آنچه مطالعات نشان می‌دهند
سازگارترین یافته، بار سنگین روانپزشکی است که بخش عمده آن مقدم بر هر درمانی است. در فنلاند، 45.7% از جوانان ارجاع‌شده به دلیل جنسیت پیش از ارجاع به مراقبت تخصصی سلامت روان نیاز پیدا کرده بودند، در برابر 15.0% از همتایان هم‌تاشده (Ruuska و همکاران، 2026)؛ در مراقبت اولیه انگلستان، 52.7% سابقه‌ای از اضطراب، افسردگی یا خودآسیبی داشتند (Jarvis و همکاران، 2025). سوابق ثبتی ملی توافق دارند که نرخ خودکشی و مرگ بالاتر است: حدود 3.5 برابر نرخ خودکشی و 7.7 برابر نرخ اقدام‌های درمان‌شده در بیمارستان در دانمارک (Erlangsen و همکاران، 2023)، حدود دو برابر نرخ مرگ ناشی از همه علل در سوئد (Clark و همکاران، 2026) و حدود 4 برابر نرخ خودکشی در تایوان که در مقایسه با خواهر و برادرهای غیرترنس به 2.6 برابر می‌افتد (Hsu و همکاران، 2025). با این حال خودکشی از نظر مطلق نادر می‌ماند (0.03% از بیماران کلینیک جنسیت جوانان انگلستان؛ Biggs, 2022). در فنلاند، خطر مازاد خودکشی پس از لحاظ‌کردن سابقه درمان روانپزشکی کوچک شد و می‌توانست شانسی باشد (Ruuska و همکاران، 2024).
شواهد اینکه گذار پزشکی این بار را کاهش می‌دهد ضعیف است. مرورهای سیستماتیک پیامدهای سلامت روان مسدودکننده‌های بلوغ و هورمون‌های جنسیت مخالف را با قطعیت بسیار پایین (Miroshnychenko و همکاران، 2025) یا قطعیت پایین درجه‌بندی می‌کنند و نتیجه‌ای درباره خودکشی ممکن نیست (Baker و همکاران، 2021). کوهورت‌های مسدودکننده در انگلستان و ایالات متحده هیچ تغییر قابل‌اندازه‌گیری در پریشانی یا افسردگی نیافتند (Carmichael و همکاران، 2021; Olson-Kennedy و همکاران، 2025). یک مطالعه پراستناد جراحی در سوئد پس از آنکه مقایسه جراحی در برابر بدون جراحی روی 1018 نفر در هر گروه هیچ برتری‌ای نشان نداد اصلاح شد (Bränström & Pachankis, 2020). در فنلاند، مراقبت تخصصی روانپزشکی در میان جوانانی که گذار کردند پس از ارجاع از 9.8% به 60.7% (زنانه‌ساز) و از 21.6% به 54.5% (مردانه‌ساز) رسید (Ruuska و همکاران، 2026) و در آمستردام خودکشی‌ها در هر مرحله رخ داد، از جمله 16 مورد پس از جراحی کامل (Wiepjes و همکاران، 2020). پیوندهای میان استفاده از نام برگزیده یا پذیرش خانوادگی و سلامت روان بهتر از پیمایش‌های مقطعی کوچک می‌آید (Russell و همکاران، 2018; Ryan و همکاران، 2010) و یک مرور دریافت که نه سود و نه آسیب گذار اجتماعی تثبیت نشده است (Hall و همکاران، 2024).
محدودیت‌های شواهد
مطالعات ثبتی بزرگ‌اند اما جز سن و جنس برای چیز کمی تعدیل می‌کنند، به‌ندرت مواجهه با هورمون یا جراحی را ثبت می‌کنند و اغلب بر خودکشی‌های اندک استوارند (12 در دانمارک؛ 10 در Dhejne و همکاران، 2011). توضیحات نویسندگان، چه استرس اقلیتی و چه بیماری روانی پیش‌موجود، آزموده نمی‌شوند. مطالعات درمانی فاقد گروه مقایسه درمان‌نشده‌اند و شرکت‌کنندگان بسیاری را از دست می‌دهند، پس اثرهای علّی در هر دو جهت حل‌نشده می‌مانند.