آنچه مطالعات نشان می‌دهند
این مجموعه کوچک و ناهمگون سه پرسش را در بر می‌گیرد: جنسیت چگونه تعریف می‌شود، آیا هویت ترنس مبنایی قابل‌اندازه‌گیری در ساختار مغز دارد، و تفاوت‌های جنسیتی چگونه بر انصاف در ورزش اثر می‌گذارند. درباره تعریف، یک جستار استدلال می‌کند که در گونه‌هایی با دو نوع گامت دقیقاً دو جنس وجود دارد، مرد و زن، که با بدن‌هایی تعریف می‌شوند که برای تولید اسپرم یا تخمک سازمان یافته‌اند، و تفاوت‌های رشد جنسی جنس سومی نمی‌سازند (Wright, 2025). این جستار استدلال ارائه می‌دهد نه داده جدید و نقدی منتشرشده استدلال می‌کند که تعریف، نتیجه خود را پیش‌فرض می‌گیرد.
شواهد «مغز جنسیتی» نازک است. شناخته‌شده‌ترین یافته، اینکه یک ناحیه کوچک مغز (BSTc) در شش زن ترنس از نظر اندازه زن‌نمونه بود، از بافت پس از مرگ افرادی می‌آید که سال‌ها استروژن و ضدآندروژن گرفته بودند، تقریباً همه پس از اخته‌سازی (Zhou و همکاران، 1995). پیگیری‌ای نورون‌ها را در همان شش مغز شمرد نه موارد جدید (Kruijver و همکاران، 2000)، و همان گروه بعدها گزارش کرد که تفاوت جنسیتی در این ناحیه تنها در بزرگسالی پدیدار می‌شود. هیچ تیم مستقلی این یافته را تکرار نکرده است. بازتحلیلی در 2026 از ارقام منتشرشده از یک مطالعه تصویربرداری در 2022 روی 24 زن ترنس درمان‌نشده استدلال می‌کند که تفاوت گزارش‌شده آنها با مردان ممکن است اصلاح‌های آماری استاندارد را تاب نیاورد، هرچند تفاوت با زنان تاب می‌آورد (Wright و همکاران، 2026). جدا از آن، مطالعات گونه‌شناسی اولیه از یک کلینیک تورونتو برانگیختگی جنسی به پوشیدن لباس جنس مخالف را در 66–88% بیماران مرد-به-زن که تنها به مردان جذب نمی‌شدند گزارش کردند، در برابر 15% از جذب‌شده به مردان (Blanchard, 1985) و اصطلاح اتوژینفیلیا را معرفی کردند (Blanchard, 1989)؛ این ایده‌ها به‌شدت مورد مناقشه باقی مانده‌اند.
ورزش و محدودیت‌های شواهد
درباره ورزش، تنها مدخل یک بیانیه موضع پزشکی ورزشی 2022 است که استدلال می‌کند تستوسترون در سطح مردانه محرک اصلی تفاوت‌های جنسیتی در عضله و عملکرد است و محدودیت‌های تستوسترون را بر چارچوب «بدون پیش‌فرض برتری» کمیته بین‌المللی المپیک ترجیح می‌دهد (Pigozzi و همکاران، 2022). این بیانیه هیچ داده مستقیم عملکردی درباره ورزشکاران ترنس پس از سرکوب تستوسترون را بررسی نمی‌کند. در کل این دسته، شواهد از یادداشت‌ها، نمونه‌های بسیار کوچک پس از مرگ که با درمان هورمونی مخدوش شده‌اند، و مطالعات خودگزارش‌شده تک‌کلینیکی بدون گروه مقایسه تشکیل شده است. چند نویسنده کلیدی وابستگی حرفه‌ای یا حمایتی در یک سوی این بحث دارند و این دسته در حال حاضر هیچ مطالعه تجربی درباره عملکرد ورزشی ندارد.