Hoe vaak komt detransitie voor? Cijfers en onbekenden

Hoe vaak mensen detransitioneren of stoppen: elke grote schatting, wat ze mat, de vertraging, en waarom uitval de werkelijke frequentie onbekend maakt.

Overzicht

"Hoeveel mensen detransitioneren?" klinkt als een vraag met één antwoord. Dat is het niet. Gepubliceerde cijfers lopen van minder dan 0,1% tot ongeveer 30%, en bijna allemaal zijn het eerlijke getallen. Ze verschillen omdat elke studie iets anders telde, in een andere groep mensen, over een andere periode, en vervolgens een ander deel van hen uit het oog verloor.

Deze pagina zet elke belangrijke gepubliceerde schatting uiteen van detransitie (stoppen met of terugdraaien van een transitie), discontinuering (stoppen met een behandeling, om welke reden dan ook) en spijt (het gevoel dat de transitie een vergissing was). Bij elk daarvan worden vier vragen gesteld: wie werd bestudeerd, wat werd er werkelijk geteld, hoe lang werden mensen gevolgd, en hoeveel mensen raakten uit het zicht. Daarna gaat het over de tijd die verstrijkt voor detransitie, over waarom uitval de werkelijke frequentie onbekend maakt, en over de kloof tussen het vaak herhaalde "ongeveer 1%" en de eigen verhalen van gedetransitioneerde mensen die hun kliniek zonder een woord verlieten.

Definities en redenen staan op het overzicht van detransitie, de herkomst van het cijfer "1% spijt" op spijt na transitie, kinderen die stoppen voordat er een medische stap is gezet op desistentie, terugkeer naar transitie op retransitie, en nationale beoordelingen op beoordelingen van het bewijs. Deze pagina brengt de cijfers op één plek bijeen.

Kernpunt

Geen enkele studie heeft een representatieve groep van de huidige patiënten lang genoeg gevolgd, met weinig genoeg uitval, om een betrouwbaar detransitiecijfer te geven. Elk gepubliceerd cijfer is óf een minimum (het telt alleen de gevallen die een kliniek of register toevallig zag) óf een beschrijving van een zelfgeselecteerde steekproef. De eerlijke samenvatting, gedeeld door onderzoekers aan beide kanten van het debat, is dat het cijfer onbekend is (Cohn 2023; Feigerlova 2025).

Drie verschillende dingen die worden geteld

Voordat je cijfers vergelijkt, helpt het te zien dat studies ten minste drie verschillende gebeurtenissen meten. Ze overlappen, maar ze zijn niet hetzelfde.

  • Discontinuering betekent dat een behandeling is gestopt. In dossierstudies betekent dit meestal geen nieuw hormoonrecept gedurende een bepaalde periode (90 dagen in één Amerikaanse studie, een ontbrekend recept op één enkele datum in een Nederlandse). Het omvat mensen die stopten vanwege bijwerkingen, kosten, verlies van verzekering, het bereiken van hun doelen of het elders kopen van hormonen, evenals mensen die detransitioneerden.
  • Detransitie betekent dat iemand de transitie stopte of terugdraaide, vaak (maar niet altijd) omdat die zich niet langer als trans identificeert. Studies definiëren het op veel manieren: overstappen naar hormonen van het eigen geslacht, een aantekening van een clinicus, een juridische terugverandering, of een enquêteantwoord als "ooit teruggekeerd naar het leven als je geboortegeslacht, al was het maar tijdelijk".
  • Spijt is een oordeel over het verleden. Het kan bestaan zonder detransitie (iemand die blijft omdat terugdraaien onmogelijk lijkt) en detransitie kan plaatsvinden zonder spijt. Spijt wordt gemeten met vragenlijsten, met verzoeken om terugdraaiende chirurgie, of met wat er toevallig in patiëntdossiers staat.

Twee andere keuzes tellen even zwaar: de noemer (iedereen die verwezen is, iedereen die met hormonen begon, iedereen die één operatie onderging, of iedereen die een enquête beantwoordde) en het observatievenster (hoe lang mensen na de behandeling werden gevolgd). Cijfers die op verschillende keuzes berusten, kun je niet middelen.

Overzichtstabel

De tabel vermeldt de belangrijkste gepubliceerde schattingen. "Follow-up" is de geschatte tijd dat mensen na de betreffende behandeling werden geobserveerd; "verloren" is het deel dat uit het zicht verdween waar de studie dat vermeldt. Elke studie wordt in de onderstaande secties besproken.

StudiePopulatieWat werd gemetenFollow-upCijfer
de Vries et al. 2011 (Amsterdam)70 gescreende adolescenten op puberteitsblokkers, 2000–2008Stoppen met blokkers voor hormonen van het andere geslachtTot hormonen begonnen (ongeveer 2 jaar)0 van de 70 stopte; allen gingen door naar hormonen
Brik et al. 2020 (Leiden)143 adolescenten die met blokkers begonnen, 2010–2018Geen genderbehandeling meer willen tijdens gebruik van blokkersTot hormonen of medio 20193,5% (5 van 143); 6% stopte met blokkers om welke reden dan ook
van der Loos et al. 2022 (Amsterdam)720 mensen die als adolescent met blokkers en daarna met hormonen begonnenGeen hormoonrecept in het nationale register aan het eind van 2018Kort; mediane leeftijd bij follow-up ongeveer 19–202% (16 van 720) had geen recept
Wiepjes et al. 2018 (Amsterdam)Volwassenen bij wie testes of ovaria werden verwijderd, 1972–2015In het kliniekdossier vastgelegde spijt: hervatten van hormonen van het eigen geslacht na gonadectomieTypische follow-up ongeveer 6 jaar; 36% stopte met komen0,6% van de mannen, 0,3% van de vrouwen (14 mensen)
Carmichael et al. 2021 (UK GIDS)44 geselecteerde 12–15-jarigen op blokkers, 2011–2015Doorgaan naar hormonen van het andere geslachtTot 3 jaar; 14 nog in de data na 3 jaar43 van de 44 (98%) ging door naar hormonen
Butler et al. 2022 (endocriene klinieken UK GIDS)1.089 jongeren met bekende uitkomsten bij ontslag, 2008–2021Stoppen met zich identificeren als trans voor ontslag naar volwassenzorgTot ontslag (late tienerjaren)8,3% in totaal; 5,3% stopte met blokkers of hormonen en keerde terug
Davies et al. 2019 (Britse volwassenenkliniek; congresabstract)3.398 actieve volwassen patiënten in één jaarTrefwoorden voor spijt of detransitie in dossiersOnbekend0,47% (16 mensen)
Hall et al. 2021 (Britse volwassenenkliniek)175 volwassenen die in één jaar werden ontslagenPatiëntdossiers die aan de definitie van detransitie van de auteurs voldedenData eindigden 16 maanden na het laatste ontslag; 22% stopte met komen6,9% (12 mensen)
Boyd et al. 2022 (één Engelse huisartsenpraktijk)41 patiënten die met hormonen waren begonnenKiezen om hormonen te stoppen; aantekeningen over detransitie of spijt17 maanden tot 10 jaar behandeling20% stopte (8); bij 5 van hen detransitie of spijt genoteerd
Roberts et al. 2022 (Amerikaans militair zorgsysteem)952 adolescenten en volwassenen op hormonenGeen nieuw recept gedurende meer dan 90 dagenTot 4 jaarOngeveer 30% stopte; 36% van de vrouwen, 19% van de mannen
Dhejne et al. 2014 (Zweden)681 mensen met wettelijke wijziging plus chirurgie, 1960–2010Aanvraag om wettelijk geslacht terug te draaienTot 50 jaar; recente decennium onvolledig2,2% (15 mensen)
Clark et al. 2025 (Zweden)2.467 volwassenen die hun wettelijk geslacht wijzigden, 2013–2023Wettelijk geslacht terug veranderenGemiddeld ongeveer 5 jaar vanaf diagnose0,9% (21 mensen)
Kaltiala et al. 2024 (Finland)1.359 mensen met hormonale transitie, 1996–2019Stoppen met gevestigde hormoonbehandeling (nationale registers)Gemiddeld 8,5 jaar7,9%; risico ongeveer 2,7 keer hoger bij instroom 2013–2019
Nyquist et al. 2025 (Noorwegen; ingetrokken 2026)783 verwezen jongeren die met hormonen begonnenStoppen met hormonen, zoals bekend bij de kliniekOngeveer 3 tot meer dan 20 jaar2,3% (18 mensen, allen vrouw)
Boskey et al. 2025 (Boston Children's Hospital)1.050 adolescenten die 6+ maanden hormonen gebruikten, 2007–2022Stoppen met hormonen zonder herstart, volgens kliniekdossiersGemiddeld ongeveer 2,7 jaar; 210 langer dan een jaar niet gezien4% stopte; 0,5% identificeerde zich weer met geboortegeslacht
Tang et al. 2022 (Kaiser Permanente)209 adolescenten na mastectomieSpijt genoteerd in chirurgische of ggz-dossiersOngeveer 2 jaarOngeveer 1% (2 mensen)
Bruce et al. 2023 (Michigan)139 van 235 volwassenen na mastectomieDecision Regret Scale (vragenlijst)Mediaan 3,6 jaar; 41% antwoordde nietMediane spijtscore 0; 13 antwoorden met hoge spijt uitgesloten
Bustos et al. 2021 (meta-analyse)7.928 operatiepatiënten in 27 studiesSpijt na enige gendergerelateerde operatie, volgens de maatstaf van elke studieMinder dan 1 jaar tot 9 jaarOngeveer 1% gepoold
Feigerlova 2025 (systematische review)15 studies, 3.804 minderjarigen en 3.270 volwassenenDiscontinuering in elke faseMeestal kort of niet gerapporteerd1,6–9,8% stopte met hormonen in de meeste studies; ongeveer 30% in één
Narayan et al. 2021 (enquête onder chirurgen)Herinnering van 46 chirurgen aan hun patiëntenPatiënten met spijt of een verzoek om terugdraaienNiet gedefinieerdOngeveer 0,2–0,3%
Turban et al. 2021 / US Transgender Survey 201517.151 op dat moment als trans geïdentificeerde volwassenen die op enige wijze waren getransitioneerdOoit "teruggekeerd naar het leven als je geboortegeslacht, al was het maar tijdelijk"Levensloop, zelfgerapporteerd13% ooit (8% in het oorspronkelijke rapport); 0,4% omdat transitie "niets voor hen was"
US Transgender Survey 202264.843 op dat moment als trans geïdentificeerde respondentenDezelfde vraagLevensloop, zelfgerapporteerd9% ooit; 0,36% van degenen die medisch transitioneerden omdat transitie "niets voor hen was"
Bachmann et al. 2024 (Duitse verzekeringsdata)7.885 mensen van 5–24 jaar met een genderidentiteitsdiagnose in 2017Diagnose vijf jaar later nog gecodeerd5 jaar36,4% had de diagnose nog; 27,3% van de meisjes van 15–19

De enquêtes onder gedetransitioneerden (Littman 2021; Vandenbussche 2022; Littman et al. 2024; de DARE-studie, Rackliff et al. 2025) staan niet in de tabel omdat ze gedetransitioneerden werven en dus geen cijfer kunnen geven. Ze zijn om een andere reden belangrijk: ze laten zien hoeveel gedetransitioneerden het hun kliniek nooit vertelden, en hoe lang detransitie duurt. Beide punten komen hieronder aan bod.

Kliniekcohorten

Klinische studies volgen mensen die bij één voorziening werden behandeld. Hun kracht is dat diagnoses en behandelingen worden vastgelegd. Hun zwakte is dat de kliniek alleen weet wat patiënten terugkomen vertellen.

De Nederlandse klinieken

Het Nederlandse protocol, vanaf eind jaren negentig in Amsterdam ontwikkeld, was het model voor jeugdgenderzorg wereldwijd: zorgvuldige beoordeling, puberteitsblokkers vanaf ongeveer 12 jaar, hormonen van het andere geslacht vanaf ongeveer 16. De studies leveren enkele van de laagste cijfers op, en ze worden vaak aangehaald als bewijs dat jongeren zelden van koers veranderen.

In de eerste Nederlandse blokkerstudie stopte geen van de 70 gescreende adolescenten met blokkers, en allen gingen door naar hormonen van het andere geslacht (de Vries et al. 2011). In de Leidse kliniek gingen 125 van de 143 adolescenten die met blokkers begonnen (87%) door naar hormonen, stopten 9 (6%) met blokkers en wilden 5 (3,5%) geen genderbehandeling meer (Brik et al. 2020). In het grootste jeugdcohort hadden 704 van de 720 mensen die als adolescent met blokkers en daarna met hormonen begonnen (98%) eind 2018 nog een hormoonrecept (van der Loos et al. 2022).

Dat zijn sterke continuatiecijfers voor een smalle vraag. Alle drie de studies eindigden toen de hormonen begonnen of in de late tienerjaren en vroege twintig (mediane leeftijd ongeveer 19–20 in Van der Loos). Een registerrecept laat zien dat hormonen werden betaald, niet dat ze gewild waren. En mensen bij wie testes of ovaria zijn verwijderd, hebben levenslang een geslachtshormoon nodig, dus hun recepten zeggen weinig over de vraag of ze hun transitie nog steeds steunen. Gedetransitioneerden in die positie beschrijven precies dit:

Ik heb volledig spijt van de hysterectomie. Het was een electieve operatie die ik niet nodig had, en ik moet nu voor de rest van mijn leven synthetische hormonen kopen en gebruiken omdat mijn ovaria daarbij ook zijn verwijderd. —riprovevole, gedetransitioneerde vrouw

De Amsterdamse volwassenendata laten zien waarom het venster ertoe doet. Wiepjes et al. 2018 keken naar 6.793 mensen die tussen 1972 en 2015 in de kliniek werden gezien. Bij volwassenen bij wie testes of ovaria werden verwijderd, werd spijt, gedefinieerd als het daarna starten van hormonen van het eigen geslacht, vastgelegd bij 0,6% van de mannen en 0,3% van de vrouwen. Dit is de belangrijkste bron van het cijfer "onder 1%". Maar spijt in dit cohort kwam gemiddeld ongeveer 11 jaar na de start van hormonen aan het licht (spreiding ongeveer 4 tot 22), terwijl de typische follow-up ongeveer zes jaar was en 36% van de patiënten was gestopt met naar de kliniek komen. Dertien van de 14 spijtgevallen waren met hormonen begonnen voor 1998. De eigen data van de studie zeggen dat latere patiënten nog niet lang genoeg waren gevolgd om spijt te laten zien. De herkomst en het misbruik van dit cijfer worden diepgaand behandeld op spijt na transitie.

Britse kinderafdeling (GIDS)

De Gender Identity Development Service (GIDS) van Engeland in het Tavistock verwees jongeren naar twee pediatrische endocriene klinieken voor blokkers en hormonen. De vroege blokkerstudie volgde 44 zorgvuldig geselecteerde 12–15-jarigen: 43 van de 44 (98%) gingen door naar hormonen van het andere geslacht, hoewel na drie jaar nog maar 14 in de data zaten (Carmichael et al. 2021).

Het grootste Britse jeugdcijfer komt uit de ontslagdossiers van de endocriene klinieken (Butler et al. 2022). Van de 1.089 jongeren met bekende uitkomsten identificeerden 999 (91,7%) zich bij ontslag nog als trans of genderdivers, en 90 (8,3%) niet. Van die 90 stopten 32 met zich als trans identificeren na hun eerste afspraak en voor enige medicatie, en 58 (5,3%) stopten met blokkers of hormonen en keerden terug naar het leven als hun geboortegeslacht. Stoppen kwam vaker voor bij degenen die voor hun 16e waren verwezen (9,2%) dan bij degenen die later waren verwezen (4,4%). Nog eens 51 jongeren ontsloegen zichzelf en 11 emigreerden; hun uitkomsten zijn onbekend.

Dit is een beter cijfer dan veel andere, omdat het een hele nationale voorziening omvat. Maar het eindigt op het moment van ontslag, meestal in de late tienerjaren, wanneer jongeren werden overgedragen aan volwassenenklinieken. Alles wat daarna gebeurde, is er onzichtbaar voor. Een gedetransitioneerde man die de kinderafdeling doorliep, beschreef hoe dat er van binnen uitziet:

Er is ook het feit dat de kinderafdeling geen patiëntgegevens heeft van iemand boven de 18, dus iedereen die daarna desisteert, zou ook niet in de zoekopdracht verschijnen. Het was de kliniek waar ik heen ging en iedereen die daar mijn dossier opzoekt, zou vinden dat ik tevreden over mijn transitievoortgang werd ontslagen met een verwijzing naar de volwassenenzorg. Voor zover zij weten ben ik nog steeds trans en sta ik in die onderzoeksdata als deel van de 99% "persisteerders". —cagedbunny83, gedetransitioneerde man

De Cass Review probeerde deze kloof te dichten met een datakoppelingsstudie die GIDS-patiënten in de volwassenenzorg zou volgen. De meeste volwassenenklinieken weigerden aanvankelijk data te delen, dus de Review werd zonder die data gepubliceerd (zie beoordelingen van het bewijs).

Britse volwassenenklinieken

Twee Britse cijfers uit volwassenenklinieken worden vaak samen aangehaald, en ze liggen een orde van grootte uit elkaar.

Het eerste, een congresabstract van Davies en collega's (2019), doorzocht één jaar elektronische dossiers van 3.398 actieve patiënten in een nationale volwassenenkliniek op woorden die met spijt of detransitie te maken hebben, en bekeek vervolgens de treffers. Het vond 16 gevallen (0,47%). Zoals Cohn 2023 opmerkt, zijn de follow-uptijd en het verlies tijdens follow-up onbekend, en de steekproef bestond per opzet uit mensen die nog steeds naar de kliniek kwamen. Iemand die was gestopt met komen, kon er niet in voorkomen. Het abstract is nooit als peer-reviewed artikel gepubliceerd.

Het tweede, Hall et al. 2021, las de volledige dossiers van 175 volwassenen die in één jaar uit een andere nationale kliniek werden ontslagen. Twaalf (6,9%) voldeden aan de definitie van detransitie van de auteurs, en spijt werd bij slechts twee van hen vastgelegd. Meer dan een vijfde (21,7%) was simpelweg gestopt met komen. De dataverzameling eindigde slechts 16 maanden na het laatste ontslag, terwijl de auteurs opmerken dat detransitie gewoonlijk jaren na de transitie wordt gemeld, dus ze beschrijven 6,9% als waarschijnlijk te laag. Ze concludeerden dat detransitie "mogelijk frequenter is dan eerder gerapporteerd".

Het contrast laat zien hoe de methode het antwoord bepaalt: een zoekopdracht op trefwoorden bij actieve patiënten vindt minder dan een volledige lezing van de dossiers van ontslagen patiënten, en beide missen iedereen die wegging zonder te zeggen waarom.

Noordse registers

De Noordse landen kunnen nationale registers koppelen, waardoor ze minder afhankelijk zijn van wat één kliniek hoort.

In Zweden telden Dhejne et al. 2014 aanvragen om een wettelijke geslachtswijziging terug te draaien onder 681 mensen die tussen 1960 en 2010 een wettelijke wijziging plus chirurgie hadden gehad: 15 (2,2%). Aanvragen kwamen gemiddeld 7,5 tot 8,5 jaar na de oorspronkelijke wijziging, dus de schijnbare daling naar 0,3% in het laatste decennium is grotendeels een artefact van te weinig tijd. Een nieuwere Zweedse studie van 2.467 volwassenen die tussen 2013 en 2023 hun wettelijk geslacht wijzigden, vond 21 (0,9%) die terug veranderden (Clark et al. 2025). De auteurs noemen dit een minimum: terugdraaien vereist een nieuwe aanvraag en beoordeling, en sommige gedetransitioneerden houden hun documenten om praktische redenen. (De discussie van het artikel geeft 0,09%, tien keer lager dan de eigen resultaten.)

In Finland gebruikten Kaltiala et al. 2024 nationale registers om 1.359 mensen te volgen die tussen 1996 en 2019 een hormonale transitie hadden. Over gemiddeld 8,5 jaar stopte 7,9% met de gevestigde hormoonbehandeling. Mensen die tussen 2013 en 2019 in de genderzorg instroomden, hadden ongeveer 2,7 keer zoveel kans om te stoppen als degenen die tussen 1996 en 2005 instroomden, en ze stopten eerder. De auteurs suggereren dat de drempel om met behandeling te beginnen mogelijk is gedaald. Dit is het langstlopende cijfer voor een heel land, en het is ongeveer acht keer het Nederlandse jeugdcijfer.

Een Noors nationaal cohort van 1.258 verwezen jongeren registreerde 18 mensen (2,3% van degenen die met hormonen begonnen) die stopten, allen vrouw en allen met testosteron begonnen tussen 2015 en 2021 (Nyquist et al. 2025). De auteurs noemden het een minimum omdat veel patiënten na ontslag niet werden gevolgd. Het artikel werd in 2026 ingetrokken wegens het ontbreken van ethische goedkeuring, niet wegens fouten in de data, dus de cijfers moeten met extra voorzichtigheid worden behandeld.

Amerikaanse klinieken

Amerikaanse kliniekstudies onder adolescenten geven lage cijfers over korte vensters. In het Boston Children's Hospital werden 973 van de 1.050 adolescenten die minstens zes maanden hormonen hadden gebruikt (93%) geregistreerd als nog steeds gebruikend, 37 (4%) waren gestopt zonder herstart, en 5 (0,5%) waren gestopt omdat ze zich weer met hun geboortegeslacht identificeerden (Boskey et al. 2025). De gemiddelde follow-up was ongeveer 2,7 jaar. En 210 van de 973 die als doorgaand werden geteld, waren langer dan een jaar niet gezien, zonder dat er een aantekening was dat ze naar een andere zorgverlener waren gegaan. Ze werden als doorgaand geteld omdat niets het tegendeel zei.

Als illustratie (geen bevinding van de studie): als alle 210 in feite waren gestopt, zou de continuatie dalen van 93% naar ongeveer 73%. De waarheid ligt bijna zeker ergens daartussen, en de studie kan niet zeggen waar.

Chirurgische studies zijn vergelijkbaar. Bij Kaiser Permanente Northern California werd spijt gevonden in de dossiers van 2 van de 209 adolescenten na mastectomie (ongeveer 1%), met een typische follow-up van ongeveer twee jaar en zonder dat iemand rechtstreeks werd gevraagd (Tang et al. 2022). In een enquête in Michigan onder volwassenen na mastectomie was de mediane spijtscore nul, maar 41% van de in aanmerking komende patiënten antwoordde niet, niet-respondenten waren langer uit de operatie, en 13 mensen met zeer hoge spijtscores werden als vermoedelijke fouten uitgesloten (Bruce et al. 2023).

Recept- en verzekeringsdata

Apotheek- en verzekeringsdossiers vermijden één probleem van kliniekstudies: ze registreren of recepten blijven worden afgehaald, ongeacht of de patiënt teruggaat naar de kliniek. Ze brengen een ander probleem mee: ze kunnen niet zeggen waarom iemand stopte.

Het Amerikaanse militaire zorgsysteem

Roberts et al. 2022 volgden 952 adolescenten en volwassenen in het Amerikaanse militaire zorgsysteem (meestal kinderen en echtgenoten van militairen, gemiddelde leeftijd ongeveer 19) nadat ze met hormonen begonnen. Stoppen werd gedefinieerd als geen nieuw recept gedurende meer dan 90 dagen nadat de laatste voorraad op was, terwijl de persoon nog andere militaire zorg gebruikte. Na vier jaar haalde naar schatting 70% nog steeds recepten af, dus ongeveer 30% was gestopt. Vrouwen die testosteron namen, hadden ongeveer 2,4 keer zoveel kans om te stoppen als mannen die oestrogeen namen (36% tegen 19%), en mensen die als volwassene begonnen, stopten vaker dan degenen die als minderjarige begonnen.

Dit is het hoogste cijfer in de klinische literatuur, en het toont niet aan dat detransitie vaak voorkomt. Er werden geen redenen vastgelegd: stoppen kan detransitie, bijwerkingen, kosten, verhuizing of private hormonen betekenen, en een gat van 90 dagen telt korte onderbrekingen. Evenzo verdwijnen mensen die de militaire verzekering verlieten uit de data, en iedereen die niet langer wilde transitioneren maar recepten bleef afhalen, telt als doorgaand. In een commentaar in hetzelfde tijdschrift betoogde endocrinoloog Michael Irwig dat het cijfer, samen met de verschuiving naar op toestemming gebaseerd voorschrijven en vrouwelijke patiënten, betekent dat oudere lage cijfers mogelijk niet gelden voor de patiënten van vandaag (Irwig 2022).

Een gedetransitioneerde man beschreef een pad dat een herhaalonderzoek moeilijk zou kunnen classificeren:

Ik zat in dat venster waarin ik me afvroeg of ik wel had moeten transitioneren, maar het duurde ongeveer 5 jaar voordat ik serieus aan detransitie begon te denken en ongeveer 7 jaar toen ik stopte met de hormonen. Ik stapte ook rond de 8 jaar over op bio-geslachtshormonen. Zou dat in deze studie een continuatie zijn? —Educational-Fish-637, gedetransitioneerde man

Eerstelijnszorg

In één Engelse huisartsenpraktijk kozen 8 van de 41 patiënten die met hormonen waren begonnen (20%) ervoor om te stoppen, gemiddeld na ongeveer vijf jaar; vier hadden aantekeningen die detransitie beschreven en één had een aantekening over spijt na verwijdering van de testes (Boyd et al. 2022). De aantallen zijn klein, maar een huisarts is misschien wel de enige arts die ooit over een detransitie hoort.

Persistentie van de diagnose

Duitse verzekeringsdata bieden een andere invalshoek. Van 7.885 mensen van 5 tot 24 jaar met een genderidentiteitsdiagnose in 2017, had vijf jaar later slechts 36,4% die nog gecodeerd, en het cijfer was het laagst (27,3%) bij meisjes van 15 tot 19 (Bachmann et al. 2024). Dit meet geen detransitie: een vervallen code kan betekenen dat iemand stopte met artsen bezoeken, de behandeling afrondde, anders werd gecodeerd of naar zorg buiten de data ging. Wat het wel laat zien, is dat een genderidentiteitsdiagnose bij een jongere over vijf jaar veel minder stabiel is dan de continuatiecijfers uit klinieken suggereren. Hoe genderdysforie bij kinderen zonder behandeling verdwijnt, staat op desistentie.

Enquêtes

Enquêtes vragen het mensen rechtstreeks, wat de enige manier is om hun redenen te leren kennen. Maar een enquête bereikt alleen mensen die hem zien en willen beantwoorden, en dat bepaalt wat hij kan vinden.

Enquêtes onder als trans geïdentificeerde mensen

De US Transgender Survey is de grootste enquête onder trans mensen ter wereld, geworven via trans gemeenschapsorganisaties. In 2015 zei 8% van de respondenten ooit te zijn "gedetransitioneerd", gedefinieerd als terugkeren naar het leven als hun geboortegeslacht "tenminste voor een tijdje", en 62% van hen leefde ten tijde van de enquête weer als trans (James et al. 2016). Slechts 5% van degenen die gedetransitioneerd waren, zei dat te hebben gedaan omdat transitie niets voor hen was: 0,4% van de hele steekproef. Een heranalyse vond dat 13% van de respondenten die ooit op enige wijze waren getransitioneerd, ooit had gedetransitioneerd, en 83% van hen gaf minstens één externe reden zoals familiedruk of stigma (Turban et al. 2021). In de enquête van 2022 was 9% ooit teruggekeerd naar het leven als hun geboortegeslacht, 82% van hen om sociale en structurele redenen, en slechts 0,36% van alle respondenten die medisch waren getransitioneerd, had dat gedaan omdat transitie niets voor hen was (USTS 2022).

Deze cijfers beschrijven hun steekproeven nauwkeurig, en laten zien dat externe druk sommige trans mensen dwingt te stoppen. Maar beide enquêtes omvatten alleen mensen die zich op dat moment als trans identificeerden, dus iedereen die stopte omdat die niet langer gelooft trans te zijn, had de onderzochte populatie verlaten. Het cijfer van 0,36% is daarom een telling van mensen die spijt hebben van hun transitie en zich nog steeds als trans identificeren — een groep die altijd klein zal zijn. De auteurs van de heranalyse uit 2021 erkennen deze beperking, en de brede definitie van de enquêtes (elke periode van leven als het eigen geboortegeslacht, inclusief kort tijdens een bezoek aan familie) mengt ook zeer verschillende ervaringen. Gedetransitioneerden wijzen hier vaak op:

Dit was GEEN onderzoek naar gedetransitioneerden. Dit was een onderzoek naar retransitioneerders of mensen die zich op dit moment als trans identificeren en in het verleden gedetransitioneerd waren. —Sorry-not-Sorry-666, gedesisteerde vrouw

Enquêtes onder gedetransitioneerden

Enquêtes die via detransitiegemeenschappen worden geworven, hebben de tegenovergestelde vertekening. Ze bereiken mensen die nu een trans identiteit afwijzen, vaak met sterke negatieve ervaringen, en missen degenen die stil detransitioneerden of zich nog als trans identificeren. Ze kunnen geen cijfer geven, en hun auteurs zeggen dat ook. Hun waarde voor deze pagina ligt in twee bevindingen die geen enkele kliniekstudie kan doen.

Ten eerste hadden de meeste respondenten het hun kliniek niet verteld. Slechts 24% van Littman 2021's 100 gedetransitioneerden had het verteld aan de clinici die hen hielpen transitioneren, en slechts 27,1% van de 78 jongvolwassenen in Littman et al. 2024. De Finse auteurs van een kliniekstudie onder gedetransitioneerden noemen vergelijkbare cijfers, 24% tot 29% (Kettula et al. 2025). Ten tweede laten ze zien hoe lang het duurt: gemiddeld 3,9 jaar leven als getransitioneerde in Littman 2021, en ongeveer vijf jaar zich als trans identificeren in Littman et al. 2024.

De grootste detransitie-enquête, de DARE-studie onder 957 mensen in de VS en Canada, gebruikte een bewust brede definitie die ook mensen omvatte die zich nog als trans identificeren. In die steekproef had 42% een transitie gestopt en later hervat (Rackliff et al. 2025), en een groep van ongeveer 28%, vaker trans vrouwen, was onvrijwillig gestopt door discriminatie, afwijzing door familie of verlies van toegang tot zorg (MacKinnon et al. 2025). Dus "detransitie" in de ene enquête en in de andere kan grotendeels verschillende mensen beschrijven. Wat er gebeurt met degenen die terugkeren naar transitie, staat op retransitie.

Reviews en gepoolde schattingen

Twee systematische reviews brengen deze cijfers samen, en ze komen tot heel verschillende koppen.

Bustos et al. 2021 poolden 27 studies onder 7.928 operatiepatiënten en schatten de spijt op ongeveer 1%. Het is de meest geciteerde bron voor het cijfer "1%". Maar de follow-up in de opgenomen studies liep van minder dan een jaar tot ongeveer negen, bijna allemaal gebruikten zelfgemaakte spijtvragen, en de grootste afzonderlijke studie (Wiepjes 2018, ongeveer de helft van de patiënten) had 36% uit het oog verloren. Met een minimale follow-up van acht jaar en minstens 85% behoud vond Cohn 2023 dat geen van de 27 studies daaraan voldeed.

Feigerlova 2025 bekeek 15 studies naar hormonale behandeling met 3.804 minderjarigen en 3.270 volwassenen. Voor de behandeling veranderde 0,8% tot 7,4% hun verzoek; 1% tot 7,6% stopte met blokkers; en 1,6% tot 9,8% stopte met hormonen. De ene Amerikaanse militaire studie rapporteerde ongeveer 30% (19% van de mannen, 35,6% van de vrouwen), wat buiten de kop van de reeks valt. Definities liepen van opnieuw identificeren met het eigen geslacht tot een gat van 90 dagen in recepten, 14 van de 15 studies keken terug op oude dossiers, en het bewijs werd als zeer lage kwaliteit beoordeeld. De conclusie van de auteur is dat detransitie "onvoldoende is onderzocht".

Een enquête onder chirurgen wordt ook aangehaald: 46 chirurgen herinnerden zich 62 patiënten met spijt bij ruwweg 18.000 tot 27.000 operaties, ongeveer 0,2–0,3%, maar slechts 30% van de aangeschrevenen antwoordde en de auteurs zeggen dat zulke enquêtes de prevalentie niet kunnen meten (Narayan et al. 2021).

De tijdsvertraging

Detransitie en spijt zijn langzaam. Elke bron die timing rapporteert, vindt een vertraging van meerdere jaren, en de langstlopende data vinden de langste vertragingen.

BronGroepTijd tot detransitie of spijt
Littman 2021100 gedetransitioneerden (enquête)Gemiddeld 3,9 jaar leven als getransitioneerde (3,2 voor vrouwen, 5,4 voor mannen)
Littman et al. 202478 jongvolwassenen (enquête)Ongeveer 5 jaar zich identificeren als trans
Boyd et al. 20228 die stopten met hormonen (huisartsdossiers)Gemiddeld ongeveer 5 jaar op hormonen
Kettula et al. 20259 Finse volwassen gedetransitioneerdenGemiddeld ongeveer 7 jaar (5 voor degenen beoordeeld na 2010)
Dhejne et al. 201415 Zweedse wettelijke terugdraaiingen7,5 jaar (vrouwen) tot 8,5 jaar (mannen) na de wettelijke wijziging
Wiepjes et al. 201814 Nederlandse volwassenen met vastgelegde spijtOngeveer 11 jaar na de start van hormonen (spreiding 4–22)

Hier tegenover staat dat de follow-up in de studies met de laagste cijfers kort is: ongeveer twee jaar voor de Kaiser-mastectomiestudie, 2,7 jaar voor het Boston-cohort, de late tienerjaren voor ontslag uit GIDS, en 16 maanden na ontslag voor de Britse volwassenenkliniek. Een studie die eindigt voordat de typische vertraging is verstreken, kan het meeste van wat ze probeert te meten niet zien. In een BMJ-analyse maakten detransitieonderzoekers vanuit een trans-bevestigend standpunt hetzelfde punt: één tot twee jaar follow-up is te kort, en studies zouden vijf tot tien jaar moeten lopen (MacKinnon et al. 2023).

De tijdsvertraging hangt ook samen met wanneer mensen werden behandeld. Jeugdverwijzingen stegen sterk in de jaren 2010; in de Amerikaanse militaire data had 58% van de patiënten hun eerste gendergerelateerde bezoek in de laatste 22 maanden van de studie (Roberts et al. 2022). Als detransitie vijf tot tien jaar duurt, bereiken de mensen die tijdens de piek werden behandeld nu pas de periode waarin het zou verschijnen. De Finse bevinding dat latere cohorten vaker en eerder stoppen, is een vroeg teken dat het beeld nog verandert (Kaltiala et al. 2024).

Gedetransitioneerden beschrijven die vertraging in hun eigen tijdlijnen:

Ik zat 7 jaar aan de T. Ik begreep mijn "vergissing" op mijn 25e verjaardag. Mijn 18e verjaardag was de dag dat ik mijn eerste testosteronshot nam. —manouxoxo, gedetransitioneerde vrouw

5 jaar is niets. Het is 12 jaar geleden dat ik aan mijn partner, kinderen en goede vrienden uit de kast kwam als wat vandaag non-binair zou worden genoemd. Het was pas toen ik besefte dat ik op een of ander niveau altijd een vrouwelijk lichaam zou houden en dat het oppervlakkig veranderen daarvan me niet zou helpen, dat ik begon te twijfelen en te vragen. —Luck_Unlucky2, gedesisteerde vrouw

Velen beschrijven een vroege "wittebroodsweken" van opluchting voordat de twijfel toeslaat, wat een reden is waarom korte studies zo geruststellend lijken. De psychologie van die vertraging staat op spijt na transitie.

Uitval tijdens follow-up: waarom de werkelijke frequentie onbekend is

Uitval tijdens follow-up betekent dat mensen in een studie niet meer worden geobserveerd: ze komen niet meer, verhuizen, wisselen van verzekeraar of antwoorden niet. In de genderzorg komt het veel voor. Wiepjes verloor 36%; Hall vond dat 21,7% was gestopt met komen; Bruce had 41% non-respons; Boskey had 210 mensen die langer dan een jaar niet waren gezien. Een BMJ-analyse waarschuwt dat meer dan 30% van de patiënten uit sommige studies naar genderzorg wegvalt (MacKinnon et al. 2023).

Uitval zou minder uitmaken als de verloren mensen op de gebleven mensen leken. Op dit gebied zijn er goede redenen om te denken dat ze dat niet zijn.

Gedetransitioneerden vertellen het de kliniek zelden

Het enquêtebewijs is consistent: ruwweg één op de vier gedetransitioneerden vertelde het aan de clinici die hen behandelden (Littman 2021; Littman et al. 2024). Als die verhouding in een kliniekcohort zou gelden, zou een kliniek die elke detransitie registreerde waarvan ze hoorde, nog steeds maar ongeveer een kwart ervan zien. Dit is een ruwe illustratie, want de enquêtes zijn zelfgeselecteerd en de verhouding is onzeker, maar de richting van de vertekening is duidelijk.

Op r/detrans komen de redenen om het niet te vertellen steeds weer terug. Sommigen stopten gewoon en gingen verder:

Absoluut niet. Er is geen dossier in de kliniek waar ik heen ging over mijn detransitie, dus hoe zouden ze het weten? De statistieken zijn enorm onnauwkeurig —frecklesownsmysoul, gedetransitioneerde vrouw

Ik denk dat het percentage veel hoger is, ik ben een statistiek en ik heb het mijn artsen niet verteld enz. Ik ben gewoon gestopt met het nemen van de hrt van de virtuele afspraken die ik had. —FormalSpinach6930, gedetransitioneerde vrouw

Anderen verwachtten niet geloofd te worden, of niet welkom te zijn:

Ik heb het aan geen van beide klinieken verteld die me behandelden. Ik kan me vergissen, maar mijn gevoel is dat beide artsen hun cliëntenpopulatie als instabiel zagen en ik denk dat het vertellen het daarom niet ter harte zal worden genomen. —rose_creek, gedetransitioneerde vrouw

En sommigen merkten dat niemand het vroeg:

Ik heb het niet eens mijn arts verteld, ik ben gewoon gestopt met langskomen en ze hebben nooit de moeite genomen om te bellen of zo :) artsen geven niet echt om ons —ek8422, gedetransitioneerde vrouw

In een Canadees interviewonderzoek onder 28 mensen die stopten met of terugdraaiden van transitie, stopten velen abrupt met hormonen en klinieken volgden zelden op (MacKinnon et al. 2022). In de DARE-steekproef zei 43% dat hun zorgverlener nooit iets over detransitie leek te weten (Rackliff et al. 2025).

Als mensen het wel vertellen, wordt het misschien niet vastgelegd

Het vertellen aan de kliniek is niet hetzelfde als geteld worden. Sommige gedetransitioneerden beschrijven dossiers die werden gesloten in plaats van bijgewerkt, of een kliniek die het woord niet wilde accepteren:

Nogal wat van ons hebben contact opgenomen met onze gendertherapeuten en ook met endocrinologen die ons hrt voorschreven, om erachter te komen dat ze onze medische dossiers hadden gesloten en ze niet zullen bijwerken met het feit dat we medisch gedetransitioneerd zijn. —DetransIS, gedetransitioneerde vrouw

Eén vrouw die in een Europese studie zat, beschreef dat ze door de kliniek werd laten vallen nadat ze twijfels had geuit:

En natuurlijk hebben ze me gewoon nooit gecontacteerd voor de follow-up van de studie waaraan ik deelnam. Dat is één manier om een laag spijtpercentage te krijgen voor de behandeling waarop je je hele carrière hebt gebouwd, denk ik! —Crocheted-tiger, gedetransitioneerde vrouw

Deze verhalen kunnen niet worden geteld, en ze komen van een zelfgeselecteerd forum. Maar ze verklaren hoe een kliniek naar waarheid kan melden dat bijna geen van haar patiënten detransitioneerde: de gevallen gebeurden, en kwamen nooit in het dossier. In Hall et al. 2021 werd spijt voor slechts 2 van de 12 gedetransitioneerden vastgelegd, en in de review van Feigerlova 2025 was de reden voor stoppen onbekend voor 10 van de 12 mensen in één Britse kliniekstudie.

Hoe de verlorenen worden geteld

De meeste cohortstudies moeten beslissen wat ze doen met mensen die ze niet meer kunnen zien, en de gebruikelijke keuze is ze in de groep "doorgaand" of "geen spijt" te laten, of ze te laten vallen. De Boston-studie telde 210 ongeziene patiënten als nog op hormonen. Het Wiepjes-spijtcijfer werd berekend over iedereen die gonadectomie had ondergaan, inclusief degenen die waren gestopt met komen. GIDS-ontslagcijfers eindigen wanneer jongeren worden overgedragen aan volwassenzorg. In elk geval worden de verlorenen, expliciet of standaard, behandeld als mensen bij wie niets misging.

Er is een eerlijk punt aan de andere kant. Elke verloren patiënt als mogelijke gedetransitioneerde behandelen geeft een even onrealistische bovengrens, en Cohn 2023 is bekritiseerd omdat hij kliniekstudies nauwkeuriger bekeek dan de enquêtes onder gedetransitioneerden waarop hij zich beroept. Verloren patiënten omvatten mensen die verhuisden, privé gingen of het goed doen. Het eerlijke standpunt is niet dat de verlorenen meestal gedetransitioneerden zijn, maar dat niemand weet welk deel ze vormen, en dat de gepubliceerde cijfers zonder bewijs aannemen dat het dicht bij nul ligt.

Het dossier toont hormonen, niet identiteit

Recept- en registerstudies hebben een spiegelbeeldprobleem. Ze kunnen zien dat iemand stopt met hormonen, maar niet waarom, en ze kunnen iemand die nog hormonen gebruikt maar niet langer wil, niet zien. Mensen bij wie testes of ovaria zijn verwijderd, hebben levenslang een geslachtshormoon nodig, en sommige gedetransitioneerden blijven een periode hormonen van het andere geslacht gebruiken omdat overstappen moeilijk is, omdat ze medische ondersteuning missen, of omdat het terugdraaien van de zichtbare veranderingen onmogelijk voelt. Anderen verkrijgen hormonen geheel buiten het systeem (zie DIY-hormonen). Fouten kunnen beide kanten op gaan, wat de reden is dat receptdata de vraag ook niet kunnen beslechten.

De bewering "ongeveer 1%" en de kliniek die nooit iets hoorde

De transvisie

Het cijfer dat in trans gemeenschappen het vaakst wordt herhaald, is dat detransitie of spijt ongeveer 1% van de mensen treft, of minder, en dat de meesten die stoppen dat doen door druk van buitenaf. In zijn sterkste vorm berust dit standpunt op echte data: de grootste enquêtes onder trans mensen vinden dat slechts een fractie van één procent stopte omdat transitie niet bij hen paste, de grootste chirurgische meta-analyse vindt ongeveer 1% spijt, en het Nederlandse jeugdcohort vindt 98% continuatie.

Gedetransitioneerden die beseffen dat ze niet trans zijn, vormen een kleine fractie van degenen die transitioneren. [De grootste enquête onder mensen die genderbevestigende zorg hebben gezocht, vond een percentage van ongeveer 0,36%] ... Het percentage dat op enig moment om welke reden dan ook detransitioneert is 9%, maar de overgrote meerderheid is om externe redenen zoals vermeld in het rapport dat ik heb gelinkt. —curedheronthesabbath, trans vrouw (MTF)

Trans commentatoren maken ook een methodologisch punt dat terecht is: brede definities blazen de cijfers in de andere richting op, door korte onderbrekingen en gedwongen stops te tellen alsof het veranderingen van gedachten waren.

Als een trans vrouw een week hrt moet overslaan omdat een demagoog haar verzekeringsdekking heeft opgezegd, tellen ze haar als gedetransitioneerde. Als ik een paar maanden van hormonen ga terwijl ik me voorbereid om mijn huis te ontvluchten, tellen ze me als gedetransitioneerde. —lukenbones, trans vrouw (MTF)

Die kritiek geldt met echte kracht voor het militaire cijfer van 30% en voor de brede enquêtevragen, en gedetransitioneerden zouden geen enkel discontinuïteitscijfer als een detransitiecijfer moeten behandelen. Sommige trans commentatoren houden ook beide standpunten tegelijk vast, en verdedigen het lage cijfer terwijl ze erop staan dat de mensen daarbinnen worden gehoord:

Het percentage lijkt iets lager dan 1% op basis van de paar studies die bestaan. Dat is minder dan bij de meeste operaties. Toch is het echt belangrijk om naar die 1% te luisteren. —GuerandeSaltLord, trans vrouw (MTF)

De visie van gedetransitioneerden

Gedetransitioneerden betwisten meestal niet dat de 1%-studies telden wat ze telden. Ze betwisten dat die studies hen hadden kunnen tellen. De lage cijfers komen van plekken waar een gedetransitioneerde het minst waarschijnlijk is: een actieve kliniekcaseload, een enquête onder mensen die zich nog als trans identificeren, een chirurgische follow-upvragenlijst gestuurd door het team dat opereerde, of een register dat een jaar of twee na de behandeling werd gecontroleerd.

De statistieken die vaak worden aangehaald over detransitie komen van genderklinieken, en alleen mensen die hun detransitie aan de genderklinieken meldden, worden in de telling "meegeteld". Omdat de overgrote meerderheid van gedetransitioneerden hun detransitie niet aan hun klinieken meldt, bestaat er geen betrouwbare statistiek over de werkelijke detransitiegraad. —-ph-7-, gedetransitioneerde

De studies die een detransitiepercentage van 1-2% laten zien, zijn gedaan voordat het informed-consentmodel werd ingevoerd, toen psychologische beoordelingen verplicht waren. Er is dus geen bewijs dat we zeldzaam zijn, of niet zeldzaam. —Weird-Experience-123, gedetransitioneerde

Dat tweede punt is belangrijk. De volwassenencohorten achter de klassieke lage cijfers waren meestal mannen die volgens strikte, langzame protocollen werden beoordeeld, vaak jarenlang. De verwijzingen van vandaag betreffen meestal adolescente en jongvolwassen vrouwen, vaak met andere psychische aandoeningen, en velen krijgen hormonen via snellere, op toestemming gebaseerde modellen (Irwig 2022; zie demografische verschuiving). Zelfs een volkomen nauwkeurig cijfer uit de ene groep zou niet overdraagbaar zijn op de andere.

Waar de twee visies samenkomen

Beide kanten hebben gedeeltelijk gelijk over elkaars cijfers. De transkritiek op brede definities is juist: een receptgat van 30% is geen detransitiegraad van 30%. De kritiek van gedetransitioneerden op kliniek- en enquêteontwerpen is ook juist: een kliniek die nooit over detransitie hoort, of een enquête die alleen trans mensen vraagt, kan geen laag cijfer produceren dat betekent wat men denkt dat het betekent. Wat geen van beide kanten eerlijk kan zeggen, is dat de werkelijke frequentie bekend is.

Wat een betrouwbare schatting nodig zou hebben

Recensenten en critici zijn het grotendeels eens over wat nodig is (Cohn 2023; Feigerlova 2025; MacKinnon et al. 2023): een groep gedefinieerd door de ontvangen behandeling in plaats van de huidige identiteit; vijf tot tien jaar follow-up; laag, apart gerapporteerd verlies tijdens follow-up; gedeelde definities die discontinuering, detransitie en spijt scheiden; gekoppelde nationale registers, zoals in Finland en Zweden; en een manier om detransitie te melden zonder terug te keren naar de kliniek die je behandelde.

Totdat zulke studies bestaan, is de best beschikbare samenvatting een reeks minimums en steekproefbeschrijvingen: ruwweg 1% tot 8% detransitie of discontinuering in de meeste kliniek- en registerdata binnen enkele jaren, ongeveer 30% dat stopt met hormonen in één verzekeringscohort, stijgend risico in recentere Finse cohorten, en lange vertragingen waarop de meeste studies nog niet hebben gewacht. Patiënten die beslissen over medische transitie verdienen het dat bereik te horen, en dat de werkelijke frequentie onbekend is, als onderdeel van informed consent.

Gerelateerde pagina's

Referenties
  • Bachmann, C. J. et al. (2024). Gender Identity Disorders Among Young People in Germany: Prevalence and Trends, 2013–2022. Deutsches Ärzteblatt International. study page, source.
  • Boskey, E. R. et al. (2025). A Retrospective Cohort Study of Transgender Adolescents Gender-Affirming Hormone Discontinuation. Journal of Adolescent Health. study page, source.
  • Boyd, I., Hackett, T. & Bewley, S. (2022). Care of Transgender Patients: A General Practice Quality Improvement Approach. Healthcare. study page, source.
  • Brik, T. et al. (2020). Trajectories of Adolescents Treated with Gonadotropin-Releasing Hormone Analogues for Gender Dysphoria. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Bruce, L. et al. (2023). Long-Term Regret and Satisfaction With Decision Following Gender-Affirming Mastectomy. JAMA Surgery. study page, source.
  • Bustos, V. P. et al. (2021). Regret after Gender-affirmation Surgery: A Systematic Review and Meta-analysis of Prevalence. Plastic and Reconstructive Surgery Global Open. study page, source.
  • Butler, G. et al. (2022). Discharge outcome analysis of 1089 transgender young people referred to paediatric endocrine clinics in England 2008–2021. Archives of Disease in Childhood, 107(11), 1018–1022. source.
  • Carmichael, P. et al. (2021). Short-term outcomes of pubertal suppression in a selected cohort of 12 to 15 year old young people with persistent gender dysphoria in the UK. PLOS ONE. study page, source.
  • Clark, K. D. et al. (2025). Stability After Legal Gender Change Among Adults With Gender Dysphoria. JAMA Network Open. study page, source.
  • Cohn, J. (2023). The Detransition Rate Is Unknown. Archives of Sexual Behavior. study page, source (includes the description of Davies, McIntyre & Rypma 2019, an EPATH conference abstract).
  • de Vries, A. L. C. et al. (2011). Puberty suppression in adolescents with gender identity disorder: a prospective follow-up study. Journal of Sexual Medicine. study page, source.
  • Dhejne, C. et al. (2014). An analysis of all applications for sex reassignment surgery in Sweden, 1960–2010: prevalence, incidence, and regrets. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Feigerlova, E. (2025). Prevalence of detransition in persons seeking gender-affirming hormonal treatments: a systematic review. Journal of Sexual Medicine. study page, source.
  • Hall, R., Mitchell, L. & Sachdeva, J. (2021). Access to care and frequency of detransition among a cohort discharged by a UK national adult gender identity clinic: retrospective case-note review. BJPsych Open. study page, source.
  • Irwig, M. S. (2022). Detransition Among Transgender and Gender-Diverse People—An Increasing and Increasingly Complex Phenomenon. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. study page, source.
  • James, S. E. et al. (2016). The Report of the 2015 U.S. Transgender Survey. National Center for Transgender Equality. source.
  • Kaltiala, R., Helminen, M., Holttinen, T. & Tuisku, K. (2024). Discontinuing hormonal gender reassignment: a nationwide register study. BMC Psychiatry, 24, 566. source.
  • Kettula, K. et al. (2025). Gender Dysphoria and Detransitioning in Adults: An Analysis of Nine Patients from a Gender Identity Clinic from Finland. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Littman, L. (2021). Individuals Treated for Gender Dysphoria with Medical and/or Surgical Transition Who Subsequently Detransitioned: A Survey of 100 Detransitioners. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • Littman, L., O'Malley, S., Kerschner, H. & Bailey, J. M. (2024). Detransition and Desistance Among Previously Trans-Identified Young Adults. Archives of Sexual Behavior. study page, source.
  • MacKinnon, K. R. et al. (2022). Health Care Experiences of Patients Discontinuing or Reversing Prior Gender-Affirming Treatments. JAMA Network Open. study page, source.
  • MacKinnon, K. R., Expósito-Campos, P. & Gould, W. A. (2023). Detransition needs further understanding, not controversy. BMJ. study page, source.
  • MacKinnon, K. R. et al. (2025). A Latent Class Analysis of Interrupted Gender Transitions and Detransitions in the USA and Canada (DARE study). Archives of Sexual Behavior. source, summary.
  • Narayan, S. K. et al. (2021). Guiding the conversation—types of regret after gender-affirming surgery and their associated etiologies. Annals of Translational Medicine. study page, source.
  • Nyquist, C. B. et al. (2025, retracted 2026). Treatment trajectories among children and adolescents referred to the Norwegian National Center for Gender Incongruence. Acta Paediatrica. study page, source.
  • Rackliff, L. et al. (2025). "Providers had no idea what to do with me": A mixed-methods analysis of detransition/retransition support, care, and information needs among sexual and gender minority individuals. International Journal of Transgender Health. study page, source.
  • Rastogi, A. et al. (2025). Health and Wellbeing: Findings from the 2022 U.S. Trans Survey. Advocates for Trans Equality. source.
  • Roberts, C. M. et al. (2022). Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. study page, source.
  • Tang, A. et al. (2022). Gender-Affirming Mastectomy Trends and Surgical Outcomes in Adolescents. Annals of Plastic Surgery. study page, source.
  • Turban, J. L. et al. (2021). Factors Leading to "Detransition" Among Transgender and Gender Diverse People in the United States: A Mixed-Methods Analysis. LGBT Health. study page, source.
  • van der Loos, M. A. T. C. et al. (2022). Continuation of gender-affirming hormones in transgender people starting puberty suppression in adolescence: a cohort study in the Netherlands. Lancet Child & Adolescent Health. study page, source.
  • Vandenbussche, E. (2022). Detransition-Related Needs and Support: A Cross-Sectional Online Survey. Journal of Homosexuality. study page, source.
  • Wiepjes, C. M. et al. (2018). The Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria Study (1972–2015): Trends in Prevalence, Treatment, and Regrets. Journal of Sexual Medicine. study page, source.

Laatst bijgewerkt: · 1 weergave

Stel een artikel of verbetering voor

Zie je iets wat ontbreekt, onduidelijk of onjuist is op deze pagina, of heb je een idee voor een gerelateerd artikel? Laat het ons weten, dan kijken we ernaar.

Alleen als je een reactie wilt

Gerelateerde pagina's: