeel voor mij. Ik voel niets. Geen aandrang. Geen verlangen. Geen energie. —Even_Discipline_7474, gedesisteerde man
Anderen concluderen dat de operatie detransitie zinloos maakt, en blijven als vrouw leven ondanks twijfels. Dit is de groep "spijt zonder detransitie" die wordt beschreven op transitiespijt, die klinische studies zelden vastleggen:
Echt detransitioneren na een geslachtsoperatie is helaas niet mogelijk. Ik ben MtF en heb een geslachtsoperatie gehad. Dat is de reden dat ik niet zal detransitioneren. Want ik zal nooit meer een normale man kunnen zijn. Dus voor mij leef ik nu als minder '' abnormaal '' als vrouw, dan als ik terugkeerde naar man. —sanpellegrinoismyfav, twijfelt over eigen gender
Gezichtsvervrouwelijkende chirurgie (FFS), die bot en kraakbeen in het gezicht en de keel hervormt, is eveneens permanent; stoppen met hormonen brengt het oude gezicht niet terug.
Gepubliceerde spijtcijfers voor vaginoplastiek zijn laag (ongeveer 2% over 11 studies in één meta-analyse), maar ze komen uit korte follow-up met veel patiënten die uit het zicht raakten, zoals Bustos et al. 2021 en de critici ervan erkennen.
Medische zorg vinden
Geen enkele klinische richtlijn behandelt detransitie. In Vandenbussche's onderzoek was medische hulp bij het stoppen of veranderen van hormonen een van de meest voorkomende behoeften, en slechts 18% voelde zich voldoende ondersteund (Vandenbussche 2022). Canadese interviews vonden dat mensen vaak abrupt en zonder begeleiding stopten met hormonen (MacKinnon et al. 2022). Veel mannen gaan in plaats daarvan naar een huisarts, endocrinoloog of uroloog en vragen om standaard mannelijke hormoontests. Zie detransitiezorg.
Mannelijkheid en schaamte
De schaamte over het hebben getransitioneerd
Veel gedetransitioneerde mannen beschrijven een intense, specifieke gêne: niet alleen over de transitie maar over het feit dat ze die zo stellig hadden verdedigd.
Tegelijkertijd, na jaren mijn trans-identiteit fel verdedigd te hebben, het "het is transitie of zelfmoord"-narratief te hebben omarmd en dan plotseling te beseffen dat ik het mis had, kan gênant zijn. Zou het gênant moeten zijn? Waarschijnlijk niet, gezien hoe sterk velen van ons op jonge leeftijd door transdingen werden beïnvloed. —Cal7045, gedetransitioneerde man
Voor mannen wier lichaam permanent is veranderd, kan de schaamte iets worden dat dichter bij rouw komt om de man die ze hadden kunnen zijn:
De volledige dichotomie tussen mij en mijn zelf vóór de transitie, de schuld dat ik hem heb laten falen, ik zou zelfs durven zeggen dat ik hem heb vermoord, de schaamte dat ik slechts een schaduw ben van wat ik had kunnen zijn, het gevoel van machteloosheid tegenover de onomkeerbaarheid van mijn situatie, alles is er. —KennethAnFerbasach, man vast in transitie
Man-zijn in een cultuur die mannen wantrouwt
Mannen die deels transitioneerden om aan mannelijkheid te ontsnappen, keren terug naar dezelfde cultuur die ze verlieten. Verschillenden merken op dat de steun die gedetransitioneerde vrouwen krijgen, zoals body positivity en een slachtofferverhaal, voor hen minder beschikbaar is:
2) De meeste discussie over de voordelen van man-zijn wordt gedomineerd door gepraat over macht en maatschappelijke structuur. Voor de gemiddelde man die gewoon vrienden wil maken en geaccepteerd wil worden, doet dat er helemaal niet toe. Het doet er vooral niet toe voor mannen die verwijfd/homoseksueel/tenger/etc zijn en daardoor een veel kleiner deel van de taart krijgen. —TheDrillKeeper, gedetransitioneerde man
Dezelfde man voegde toe dat hij sommige dingen miste die oestrogeen hem gaf, zoals emotionele bandbreedte en zachtere huid. Detransitie is niet altijd een simpele terugkeer naar iets beters. Zie mannen en mannelijkheid en geïnternaliseerde misandrie.
Een eigen mannelijkheid opbouwen
Veel mannen beschrijven dat ze ontdekten dat het mannelijke script waarvoor ze waren gevlucht optioneel was. Ze konden man zijn en toch de zachtheid, interesses of stijl houden die ooit leken te bewijzen dat ze vrouwen waren:
Hier hetzelfde. Ik heb geleerd alle delen van mezelf te accepteren. Ik ben gewoon een man die altijd van vrouwelijke body wash en chick flicks heeft gehouden... maar dat maakt me geen vrouw zoals trans mensen je willen doen geloven, en ik houd ook van mijn baard en mijn mannelijkheid! Niemand hoeft het een of het ander te zijn. —WallaWallaby011, gedetransitioneerde man
Voor sommigen groeit het comfort met man-zijn met de tijd:
Ik zit nu op +3 jaar. Mijn transdagen beginnen als een nare droom te voelen, snel uit mijn geheugen wegzakkend. Ik heb sindsdien veel ups en downs gehad. Maar over het geheel is het leven geweldig. Ik voel me elke dag comfortabeler met mijn mannelijkheid. Alles is zoveel eenvoudiger zonder de last van gender! —QueenlyFlux, gedetransitioneerde man
Beweging komt steeds weer terug als een weg terug naar het lichaam:
Hetzelfde. Het is alsof ik eindelijk een beeld in mijn hoofd had van een man die ik kon zijn en wilde zijn, terwijl dat daarvoor gewoon niet bestond voor mij. Ik zag mezelf als anders dan andere mannen. De sportschool bracht me in contact met mijn lichaam en met wie de natuur bedoelde dat ik zou zijn, ik ben zo blij dat ik die uitweg heb gevonden —goonby1990, gedesisteerde man
Sommige mannen slaan hard de andere kant op, naar een overdreven "trad"-mannelijkheid, voordat ze ergens natuurlijkers landen; anderen waarschuwen dat het forceren van hypermannelijkheid net zoveel pijn kan doen als het forceren van vrouwelijkheid. Zie gendernon-conformiteit zonder labels en genezing en herstel.
Relaties
Echtgenotes en huwelijken
Omdat mannen meestal later transitioneren, waren velen al getrouwd met vrouwen. Hun verhalen beschrijven dat de transitie zware druk zette op die huwelijken, en dat de reacties van echtgenotes soms een rol speelden bij de beslissing om te stoppen.
Ik herinner me dat toen ik net transitioneerde, het me opviel dat het leek op mannen die hun vrouw bedriegen. Het probleem was dat in mijn geval de "andere vrouw" niet met de echtgenoot naar bed ging; zij was de echtgenoot. Hoe concurreert een vrouw daarmee? —OtterWithKids, gedetransitioneerde man
Dezelfde man schreef elders dat het gebrek aan aantrekking van zijn vrouw tot hem als vrouw een factor was om te stoppen, en dat het behandelen van zijn depressie meer deed voor zijn genderdysforie dan de transitie had gedaan.
Voor sommige gedesisteerde mannen was een duidelijke grens van de echtgenote wat hen tegenhield vóór enige medische stap:
Mijn vrouw zei categorisch dat ze van me zou scheiden als ik iets medisch zou doen. Dus dat was dat. Ik houd meer van haar dan van mezelf. —aqua_zesty_man, gedesisteerde man
Detransitie betekent niet altijd het einde van gezinshoop. Verschillende mannen beschrijven een huwelijk en kinderen daarna:
Ik fantaseerde jaren over detransitioneren. Ik was een verwijfde trans vrouw en nu ben ik een man getrouwd met een vrouw en ik kan niet gelukkiger zijn. —Ok_Chance7699, gedetransitioneerde man
De kant van de echtgenotes in deze verhalen wordt behandeld op partners en echtgenoten.
Daten na detransitie
Mannen beschrijven dat ze voor het eerst als man daten, vaak in hun late twintig of dertig, en dat ze moeten beslissen of, wanneer en hoe ze hun verleden vertellen. Er is geen consensus. Sommigen vertellen het vroeg; anderen wachten tot een relatie serieus is:
Ik heb meisjes ontmoet die me leuk vonden, zelfs nadat ze me eerst als trans vrouw hadden gekend lol, ik was gewoon niet klaar voor een relatie. Ik denk niet dat het gewoonweg ontkennen zo goed zou werken, vooral omdat ik me altijd zorgen zou maken dat ze er op een of andere manier achter zou komen. —Upstairs-Habit6124, gedetransitioneerde man
Verder geen probleem, ik zeg niet op de eerste date dat ik trans ben, want nu ben ik niet anders dan een cis man die psychisch trauma heeft doorgemaakt. —SpiritedCat3844, gedetransitioneerde man
Na genitale chirurgie dragen seksuele relaties het extra gewicht van verloren functie. Eén man die op zijn late tienerjaren een vaginoplastiek onderging, vatte het verlies samen, en schreef dat het zijn seksleven met een langdurige partner zeer uitdagend had gemaakt:
De operatie nam al mijn seksuele functie weg en verving die door een bootlading pijn en ongemak. —Hedera_Thorn, gedetransitioneerde man
Zie seksuele functie en seksualiteit en relaties als keerpunt.
Ouders, familie en vrienden
Angst om het familie te vertellen komt vaak voor; de reacties die mannen melden zijn meestal vriendelijker dan ze verwachtten:
Toen ik het mijn moeder vertelde, omhelsde ze me en zei: "je zult altijd mijn jongetje blijven" —David43432, gedetransitioneerde man
Vriendschappen die tijdens de transitie ontstonden, zijn fragieler. Mannen wier sociale leven draaide om transvrienden, beschrijven vaak dat ze die kwijtraakten, soms plotseling:
Zie ook sociale en praktische detransitie en tegenreactie op gedetransitioneerden.
Waar mannen steun vinden
Formele steun voor gedetransitioneerden is schaars, en steun gericht op mannen is nog schaarser. In Vandenbussche's onderzoek waren de belangrijkste hulpbronnen onlinegroepen, vrienden en familie; slechts 13% had hulp gekregen van een LHBT+- of transorganisatie, en 87% wilde de verhalen van andere gedetransitioneerden horen (Vandenbussche 2022).
Online detransitiegemeenschappen
/r/detrans is het grootste Engelstalige detransforum (zie r/detrans vs r/actual_detrans). De gebruikers zijn grotendeels vrouwelijk, en mannen zijn verdeeld over hoe welkom ze zich voelen. Sommigen voelen zich over het hoofd gezien:
Is het bij iemand van jullie opgekomen dat een gedetransitioneerde man misschien feedback wil van andere gedetransitioneerde mannen die weten wat hij doormaakt? Iedereen die tot nu toe heeft geantwoord is een gedetransitioneerde/gedesisteerde vrouw die volledig empathie mist. Dit zou een verdomde steungroep moeten zijn. —detranssssss, gedetransitioneerde man
Anderen zeggen het tegenovergestelde:
ik heb dit probleem hier als gedetransitioneerde man helemaal niet gehad. ik heb hier zelfs veel meer sympathie en steun gekregen dan in welke andere ruimte dan ook. —bradx220, gedetransitioneerde man
Sommige mannen vinden kanalen alleen voor mannen in detrans-Discordservers makkelijker voor onderwerpen die zelden ter sprake komen in gemengde ruimtes:
Ik vond toevlucht in een paar detrans-discords dankzij kanalen gericht op mannen, maar ik denk dat het geen kwaad zou kunnen als er een hele plek aan gewijd was? —eggbackintown, gedetransitioneerde man
Peerststeungroepen die via video of persoonlijk samenkomen, organiseren soms aparte wekelijkse sessies voor gedetransitioneerde mannen. Videoverhalen van gedetransitioneerde mannen zijn een andere bron van verbinding, vooral voor mannen die een operatie ondergingen; verschillende commenters raden specifieke detrans-YouTubers aan mannen in die positie aan. De videoarchief en verhalen van de site verzamelen zulke verhalen.
Therapie
De therapie die mannen aanraden is meestal onderzoekend, niet bevestigend in welke richting dan ook: hulp om te begrijpen waarom ze transitioneerden, zonder druk om de transitie te hervatten of een stereotype mannelijkheid te forceren. Verschillenden beschrijven de schade die therapeuten aanrichtten die te snel bevestigden, en de waarde van therapeuten die zich helemaal niet op gender richtten:
Toen ik 17 was, zei een gendertherapeut bij wie ik liep dat ik na 3 sessies moest transitioneren, zonder zelfs maar bij de kern van mijn problemen te komen. Ik was zowel suïcidaal dysforisch als gendernon-conform, dus transitie leek waarschijnlijk de voor de hand liggende oplossing voor mijn therapeut —HeForeverBleeds, gedesisteerde man
Zoek een CGT-therapeut, idealiter niet op gender gericht, zodat ze je helpen dit te verwerken zonder vooroordelen of het koesteren van idealistische gedachten. Er is niets zoals leven in de echte wereld —OkAwareness1041, gedetransitioneerde man
CGT (cognitieve gedragstherapie) is een gestructureerde gesprekstherapie die werkt aan patronen van denken en gedrag. Zie genderonderzoekende therapie voor de aanpak die veel gedetransitioneerden prefereren.
Het onderliggende probleem behandelen
Verschillende mannen ontdekten dat het behandelen van iets anders dan gender het meest hielp: depressie, angst, trauma of dwangmatig pornogebruik. Voor mannen wier transitie gekoppeld was aan vervrouwelijkingspornografie, raden sommigen gestructureerde programma's voor dwangmatig seksueel gedrag aan, zoals 12-stappengroepen, in plaats van alleen wilskracht:
Je wilt transitioneren wanneer je stress voelt omdat je pornoverslaving je belangrijkste manier is geworden om met stress om te gaan. ... Als je het verlangen om te transitioneren niet wilt voelen, ga dan aan je pornoverslaving werken -- en niet via Nofap, maar via een 12-stappenprogramma voor pornoverslaving. —PorthosMoonPower, gedesisteerde man
Mannen die een operatie ondergingen, beschrijven herstel vaak als een lang proces dat verschillende van deze elementen combineert:
Ik heb srs gehad, enorme complicaties ervan, moet voor altijd t-injecties nemen. En ik ben nog steeds aan het herstellen en genezing aan het vinden, en zelfliefde. ... Ga in therapie. Vind betekenis. Verwerk de woede. Focus op het genezen van het lichaam, het heeft veel doorgemaakt - yoga, gewichtheffen, enz. kunnen een eind komen. Behandel dit als trauma. Zoek uit waarom je dacht dat je moest transitioneren en werk aan genezing. —ruhumanoradog, twijfelt over eigen transitie
De steungids vermeldt detransitie-peergroepen en genderonderzoekende therapeuten. Wie in crisis verkeert, moet contact opnemen met lokale nood- of crisishulp.
Wat onbekend is
- Hoeveel mannen detransitioneren. Geen enkele studie heeft een representatieve groep mannen die transitioneerden lang genoeg gevolgd om dat te zeggen. Kliniekcijfers missen mensen die het nooit aan hun kliniek vertellen, en onlineonderzoeken ondervertegenwoordigen mannen.
- Of de redenen van mannen per subgroep verschillen. Mannen die als tiener transitioneerden, homoseksuele mannen, mannen met autogynofilie en mannen die op middelbare leeftijd transitioneerden kunnen heel verschillende wegen volgen. Geen enkele studie is groot genoeg om ze te scheiden.
- Langetermijnlichamelijke uitkomsten. Niemand weet welk deel van de mannen na het stoppen met oestrogeen weer normale testosteron, erecties en vruchtbaarheid krijgt, vooral na puberteitsblokkers of meer dan tien jaar hormonen.
- Wat helpt. Er zijn geen studies naar behandeling of steun voor gedetransitioneerde mannen. Alles hierboven over wat helpt komt uit hun eigen verhalen.
Onderzoekers hebben herhaaldelijk opgeroepen tot betere studies naar detransitie (MacKinnon et al. 2023; Butler & Hutchinson 2020). Gedetransitioneerde mannen behoren tot de groepen die die studies het meest nodig hebben te bereiken.
Gerelateerde pagina's
- Geïnternaliseerd misandrie
- Mannen, mannelijkheid en feminisme
- Autogynofilie
- Blanchards typologie
- Homoseksuele transseksueel (HSTS)
- Geïnternaliseerde homofobie
- Stoppen met oestrogeen en blokkers
- Oestrogeen en testosteronblokkers bij mannen
- Orchiectomie
- Vaginoplastiek
- Vruchtbaarheid
- Transitiespijt
- Retransitie
- Desistentie
- Partners en echtgenoten
- Genezing en herstel
Referenties
- Bustos, V. P. et al. (2021). Regret after Gender-affirmation Surgery: A Systematic Review and Meta-analysis of Prevalence. Plastic and Reconstructive Surgery Global Open. studiepagina, bron.
- Butler, C. & Hutchinson, A. (2020). The pressing need for research and services for gender desisters/detransitioners. Child and Adolescent Mental Health. studiepagina, bron.
- Expósito-Campos, P. (2021). A Typology of Gender Detransition and Its Implications for Healthcare Providers. Journal of Sex & Marital Therapy. studiepagina, bron.
- Hall, R., Mitchell, L. & Sachdeva, J. (2021). Access to care and frequency of detransition among a cohort discharged by a UK national adult gender identity clinic: retrospective case-note review. BJPsych Open. studiepagina, bron.
- Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior. studiepagina, bron.
- Littman, L., O'Malley, S., Kerschner, H. & Bailey, J. M. (2024). Detransition and Desistance Among Previously Trans-Identified Young Adults. Archives of Sexual Behavior, 53, 57–76. studiepagina, bron.
- MacKinnon, K. R. et al. (2022). Health Care Experiences of Patients Discontinuing or Reversing Prior Gender-Affirming Treatments. JAMA Network Open. studiepagina, bron.
- MacKinnon, K. R., Expósito-Campos, P. & Gould, W. A. (2023). Detransition needs further understanding, not controversy. BMJ. studiepagina, bron.
- MacKinnon, K. R. et al. (2025). A Latent Class Analysis of Interrupted Gender Transitions and Detransitions in the USA and Canada. Archives of Sexual Behavior, 54, 4077–4100. bron.
- Pullen Sansfaçon, A. et al. (2023). A retrospective analysis of the gender trajectories of youth who have discontinued a transition. International Journal of Transgender Health. studiepagina, bron.
- Roberts, C. M. et al. (2022). Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. studiepagina, bron.
- Singh, D., Bradley, S. J. & Zucker, K. J. (2021). A Follow-Up Study of Boys With Gender Identity Disorder. Frontiers in Psychiatry. studiepagina, bron.
- Turban, J. L. et al. (2021). Factors Leading to "Detransition" Among Transgender and Gender Diverse People in the United States: A Mixed-Methods Analysis. LGBT Health. studiepagina, bron.
- Vandenbussche, E. (2022). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality. studiepagina, bron.
- Wiepjes, C. M. et al. (2018). The Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria Study (1972–2015): Trends in Prevalence, Treatment, and Regrets. Journal of Sexual Medicine, 15(4), 582–590. bron.
Laatst bijgewerkt: · 1 weergave
Stel een artikel of verbetering voor
Zie je iets wat ontbreekt, onduidelijk of onjuist is op deze pagina, of heb je een idee voor een gerelateerd artikel? Laat het ons weten, dan kijken we ernaar.
Gerelateerde pagina's:
- Desistentie: een trans identiteit loslaten voor medisering
Wat desistentie is, wat vervolgstudies bij kinderen en adolescenten laten zien, het verband met seksegelijke aantrekking en hoe desisters het stoppen beschrijven.
- Werken met gedetransitioneerden: een klinische gids
Hoe huisartsen, endocrinologen, chirurgen en therapeuten gedetransitioneerden behandelen: hormonen, geestelijke gezondheid, vruchtbaarheid, dossiers en spijt.
- Gender-exploratieve therapie: bewijs en detrans-ervaringen
Wat gender-exploratieve therapie is, hoe ze verschilt van bevestiging en conversie, wat het bewijs toont en wat gedetransitioneerden zeggen dat ze nodig hadden.
- Herstel na detransitie: rouw, acceptatie, genezing
Hoe detransitioners herstel beschrijven: rouw om blijvende veranderingen, woede en schaamte, lichaamsacceptatie, leven zonder labels, therapie, steun van lotgenoten en tegenslagen.
- Rechtszaken van detransitioners: zaken, claims, uitkomsten
Bekende rechtszaken van detransitioners wereldwijd: claims, gedaagden en status per oktober 2026, plus juridische kwesties, kritiek en detrans-visies op procederen.
- Detransitieprocessen: aanleidingen, fasen en stappen
Hoe detransitie verloopt: keerpunten, verborgen twijfel, fasen die mensen beschrijven, medische, sociale en juridische stappen, tijdlijnen en gedeeltelijke trajecten.
- Hoe vaak komt detransitie voor? Cijfers en onbekenden
Hoe vaak mensen detransitioneren of stoppen: elke grote schatting, wat ze mat, de vertraging, en waarom uitval de werkelijke frequentie onbekend maakt.
- Hertransitie na detransitie: betekenis en bewijs
Hertransitie is het hervatten van een genderoverstap na detransitie, niet het pauzeren ervan. Wie hertransitioneert, waarom, en waarom het woord omstreden is.
- Steun voor detransitioners: groepen, diensten, gidsen
Welke steun er is voor detransitioners: peergroepen, onlinegemeenschappen, clinici, advocaten en crisislijnen, met de oriëntatie van elke dienst vermeld.
- Transitiespijt: betekenis, bewijs en geleefde ervaring
Wat transitiespijt is, hoe het verschilt van detransitie, waarom het cijfer van '1% spijt' omstreden is, de psychologie van spijt en verhalen van detransitioners.