Co pokazują badania

Ten mały, niejednorodny zbiór obejmuje trzy pytania: jak definiuje się płeć, czy tożsamość transpłciowa ma mierzalne podstawy w strukturze mózgu oraz jak różnice płciowe wpływają na uczciwość w sporcie. Co do definicji, jeden esej argumentuje, że u gatunków o dwóch typach gamet istnieją dokładnie dwie płcie, męska i żeńska, zdefiniowane przez ciała zorganizowane do produkcji plemników lub komórek jajowych, a różnice w rozwoju płciowym nie tworzą trzeciej płci (Wright, 2025). Przedstawia on argumentację, a nie nowe dane, a opublikowana krytyka twierdzi, że definicja zakłada swój wniosek.

Dowody na „płeć mózgu” są skąpe. Najlepiej znane ustalenie, że niewielki obszar mózgu (BSTc) miał u sześciu trans kobiet typowy dla płci żeńskiej rozmiar, pochodziło z pośmiertnej tkanki osób, które przez lata przyjmowały estrogen i antyandrogeny, niemal wszystkie po kastracji (Zhou et al., 1995). Kontynuacja policzyła neurony w tych samych sześciu mózgach, a nie nowe przypadki (Kruijver et al., 2000), a ten sam zespół później doniósł, że różnica płciowa w tym obszarze pojawia się dopiero w wieku dorosłym. Żaden niezależny zespół nie powtórzył tego ustalenia. Ponowna analiza z 2026 roku opublikowanych danych z badania obrazowego z 2022 roku u 24 nieleczonych trans kobiet argumentuje, że zgłoszona przez nie różnica w stosunku do mężczyzn może nie przetrwać standardowych korekt statystycznych, choć różnica względem kobiet tak (Wright et al., 2026). Osobno wczesne badania typologiczne z jednej kliniki w Toronto donosiły o pobudzeniu seksualnym na przebieranie się w ubrania płci przeciwnej u 66–88% pacjentów z płci męskiej na żeńską niepociąganych wyłącznie mężczyznami, wobec 15% tych pociąganych mężczyznami (Blanchard, 1985), i wprowadziły termin autogynefilia (Blanchard, 1989); te idee pozostają silnie sporne.

Sport i ograniczenia dowodów

Co do sportu, jedyną pozycją jest stanowisko medycyny sportowej z 2022 roku, argumentujące, że testosteron na poziomie męskim jest głównym czynnikiem różnic płciowych w mięśniach i wydolności, i opowiadające się za limitami testosteronu zamiast ram braku domniemania przewagi MKOl (Pigozzi et al., 2022). Nie analizuje żadnych bezpośrednich danych o wydolności trans sportowców po supresji testosteronu. W całej kategorii dowody składają się z komentarzy, bardzo małych prób pośmiertnych zakłóconych leczeniem hormonalnym oraz badań samoopisowych z pojedynczych klinik bez grup porównawczych. Kilku kluczowych autorów ma zawodowe lub rzecznicze powiązania po jednej stronie debaty, a kategoria obecnie nie zawiera żadnego empirycznego badania wydolności sportowej.