آنچه مطالعات نشان می‌دهند

مطالعات پیگیری بالینی کودکان دارای نارضایتی جنسیتی به‌طور پیوسته نشان می‌دهند که برای بیشتر آنها، نارضایتی جنسیتی تا نوجوانی یا بزرگسالی و بدون گذار پزشکی برطرف می‌شود. بزرگ‌ترین مطالعه 139 پسر را که در تورونتو در حدود 7 سالگی دیده شده بودند پیگیری و در حدود 21 سالگی دوباره ارزیابی کرد: 87.8% دیگر پریشانی جنسیتی نداشتند، از جمله 86.4% از کسانی که تشخیص کامل کودکی را احراز کرده بودند، در حالی که 12.2% همچنان داشتند (Singh و همکاران، 2021). در آمستردام، 63% از 127 کودکی که پیش از 12 سالگی ارجاع شده بودند تا میانه نوجوانی دیگر نارضایتی جنسیتی نداشتند؛ این وضعیت در دختران (50%) بیش از پسران (29%) پایدار ماند و پایداری با پریشانی شدیدتر دوران کودکی و با گذار اجتماعی مرتبط بود (Steensma و همکاران، 2013). بیشتر کسانی که در این مطالعات از نارضایتی عبور کردند، با جذب هم‌جنس یا دوجنس‌گرا بزرگ شدند. گردآوری 11 مطالعه از این دست، نرخ عبور را حدود 60% تا 90% برآورد کرد (Cantor, 2016). سوابق بیمه‌ای آلمان در میان جوانان بزرگ‌تر به جهت مشابهی اشاره می‌کند: تنها 36.4% از کسانی که در 2017 تشخیص گرفته بودند، پنج سال بعد همچنان تشخیص را داشتند (Bachmann و همکاران، 2024).

مطالعات کودکان دارای گذار اجتماعی الگوی معکوس را گزارش می‌کنند. از 317 کودکی که در سنین 3 تا 12 سالگی گذار کامل کردند، 94% حدود پنج سال بعد خود را ترنس شناسایی کردند و حدود 60% مسدودکننده‌ها یا هورمون‌ها را آغاز کرده بودند (Olson و همکاران، 2022). اینکه این بازتاب انتخاب کودکان برای گذار است یا اثر خود گذار، پرسش حل‌نشده اصلی است. استدلال شده که گذار اجتماعی مداخله‌ای است که احتمالاً پایداری را افزایش می‌دهد (Zucker, 2020)، در حالی که مطالعه‌ای روی 85 کودک نشان داد کسانی که بعدها گذار کردند، از پیش همانندسازی قوی با جنس دیگر داشتند (Rae و همکاران، 2019). یک مرور سیستماتیک هیچ مطالعه‌ای نیافت که کودکان را با گروه مقایسه مناسب به جلو پیگیری کرده باشد و نتیجه گرفت که نه سود و نه آسیب گذار اجتماعی نشان داده نشده است (Hall و همکاران، 2024).

محدودیت‌های شواهد

مطالعات عبور بر یک کلینیک واحد و معیارهای تشخیصی قدیمی‌تر و گسترده‌تری تکیه داشتند که موارد خفیف‌تر را در بر می‌گرفت و اغلب تحت درمانی با هدف کاهش رفتار جنسیت مخالف انجام شده بودند، و در آمستردام 80 کودکی که بازنگشتند به‌عنوان عبورکننده شمرده شدند. مطالعات پایداری از خانواده‌های داوطلب، عمدتاً مرفه و حمایتگر، بدون تشخیص رسمی و با پیگیری کوتاه استفاده کردند. هیچ‌یک از این دو دسته شواهد، حجم مراجعان امروزی را که عمدتاً دختران نوجوان‌اند بازنمایی نمی‌کند و هیچ‌کدام نمی‌تواند اثر گذار را از تفاوت‌های پیش‌موجود میان کودکان جدا کند.