Co wniosły ankiety

Ankiety są głównym źródłem pierwszej ręki na temat detranzycji, którą rejestry kliniczne w dużej mierze pomijają: tylko 24% ze 100 osób po detranzycji powiedziało o tym klinicystom przeprowadzającym ich tranzycję (Littman, 2021), a 27,1% w późniejszej próbie (Littman et al., 2024). Respondenci po detranzycji to w większości osoby urodzone jako płci żeńskiej, a motywy się powtarzają: wiele osób zaczęło postrzegać swoje cierpienie związane z płcią jako związane z traumą lub innymi problemami zdrowia psychicznego (38% u Littman, 2021; 70% u Vandenbussche, 2022), wiele czuło się niewystarczająco ocenionych lub poinformowanych o ryzykach, a niewiele czuło się później wspieranych: tylko 18% (Vandenbussche, 2022). Ankieta północnoamerykańska obejmująca 957 osób wykazała, że 43% stwierdziło, iż świadczeniodawcy nigdy nie wydawali się kompetentni w kwestii detranzycji (Rackliff et al., 2025). Ustalenia silnie zależą od tego, kto jest próbkowany. Wśród 2242 respondentów obecnie identyfikujących się jako trans, którzy kiedykolwiek dokonali detranzycji, 83% wskazało co najmniej jedną presję zewnętrzną, a 16% powód wewnętrzny (Turban et al., 2021), ale ta ankieta wykluczyła każdego, kto nie identyfikował się już jako trans. Ankiety dotyczące żalu są podobnie podzielone: chirurdzy przypomnieli sobie 62 przypadki żalu wśród szacunkowo 18 125 do 27 325 pacjentów (Narayan et al., 2021), a ankieta dotycząca mastektomii w jednym szpitalu zgłosiła typowy wynik żalu równy zero (Bruce et al., 2023), podczas gdy 39% pacjentów zgłosiło pewien żal z powodu wyborów dotyczących płodności po usunięciu narządów rozrodczych (Johnson et al., 2024). Ankiety udokumentowały także ból miednicy i narządów płciowych u użytkowników testosteronu (Zwickl et al., 2023; Tordoff et al., 2023) i wygenerowały sporne hipotezy, od typologii Blancharda (Blanchard, 1985; Blanchard, 1989) po „szybko narastającą dysforię płciową” (Littman, 2018).

Mocne strony i ograniczenia

Ankiety wychwytują powody, potrzeby i spostrzeżenia niewidoczne dla klinik, ale ich słabości są spójne. Niemal wszystkie próby są z samodzielnym doborem, rekrutowane przez społeczności internetowe, grupy rzecznicze lub stronnicze strony, więc nie mogą oszacować, jak częste jest dane doświadczenie. Większość jest jednorazowa, retrospektywna i niesprawdzona z dokumentacją, często stosuje nieprzetestowane kwestionariusze i brak im grup porównawczych, więc pokazują związki, a nie przyczyny. Przykłady obejmują używanie wybranego imienia i depresję u 74 młodych osób (Russell et al., 2018) oraz przypominaną akceptację rodzinną wśród 245 dorosłych LGBT, z których tylko około 22 było trans (Ryan et al., 2010). Błąd odpowiedzi może działać w obu kierunkach: 41% pacjentów po mastektomii nie odpowiedziało, a 13 odpowiedzi o wysokim żalu wykluczono (Bruce et al., 2023), podczas gdy ankiety wśród osób po detranzycji mogą nadreprezentować osoby z negatywnymi doświadczeniami. Definicje detranzycji różnią się znacznie, a stanowiska badaczy po obu stronach debaty kształtują projekt pytań i interpretację.