Co pokazują badania

Te badania wywiadowcze osób, które przerwały lub cofnęły tranzycję płciową, wychwytują to, czego nie potrafią ankiety i rejestry: powody, zmieniające się tożsamości i doświadczenia opieki. W trzech próbach powraca kilka motywów. Dyskomfort ciała mógł powrócić po odstawieniu lub zmienić się w cierpienie z powodu trwałych zmian, takich jak niższy głos (Pullen Sansfaçon et al., 2023). Opisują pociąg do osób tej samej płci, czasem z poczuciem wstydu z powodu bycia gejem, traumę, autyzm lub chorobę psychiczną jako czynniki, które żywiły ich cierpienie, ale nie zostały zbadane przez klinicystów (Pullen Sansfaçon et al., 2023; MacKinnon et al., 2023). Zgłaszają poczucie niedostatecznego poinformowania o ryzykach przed leczeniem (Lomax & Butler, 2025; MacKinnon et al., 2023). Wiele osób odstawiło hormony bez nadzoru medycznego i zwróciło się po wsparcie do internetowych społeczności osób po detranzycji (MacKinnon et al., 2022; Lomax & Butler, 2025). Tożsamości po odstawieniu były zróżnicowane. W próbie kanadyjskiej 60% przesunęło się od binarnej tożsamości trans do niebinarnej (MacKinnon et al., 2023).

Relacje o żalu różnią się w zależności od próby. W badaniu kanadyjskim 6 z 27 uczestników, którzy medycznie dokonali tranzycji (22%), uznano za odczuwających żal, a 3 (11%) miało mieszane uczucia, podczas gdy 18 (67%) nie wyrażało żalu (MacKinnon et al., 2022). Ta próba była rekrutowana szeroko, a 75% nadal identyfikowało się jako trans. Badanie brytyjskie było mniejsze i rekrutowało przez sieci osób po detranzycji. Jego sześć kobiet, z których cztery przeszły podwójną mastektomię, stwierdziło, że hormony i operacja nie rozwiązały ich cierpienia ani nie zmieniły ich płci. Niektóre zaczęły też postrzegać wąskie wyobrażenia kobiecości jako kształtujące ich pierwotną decyzję (Lomax & Butler, 2025).

Ograniczenia dowodów

Baza dowodowa jest bardzo mała: trzy niezależne próby liczące łącznie 54 osoby, ponieważ dwie prace kanadyjskie ponownie analizują te same 28 wywiadów. Wszystkie próby były z samodzielnym doborem, głównie przez media społecznościowe oraz sieci detranzycyjne lub trans, i w przeważającej mierze urodzone jako płci żeńskiej. Relacje są retrospektywne, udzielone podczas jednego wywiadu i niesprawdzone z dokumentacją medyczną. „Żal” był kodowany przez badaczy na podstawie rozmowy, a nie mierzony zwalidowanym narzędziem, więc żadna z tych liczb nie jest wskaźnikiem. Kilka zespołów przyznaje, że ich własne stanowiska mogły ukształtować relacje i motywy. Badania te generują hipotezy i opisują niezaspokojone potrzeby. Nie mogą pokazać, jak częste jest dane doświadczenie.