Τι δείχνουν οι μελέτες

Διαμέσου κλινικών στη Φινλανδία, την Αυστραλία, την Ιταλία και την Ταϊβάν, το πιο επαναλαμβανόμενο εύρημα είναι ότι τα άτομα που προσέρχονται με δυσφορία φύλου φέρουν βαρύ φορτίο άλλων ψυχικών δυσκολιών και αρνητικών εμπειριών. Στο Τάμπερε, το 75% των 47 πρώην εφήβων χρειάστηκε εξειδικευμένη ψυχιατρική φροντίδα για μη σχετιζόμενους με το φύλο λόγους, το 26% είχε αυτισμό και το 64% δεν θυμόταν καμία δυσφορία φύλου στην παιδική ηλικία (Kaltiala-Heino et al., 2015). Σε μια υπηρεσία στο Σίδνεϊ, το 88% των 57 παιδιών είχε άλλες διαγνώσεις, ο μέσος αριθμός αρνητικών παιδικών εμπειριών ήταν 5,5 έναντι 1,7 σε κοινοτικούς μάρτυρες, και τα μοτίβα προσκόλλησής τους δεν διακρίνονταν από παιδιά που παραπέμφθηκαν για άλλα ψυχικά προβλήματα (Kozlowska et al., 2021). Από 118 Ιταλούς ενήλικες, το 29,6% πληρούσε κριτήρια διασχιστικής διαταραχής και το 45,8% ανέφερε παιδικό τραύμα (Colizzi et al., 2015). Σειρές περιστατικών ατόμων που διέκοψαν τη μετάβαση και μεμονωμένες περιπτώσεις περιγράφουν παρόμοια ιστορικά, με διαταραχές διάθεσης σε 8 από 9 Φινλανδούς που διέκοψαν και σεξουαλική κακοποίηση σε 6 από αυτούς (Kettula et al., 2025).

Δύο εθνικές μελέτες μητρώων υποδηλώνουν ότι η συνυπάρχουσα ψυχική νόσος εξηγεί μεγάλο μέρος του αυξημένου κινδύνου αυτοκτονίας. Στη Φινλανδία, οι νέοι που παραπέμφθηκαν για λόγους φύλου είχαν περίπου τετραπλάσιο ποσοστό αυτοκτονίας από τους συνομηλίκους τους, αλλά μετά τη στάθμιση για εξειδικευμένη ψυχιατρική φροντίδα η διαφορά έπεσε κάτω από το διπλάσιο και θα μπορούσε να είναι τυχαία· η εκτίμηση βασίζεται σε 7 αυτοκτονίες σε 2083 άτομα (Ruuska et al., 2024). Στην Ταϊβάν, οι αυτοκτονίες ήταν περίπου τετραπλάσιες από τους αντίστοιχους μάρτυρες και 2,6 φορές περισσότερες από τα αδέλφια, με τη στάθμιση για κατάθλιψη να μειώνει περισσότερο τη σχέση (Hsu et al., 2025). Και οι δύο μελέτες σημειώνουν ότι η ψυχική νόσος μπορεί να βρίσκεται στη διαδρομή προς τη δυσφορία φύλου αντί να δρα ως ανεξάρτητη αιτία.

Όρια των τεκμηρίων

Οι περισσότερες μελέτες εδώ είναι συγχρονικές ή αποσπάσματα κλινικών, συχνά χωρίς ομάδες σύγκρισης, οπότε δεν μπορούν να προσδιορίσουν αν το τραύμα, ο αυτισμός ή η ψυχική νόσος προηγούνται, συμβάλλουν ή έπονται της δυσφορίας φύλου. Αρκετές εργασίες από τις ίδιες ομάδες μοιράζονται ασθενείς και δεν πρέπει να μετρώνται ως ανεξάρτητα τεκμήρια. Οι αναφορές περιστατικών και οι μικρές σειρές για άτομα που διέκοψαν τη μετάβαση προσφέρουν κλινική λεπτομέρεια αλλά στηρίζονται σε αναδρομικές αφηγήσεις που ερμηνεύει ο θεραπευτής, και αρκετοί συγγραφείς έχουν δηλωμένες θέσεις υπέρ της επιβεβαιωτικής φροντίδας. Τα ευρήματα μητρώων στηρίζονται σε λίγους θανάτους και στερούνται δεδομένων θεραπείας (Ταϊβάν) ή αξιόπιστων συγκρίσεων θεραπείας (Φινλανδία).