Wat de reviews en beoordelingen laten zien
De onafhankelijke evidence reviews in deze collectie komen tot een consistente conclusie: het bewijs dat puberteitsblokkers en kruisgeslachtshormonen genderdysforie, geestelijke gezondheid of kwaliteit van leven bij minderjarigen verbeteren, is zwak. De reviews van de Universiteit van York voor de Cass Review in Engeland beoordeelden 50 blokkeronderzoeken en 53 hormoononderzoeken, waarvan er elk slechts één als hoge kwaliteit werd beoordeeld, en konden geen conclusies trekken over de effecten van blokkers op problematiek of geestelijke gezondheid (Cass Review, 2024). Een update van NICE's zoekopdracht uit 2020 vond tot 2023 geen nieuw kwalificerend blokkeronderzoek (Zepf et al., 2024). De Amerikaanse overheidsreview, gebaseerd op 17 eerdere evidence reviews, beoordeelde bewijs over geestelijke gezondheid, kwaliteit van leven en spijt als zeer zwak voor elke interventie (U.S. Department of Health and Human Services, 2025). Een review uit Utah uit 2025 kwam tot de tegenovergestelde conclusie, maar een kritiek betoogt dat deze nooit de algehele zekerheid van het bewijs heeft beoordeeld (Society for Evidence-Based Gender Medicine, 2026).
Beoordelingen van de richtlijnen zelf wijzen dezelfde kant op. Van 23 richtlijndocumenten die met een standaard beoordelingsinstrument werden gewaardeerd, scoorden alleen die van Zweden en Finland boven 50% voor de degelijkheid van de ontwikkeling; de normen van WPATH uit 2022 scoorden 35% en de richtlijn van de Endocrine Society uit 2017 42%, en de meeste andere richtlijnen waren daarvan afgeleid (Taylor et al., 2024). Een afzonderlijke beoordeling van zes WPATH-hoofdstukken scoorde de degelijkheid op 39–47% en de toepasbaarheid op 28–40%, waarbij slechts twee van de acht beoordelaars ze ongewijzigd aanbevalen (Zhang et al., 2026). De Endocrine Society beoordeelde het bewijs achter elke aanbeveling voor adolescenten als laag of zeer laag, maar deed toch enkele sterke aanbevelingen, en de door haar opgedragen reviews dekten alleen bot- en cardiometabole veiligheid (Hembree et al., 2017). WPATH stelde dat een systematische review van uitkomsten bij adolescenten "niet mogelijk" was (Coleman et al., 2022).
Beperkingen van het bewijs
Veel van deze literatuur beoordeelt het proces en de verslaglegging in plaats van of specifiek advies juist is, en lage richtlijnscores tonen op zichzelf geen schade aan. Verschillende kritieken werden gefinancierd of geschreven door organisaties die campagne voeren over het onderwerp, en critici van de Cass Review hebben ook belangen. Bewijs over beleidseffecten is dun: een zelfgepubliceerde analyse van verboden in Amerikaanse staten vond veranderingen in suïcidecijfers onder alle 15- tot 19-jarigen nabij nul, maar met één tot drie jaar aan gegevens en een uitkomst die verdund is over een populatie waarin de getroffen jongeren een zeer klein aandeel vormen (Greene & Kingsbury, 2026).