Τι δείχνουν οι μελέτες

Η αύξηση των διαγνώσεων και η μεταβολή του ποιοι προσέρχονται για φροντίδα είναι τα καλύτερα τεκμηριωμένα ευρήματα εδώ, και προέρχονται από μεγάλες μελέτες μητρώων σε πολλές χώρες. Στα αγγλικά αρχεία γενικών ιατρών, το ποσοστό των ατόμων κάτω των 19 με καταγεγραμμένη διάγνωση διαταραχής φύλου αυξήθηκε πάνω από πενήντα φορές μεταξύ 2011 και 2021, σε 8,3 ανά 10.000 και σε 42 ανά 10.000 στα άτομα 17 και 18 ετών· μέχρι το 2021 τα ποσοστά στα κορίτσια ήταν περίπου διπλάσια από τα αγόρια (Jarvis et al., 2025). Γερμανικά ασφαλιστικά δεδομένα για περίπου 14 εκατομμύρια νέους δείχνουν οκταπλάσια αύξηση επιβεβαιωμένων διαγνώσεων από το 2013 έως το 2022, υψηλότερη στα κορίτσια 15–19 ετών (Bachmann et al., 2024). Παλαιότερα κλινικά δεδομένα κατέγραψαν την αρχή αυτής της μεταβολής: στο Τορόντο και το Άμστερνταμ, οι παραπομπές στην εφηβεία αντιστράφηκαν από πλειοψηφία αγοριών σε πλειοψηφία κοριτσιών μετά το 2006, ενώ η αναλογία φύλου άλλων ψυχιατρικών παραπομπών σχεδόν δεν κινήθηκε (Aitken et al., 2015). Τα συνοδευτικά προβλήματα είναι σταθερά συχνά: 52,7% στα αγγλικά αρχεία γενικών ιατρών είχαν καταγεγραμμένο άγχος, κατάθλιψη ή αυτοτραυματισμό (Jarvis et al., 2025), 72,4% στη Γερμανία είχαν άλλη ψυχιατρική διάγνωση, και μόνο το 36,4% όσων διαγνώστηκαν το 2017 έφερε τη διάγνωση πέντε χρόνια αργότερα (Bachmann et al., 2024).

Το γιατί συμβαίνει η αύξηση είναι πολύ λιγότερο τεκμηριωμένο. Η υπόθεση της «ταχέως εκδηλούμενης δυσφορίας φύλου» προέρχεται από έρευνα 256 γονέων που συγκεντρώθηκαν από ιστοτόπους σκεπτικισμού προς τη μετάβαση νέων, που περιέγραψαν προηγούμενες ψυχιατρικές διαγνώσεις και ομάδες φίλων που δηλώνουν μαζί (Littman, 2018). Μελέτη 173 εφήβων κάτω των 16 σε καναδικές κλινικές βρήκε ότι όσοι είχαν πρόσφατη συνειδητοποίηση ταυτότητας φύλου δεν είχαν περισσότερα ψυχικά προβλήματα ούτε μεγαλύτερη εξάρτηση από διαδικτυακές κοινότητες συνομηλίκων ή τρανς (Bauer et al., 2022), αλλά οι επικριτές υποστηρίζουν ότι μέτρησε τον χρόνο από τη συνειδητοποίηση, όχι την έναρξη της ενόχλησης σε σχέση με την εφηβεία, και ότι μόνο περίπου 24 έφηβοι ήταν στην «πρόσφατη» ομάδα. Μια αφηγηματική ανασκόπηση έκρινε την υπόθεση αναπόδεικτη αλλά άξια σοβαρής εξέτασης (Leonhardt et al., 2025).

Όρια των τεκμηρίων

Οι μελέτες μητρώων μετρούν κωδικούς και παραπομπές, όχι πραγματικό επιπολασμό, και δεν μπορούν να διαχωρίσουν μια πραγματική αύξηση από μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση, λιγότερο στίγμα, επανακωδικοποίηση ή αλλαγές στις υπηρεσίες· ένας διαγραμμένος κωδικός δεν σημαίνει ότι η διαταραχή εξαφανίστηκε. Καμία μελέτη δεν ελέγχει άμεσα την επίδραση των συνομηλίκων ή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με προοπτικά πληθυσμιακά δεδομένα, και τα τεκμήρια και στις δύο πλευρές του ζητήματος της κοινωνικής επιρροής προέρχονται από μικρά, αυτοεπιλεγμένα ή αμιγώς κλινικά δείγματα.