Wat de reviews laten zien

Deze reviews komen samen op één bevinding: het bewijs voor psychologisch voordeel van jeugdgendergeneeskunde is van lage of zeer lage zekerheid. Reviews van de McMaster University vonden 10 puberteitsblokkeronderzoeken en 24 kruisgeslachtshormoononderzoeken bij mensen onder de 26, geen gerandomiseerd, waarbij elke uitkomst voor geestelijke gezondheid en genderdysforie als zeer lage zekerheid werd beoordeeld (Miroshnychenko et al., 2025). De reviews van de Universiteit van York voor de Cass Review in Engeland konden geen conclusies trekken over hoe blokkers genderdysforie of geestelijke gezondheid beïnvloeden, en vonden slechts bewijs van matige kwaliteit dat de geestelijke gezondheid tijdens hormoonbehandeling kan verbeteren (Cass Review, 2024). Een Duitse update van NICE's zoekopdracht vond geen nieuw kwalificerend blokkeronderzoek (Zepf et al., 2024), en een umbrella review van de Amerikaanse overheid van 17 eerdere reviews beoordeelde uitkomsten voor problematiek, geestelijke gezondheid, kwaliteit van leven en spijt als zeer zwak voor elke interventie (U.S. Department of Health and Human Services, 2025). De door WPATH opgedragen review beoordeelde al haar hormoonbevindingen als lage sterkte terwijl ze verbeteringen in kwaliteit van leven, depressie en angst rapporteerde (Baker et al., 2021). Sociale transitie toonde noch voordeel noch schade (Hall et al., 2024). Alleen complicaties van borstverwijdering op korte termijn bereikten hoge zekerheid (Miroshnychenko et al., 2024).

Beoordelingen van richtlijnen wijzen dezelfde kant op. Van 23 jeugdrichtlijnen werden alleen die van Zweden en Finland door alle drie de beoordelaars aanbevolen, waarbij WPATH 35% scoorde voor de degelijkheid van de ontwikkeling (Taylor et al., 2024); een afzonderlijke beoordeling van WPATH's Standards of Care 8 beoordeelde de algehele kwaliteit op ongeveer 3,5 tot 4 van de 7 (Zhang et al., 2026).

Beperkingen van het bewijs

Reviews zijn slechts zo sterk als de onderliggende onderzoeken, die overweldigend niet-gecontroleerd, klein, kort en beïnvloed door uitval zijn. Reviews over spijt en detransitie illustreren dit: een gepoold chirurgisch spijtcijfer van 1% berust op follow-up van vaak één tot twee jaar en 36% uitval in het grootste onderzoek (Bustos et al., 2021), terwijl koppen over detransitie onder 10% een inbegrepen militair onderzoek weglaten waarin ongeveer 30% binnen vier jaar met hormonen stopte (Feigerlova, 2025). Oudere, door de Endocrine Society opgedragen reviews vonden te weinig cardiovasculaire gebeurtenissen of fracturen om risico te beoordelen (Maraka et al., 2017; Singh-Ospina et al., 2017). Financiering en auteurschap zijn aan beide zijden betwist, van door SEGM gefinancierde McMaster-reviews tot WPATH's controle over publicatie, en verschillende zoekopdrachten eindigen in 2021–2023. Bewijs van lage zekerheid wijst op onzekerheid, niet op bewijs dat er geen effect is.