Co pokazują przeglądy

Te przeglądy zbiegają się w jednym ustaleniu: dowody na korzyść psychologiczną z medycyny płci u młodzieży są o niskiej lub bardzo niskiej pewności. Przeglądy McMaster University znalazły 10 badań nad blokerami dojrzewania i 24 badania nad hormonami przeciwnej płci u osób poniżej 26. roku życia, żadne randomizowane, przy każdym wyniku dotyczącym zdrowia psychicznego i cierpienia związanego z płcią ocenionym jako o bardzo niskiej pewności (Miroshnychenko et al., 2025). Przeglądy University of York dla angielskiego Cass Review nie mogły wyciągnąć wniosków, jak blokery wpływają na cierpienie związane z płcią lub zdrowie psychiczne, i znalazły jedynie umiarkowanej jakości dowody, że zdrowie psychiczne może się poprawić podczas leczenia hormonalnego (Cass Review, 2024). Niemiecka aktualizacja wyszukiwania NICE nie znalazła nowego kwalifikującego się badania nad blokerami (Zepf et al., 2024), a przegląd parasolowy rządu USA obejmujący 17 wcześniejszych przeglądów ocenił wyniki dotyczące cierpienia, zdrowia psychicznego, jakości życia i żalu jako bardzo słabe dla każdej interwencji (U.S. Department of Health and Human Services, 2025). Przegląd zamówiony przez WPATH ocenił wszystkie swoje ustalenia dotyczące hormonów jako o niskiej sile, donosząc jednocześnie o poprawie jakości życia, depresji i lęku (Baker et al., 2021). Społeczna tranzycja nie wykazała ani korzyści, ani szkody (Hall et al., 2024). Tylko krótkoterminowe powikłania mastektomii osiągnęły wysoką pewność (Miroshnychenko et al., 2024).

Oceny wytycznych wskazują w tym samym kierunku. Spośród 23 wytycznych dla młodzieży tylko szwedzkie i fińskie zostały zalecane przez wszystkich trzech oceniających, przy WPATH ocenionym na 35% pod względem rygoru opracowania (Taylor et al., 2024); odrębna ocena Standardów Opieki 8 WPATH oceniła ogólną jakość na około 3,5 do 4 w skali 7 (Zhang et al., 2026).

Ograniczenia dowodów

Przeglądy są tak mocne, jak ich badania źródłowe, które są w przeważającej mierze bez grup kontrolnych, małe, krótkie i obciążone utratą z obserwacji. Przeglądy dotyczące żalu i detranzycji to ilustrują: połączony 1% wskaźnik żalu chirurgicznego opiera się na obserwacji często trwającej jeden do dwóch lat i 36% utracie w największym badaniu (Bustos et al., 2021), podczas gdy nagłówkowe zakresy detranzycji poniżej 10% pomijają uwzględnione badanie wojskowe, w którym około 30% przerwało hormony w ciągu czterech lat (Feigerlova, 2025). Starsze przeglądy zamówione przez Endocrine Society znalazły zbyt mało zdarzeń sercowo-naczyniowych lub złamań, by ocenić ryzyko (Maraka et al., 2017; Singh-Ospina et al., 2017). Finansowanie i autorstwo są sporne po obu stronach, od przeglądów McMaster finansowanych przez SEGM po kontrolę WPATH nad publikacją, a kilka wyszukiwań kończy się w latach 2021–2023. Dowody o niskiej pewności sygnalizują niepewność, a nie dowód braku efektu.