Co pokazują badania

Kohorty kliniczne nie wykazują mierzalnej poprawy cierpienia związanego z płcią ani zdrowia psychicznego przy blokerach dojrzewania. Pierwsze badanie protokołu holenderskiego donosiło o spadku problemów behawioralnych i depresji (problemy w zakresie klinicznym zgłaszane przez rodziców spadły z 44% do 22%), ale cierpienie związane z płcią i obraz ciała nie zmieniły się (de Vries et al., 2011). Angielskie badanie wczesnej interwencji u 44 starannie wybranych osób w wieku 12–15 lat nie znalazło zmiany w cierpieniu emocjonalnym, samookaleczeniu, jakości życia ani cierpieniu związanym z płcią (Carmichael et al., 2021), a finansowana przez NIH kohorta 94 osób w USA nie znalazła mierzalnej zmiany w ciągu dwóch lat, przy 18% z umiarkowaną lub ciężką depresją na początku i 23% po dwóch latach (Olson-Kennedy et al., 2025). Formalne przeglądy są zgodne: metaanaliza 10 badań oceniła wszystkie dowody dotyczące zdrowia psychicznego, cierpienia związanego z płcią i kości jako o bardzo niskiej pewności (Miroshnychenko et al., 2025); przeglądy University of York dla Cass Review nie mogły wyciągnąć wniosków o cierpieniu związanym z płcią ani zdrowiu psychicznym (Cass Review, 2024); a aktualizacja wyszukiwania NICE nie znalazła nowego kwalifikującego się badania nad blokerami (Zepf et al., 2024). Blokery rzadko pełnią także funkcję neutralnej pauzy: 98% (Carmichael et al., 2021), 87% (Brik et al., 2020) i 100% (de Vries et al., 2011) przeszło następnie na hormony przeciwnej płci.

Wyniki fizyczne wykazują sygnały szkody. Gęstość kości zostaje w tyle za rówieśnikami podczas supresji; w jednej ponownej analizie około jedna trzecia pacjentów miała nieprawidłowo niską gęstość kości biodrowej po dwóch latach (Biggs, 2021). W wieku około 28 lat kobiety leczone testosteronem wróciły do normy, podczas gdy mężczyźni leczeni estrogenem utrzymywali niską gęstość kręgosłupa, przy 9–18% znacznie poniżej normy (van der Loos et al., 2023). Żadna z 29 trans kobiet, które rozpoczęły blokery we wczesnym okresie dojrzewania, nie miała dojrzałych plemników na operacji (de Nie et al., 2022), a mały preprint donosił o zmniejszonej, niedojrzałej tkance jąder (Murugesh et al., 2024). Zachowanie płodności było rzadko stosowane: 2 z 73 nastolatków mimo niemal powszechnego poradnictwa (Nahata et al., 2017).

Ograniczenia dowodów

Nie istnieją badania randomizowane, a niemal wszystkim badaniom brakuje grupy porównawczej bez leczenia, więc zmian nie można oddzielić od dojrzewania, równoległej terapii czy doboru. Próby są małe, utrata uczestników znaczna (37% brakujących danych o depresji po dwóch latach w kohorcie USA; 14 z 44 pozostałych po trzech latach w Anglii), a większość kohort jest wstępnie przesiewana, prowadzona przez kliniki i obserwowana tylko do rozpoczęcia hormonów. Badania kości mierzą gęstość, nie złamania; badania płodności badają tkankę, nie płodność; wyniki długoterminowe są zasadniczo niezbadane.